Heeyy ik ben Kas ook wel Light

Dusss.. eerste keer dat ik een online dagboek gebruik... Ik zag toevallig laatst een klas genoot van me gebruik maken van deze site dus vandaar.. Ik zal me voor stellen, ik ben Kas (nee dit is niet mijn echte naam) ook wel bekent als Light.. Ik ben een 15 jarig puber meisje (waarom dan Kas? dat zou mijn jongens naam geweest zijn) Als er bekende van me ook gebruik maken van deze site weten ze nu waarschijnlijk wel wie ik ben... Maar i don't really give a shit... Dan zal ik nu ook maar wat over mijn leven vertellen.... Ik zit nu in de 4de van het vmbo en zit al ruim 1 jaar in een depressie -,- Deze heb ik gekregen toen het winter werd, ja een levend voor beeld van een winterdepressie. Helaas is hij bij mij de zomer door gegaan door gedoe in omgeving.. Kwam er achter dat ik extreem gevoelig ben voor ander mans problemen, maar ook heel erg beinvloed word door het weer en de volle maan... Op school gedraag ik me af en toe super asosicaal terwijl dat vroeger niet echt mijn ding was.. Maar zo ben ik van mezelf, ik ben mezelf en blijkbaar ben ik hoe ik ben erg snel chagie, boos, jaloers en vooral snel gebroken... Ik kan niks aan qua kritiek en zit hier af en toe best wel mee... Op school sta ik ligtelijk bekent al junk, ik heb nog nooit iets van drug gebruikt, maar ik heb blijkbaar een bepaalde uitstraling.. Tja, het zal wel.. Maar nu ik toch bezig ben kan ik net zo goed mijn grootste geheim kwijt hier. Ik heb mezelf een tijdje gesneden, ik was ongelukkig en het gaf me rust, dat vond ik alleen al snel eng ofzo, bang voor de beweging die ik maakte, me te bewust van het vernielen van mijn eigen lichaam. Na een maand niet gesneden te hebben verbranden ik me perongeluk aan een wierrook staafje, ik ben daarna me zelf gaan verbranden op mijn polsen ipv snijden... Gaf het zelfde effect maar op de een of andere manier vond ik dit minder schokkend voor mezelf.. Het gaf even rust in een tijd met veel te veel drama voor mijn doen. iets voor de zomer leerde ik een jongen kennen, mijn redding denk ik zelf, hij was een goeie vriend van een van mijn beste vrienden. We spraken een keer per toeval met een groepje af, mijn beste vriend en mijn beste vriendin (een stelletje) en ik en die jongen.. Ik voelde me meteen rustig en veillig bij hem (nouja rustig, mijn hart ging te keer). In de zomer hebben we verkering gekregen en hij is nu 3 maanden mijn alles. Hij weet niet zo heel veel van mijn verleden dus ook niet van mij depressie al is die nogsteeds niet helemaal weg. Ook weet hij niet dat hij mijn reding is geweest, ik was klaar, klaar met alles en iedereen, dacht ik. Maar nee, ik ben nog niet klaar met leven ik hou te veel van het irriteren van mensen maar hou nog meer van mijn vrienden, vriendje, dieren en vooral het leven zonder gezeik.. xxx Light