help?


Je kunt 't zo gek niet bedenken of je kunt 't wel in myDi zetten: of je dat ook werkelijk doet is de vraag?
Maar in principe kun je in zo'n dagboek als dit alles kwijt wat je maar wilt over wat dan ook! Blijkbaar is 't
'n onvermijdbare karaktertrek van de 'mydimens' om ook echt 'eerlijk' te zeggen of te schrijven wat men
voelt, denkt, doet, ervaart, leest, tegenkomt, wil vermijden of juist gaan doen? Het is dus in feite niet zo maar iets, dit virtuele cyberspeciale anonieme 'dagboek': mensen van alle leeftijden hebben de neiging om uit te komen voor wat ze vinden & dat aan iets of iemand kwijt te kunnen! 'n Teken van eenzaamheid
of bevrijding, contactzoeken of je ei kwijtkunnen: wat zijn de motieven achter alle zwangerschaps- & sex- of liefdesgeschiedenissen? Waarom willen we met de billen bloot? En wat zijn de overeenkomsten met al die andere dagboeken die we kennen vanuit 't verleden in boeken & egodokumenten, ingezonden brieven
& allerhande verborgen motieven, zieleroersels, 't dagboek van Anne Frank bijvoorbeeld & noem maar op!
In hoeverre zijn 't echte 'bekentenissen', 'lief dagboekgedoe', 'diepste zieleroerselen' of bodemloze klets-
partijen, puberaal gebabbel, adolescent gezwets, bejaardengezeur en/of verademende & superspannende
ontboezemingen? Kunnen we hier kwijt wat we anders misschien liever niet zouden vertellen? Of vroeger &
nu alleen maar aan christelijke biechtvaders [bestaan die nog wel?], dominees & ouderlingen of geestelijk
verzorgers, psychiaters & psychologen, je allerbeste vriendje of vriendinnetje [of juist die expres NIET!]???
Onze motieven & verwoordingen zullen wel nu net zo verschillend zijn als dat er mensen zijn die onderling van elkaar zich onderscheiden in praktisch alle opzichten? En de hoop op begrip van 'de anderen' is dus ook waarschijnlijk net zo groot of klein als we vertrouwen hebben in ons eigen of andermans bevattings-vermogen?! Mij maakt 't allemaal niet zoveel meer uit: ik schrijf gewoon hapsnap op we me op 'n bepaald
moment interessant voorkomt ~ het maakt niet uit waarvandaan 't komt, als 't maar boeit & min of meer
verband blijft houden met 't voorgaande. Het hoofdthema blijft immers toch steeds weer tijd- & ruimtereis
door alles wat de mens meemaakt gedurende 't leven & de daaraan voorafgaande tientallen, honderden, duizenden of zelfs miljoenen jaren? Je kunt 't nu eenmaal niet meer van elkaar losmaken: alles heeft nu
met alles te maken & iedereen met iedereen! Op 't ook werkelijk doordringt & aankomt blijft de vraag ...
En 't gebeurt allemaal ook bijna tegelijkertijd! Zowel de supervredige als zeer gewelddadige taferelen zijn allemaal tegelijk aan de orde en van invloed op elkaar ook al zijn we mijlen van elkaar verwijderd, kennen
we elkaar niet & zullen we elkaar ook nooit zien: 't medium IS de boodschap ~ wat we zeggen & horen of lezen & beseffen IS ons middel van bestaan, 't bloed van ons lichaam & de zucht v/d ziel, 't brein dat zich
wil doen kennen aan zichzelf & aan 'elk' ander? Omdat 't min of meer anoniem is kunnen we er blijkbaar veel meer in kwijt nu & hier dan we zouden kunnen als we ECHT van aangezicht tot aangezicht tegenover elkaar zouden staan? Kortom: myDi vervult ondanks alle taalmankementen, woordarmoe & gestuntel een
heel erg belangrijke functie voor ons gemoed! We kunnen eindelijk zeggen & schrijven wat ons dwarszit of
wat we echt leuk vinden via gezellig gebabbel & diepste zieleroerselen die alles beslaan waar mensen ook
maar mee in aanraking kunnen komen gedurende ons toch nog korte bestaan tussen school- & werktijd,
bijzondere lichaams- & geestesvormen, mannelijke{r} & vrouwelijke{r} hormonen, kinderlijke{r} & ietwat volwassener bezigheden van ons doen & laten. Conversatie & discussie, geklets, gezwets & 'opbiechten' zijn blijkbaar allemaal net zo belangrijk als eten & drinken, poepen & plassen, seksuele gevoelens & alle
andere menselijke kenmerken die we ons maar kunnen voorstellen. Ik kom er straks vast wel weer op terug: eerst even wat eten voordat ik flauwval! Ik moet dan wel minder gaan eten & drinken & meer gaan
bewegen, maar helemaal zonder kan ik [nog] niet. Net als myDi: minstens vijf keer per dag is er wel iets wat de moeite van 't opschrijven waard blijkt te zijn. Dag in dag uit. En vergeet de nachten niet.
knipoogcool!verdrietigboossneakyblozengaap!verwardgemeen
engel
nahnahhuilengeschoktOK!bah!
liefdesverdrietverliefd
08 nov 2007 - bewerkt op 22 sep 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende