het alziend mydioog en de ~ziener{s} samen op pad!


~*~
"het oog en de ziener"
~@~


DE
wereld
van betekenis
is de wereld zoals mensen haar zien.
Laten we daarom beginnen bij 'zien' als beeldspraak
en als bron van telkens weer ander beeldspreken;
zelfs het woord 'beeldspraak'
is een woord dat op zien teruggaat
[en o.a. de eerste grotschilderingen]!
We maken, als je erop let, een maximaal gebruik van taal
die op zien en zijn afgeleiden is ge-ent?
Ik heb dat zelf ook gedaan, soms viel het me zomaar in
[als in dromen, visioenen en vergezichten],
soms greep ik er bewust naar
[in tekeningen, gesprekken, boeken en op reistochten],
maar elke keer maakten zulke bewoordingen iets wakker ...
* Alsof in het geheim een aantal draadjes zich tot een strengetje draaiden.
"Kijk op" is beeldspraak die aan zien is ontleend,
'hetzelfde anders zien'
al helemaal!

"ZIENER"
hebben we gebruikt
toen het over dichters ging,
je kunt ze beschouwen [alweer!] als mensen die 'oog hebben' voor wat ik zo gauw niet zag,
en als sleutelterm staat ergens de regel van Herman de Coninck: 'vergeten te kijken'!
En nu we toch weer bezig zijn doen we nog maar een kleine greep
uit het 'hemelse' arsenaal?


DAT
'oog hebben',
laat ik daarbij mogen aanknopen.
Zien heeft met oog in de lichamelijke zin te maken;
het oog dat je in je hoofd hebt.
De 'mydi'-mens heeft een oog, we hebben er zelfs twee, en we kijken met allebei,
anders dan de meeste andere wezens, met beide ogen in dezelfde richting, en wel: naar voren?
Dat is het oog als orgaan, als biologisch gegeven.
Waar het zit, hoe het is samnegesteld, wat het doet en hoe het werkt,
dat alles behoort tot de anatomie
van de mydimens.


HOE
komt het dan
dat het oog zo'n belangrijke rol speelt
als het om het bedwingen van de chaos gaat?
Omdat je eerst moet [leren gaan] zien, hetzelfde anders zien,
voordat je onder woorden kunt brengen: je moet er anders tegenaan kijken, zeggen we dan;
in de orakeltaal van Johan Cruijff: je ziet het pas anders als je er anders tegenaan kijkt.
Ik ontkom er niet aan om van het ene beeld naar het andere te springen [van hot naar her en van de hak op de tak]: er komt werkelijk 'zien' aan te pas,
als we onze mydiwereld & omstreken
onder woorden brengen.


TERUG
dus naar de ziener.
De dichters als zieners,
maar dichters zijn mensen.
Nemen we dat serieus dan zeggen we dat mensen zieners zijn.
Ze beschikken over een oog, dat hen hetzelfde anders kan doen zien,
ze zijn ermee toegerust, het oog van de ziener{es} is menselijke bagage.
Alle mensen zijn in principe dus ook dichters, zoals we al eerder hebben ontdekt en vermeld:
eerst hebben ze het oog, en DAN brengen we onder woorden.
De EEN is daar wat beter in dan de Ander, de dichters doen het namens ons allen die niet zo goed zien,
maar we houden vast aan de cirkel:
dichters zijn [ook] mensen, en
mensen zijn [ook]
dichters.



DE ZIENER{ES}
gebruikt zijn/haar ogen, zij kijken ECHT.
De blinde ziener is een grap van onze taal, we kunnen met behulp van zulke paradoxen duidelijk maken dat iemands 'kijk op' niet verloren gaat, ook al zijn onze ogen uitgeschakeld, sterker nog:
dat zo iemand soms [vaak] een betere kijk op de wereld kan hebben
dan zijn/haar tijd- en natuurgenoten, die volop bezig zijn om
hun ziel en zaligheid te verliezen aan wat ze met
het blote oog zien.



DE BLINDE ZIENER,
zoals we die uit de verhalen kennen, is geen beginneling.
Zij staan aan het eind van de rit, en met de ogen dicht [voila!] zijn zij de figuur die ziet hoe een wereld van betekenis naar de ondergang holt zonder het zelf
in de gaten te hebben?



DE CHAOS ANDERS ZIEN,
daarmee is onze wereld begonnen en 'anders zien' houdt haar in stand.
Verbeelding, kleine hapjes verbeelding, en daarna verbeelding over oude verbeelding heen,
verbeelding over de reeel bestaande wereld heen, opnieuw en opnieuw hetzelfde [dat wat er al is] anders zien, langs DIE WEG is de wereld geworden
zoals ze vandaag de mydidag is.



EN WIE WEET
wat er verder nog komt:
na de technische & electronische revoluties, en na de electronische WAT?
Elke revolutie brengt weer een andere manier van menszijn mee, en maakt dat mydimensen zichzelf ook weer ANDERS ZIEN dat we gister deden.
Dat mogen we jammer vinden: waarom doen alle mensen niet net zoals ze gister en eergister deden, en waarom doen jouw kinderen niet zoals JIJ het [hen voor-] deed?
Ze doen het niet, dat is het enige antwoord dat je kunt geven!
Tenzij jij ook nog eens over jouw graf heen wilt regeren
over toekomstige generaties ...


MAAR OOK DAT WERKT NIET:
het is zelfs het slechtste wat jij aan de nieuwe generaties kunt meegeven:
je verhindert ze anders te zien,
om ziener{s} te zijn in weer
andere tijden.
15 aug 2006 - bewerkt op 04 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende