helle & hemelvaart: zien, spreken, betasten, horen

De
H. Euangelist
rept niet van het
NEDERDALEN
ter hellen,
dat in onze geloofbelijdenisse
tusschen het begraven,
& opstaan van JC uit den dooden gevonden word:
't zy, dat men in dien tijd, dien
ARTIJKEL
onder de begraafnisse zelve begreep,
gelijk veelen
[OOK NU]
nog doen,
den ziel-staat van JC die onzichtbaar was,
& daarom voorby gegaan,
om dat de H. Euangelisten niets geboekt hebben,
dan 't geen zy,
of anderen met eigen oogen hebben gezien:
het zy, dat men 't
NEDERDAALEN
opnam voor alle die angsten,
smerten, en duldelooze droefheden,
die JC heeft doorgeworstelt, en daarom hier verzwegen,
om datze reeds vermeld zijn:
hoe men 't vatte,
de t' zamenhang van begraafnis en opstandinge,
van lijden & verheerlijking, is welvoeglijk,
en naar den aard
der zaaken
geschikt.

Want
hy konde
niet verhoogt worden,
of hy moest eerst vernederd zijn:
hy konde niet zegepralen,
of hy moest strijden
en overwinnen.

Maar
wie overwon oit
den dood?

Wie
gaf zich zelven oit het leven,
als de Vorst des levens?

De
WIJZE,
hoe JC verrees,
word hier niet aangetoont:
niet, om dat hem niemant uit het graf zag uitgaan,
want hier na zal blijken, dat alle de wachters dit hebben gezien,
maar om dat de zwaare wentelsteen het oog belette
in- en door- te zien, en dat JC uitging,
zo haast de steen
afgewenteld
was.

En
wie konde zien,
door welke kracht hy
't leven weder
aannam?

Dies
beroept zich
de H. Schrijver
op onbetwistbaare getuigenissen der
geener, die JC na zijn opstanding hebben gezien,
gesproken, getast, gehoort, met hem gewandelt, gegeten,
en volkomen bewust zijn, dat hy,
die gestorven en begraven
was, weder levendig,
en opgewekt
zy
...