Hee hallo zwaai!

Hoi!

Dat is leuk, MD bestaat nog, inclusief (zo goed als) dezelfde lay-out! Ik was bezig met een grote wachtwoord schoonmaak en er kwam bij de M een account voorbij, toch maar even inloggen en jawel hij werkt nog. Even de gebruikersnaam aangepast maar PJ mag niet want dat is te kort blijkbaar, dan maar even mijn gebruikelijke online gebruikersnaam: ItsPJ!

Hoe is het met jou? Want het is toch wel heel bijzonder om nog een aantal accountnamen/personen voorbij te zien komen die - al dan niet sporadisch - hier nog komen en wat schrijven. Dat vind ik oprecht knap, het van je afschrijven blijft toch altijd een fijne uitlaatklep. Voor mij is dat in al die jaren ook niet veranderd al heeft het schrijven vaker plaatsgemaakt voor van me af te praten. Want dat bleek wel echt nodig door de jaren heen, alles maar constant inslikken en voor je houden blijkt niet gezond voor een mens (joh, wie had dat gedacht?!).

What’s new? Nou de 40 nadert, pfff. Ondanks dat het slechts een cijfer is heb ik afgelopen jaren de mensen om me heen die 40 werden behoorlijk het leven zuur gemaakt tijdens hun verjaardag. Nu mijn tijd voor ‘the big 4-0’ er aankomt vrees ik het ergste, misschien toch maar ergens een weekje weg boeken en het niemand vertellen, wachten tot de storm overwaait en zo. Qua werk ben ik geswitcht van kantoor naar de (wijk)zorg waar ik ouderen ondersteun die (veelal) in de laatste fase zitten van het zelfstandig thuis kunnen wonen. Dit gaat in ongeveer 8 op die 10 personen om mensen met dementie (voornamelijk Alzheimer) in combinatie met somatische zorg. Het heeft me in het afgelopen jaar al een hoop gebracht, denk dat het wel goed is om de reden van de switch ook te benoemen.

Nadat ik was uitgevallen op mijn werk jaren terug ben ik in de hele medische molen terechtgekomen, ik zal je verder niet vermoeien met dat hele verhaal. Kernissues: Grenzen stellen, zelfliefde, openheid. Met een van de fijnste psychologen ooit dingen durven raken waar ik in het verleden met niemand over praatte: Seksueel misbruik, mishandeling en een constant gevoel van onveiligheid. Dit gedeeld met de mensen die het dichtste om me heen staan en daarna gigantisch op slot gegaan want ja, de weg naar stabiliteit is geen stabiele weg. Sommige dingen die je al 20 jaar (of meer) meedraagt ineens uitspreken is fucking eng, zo van ‘hier heb je het meest kwetsbare wat ik je ooit kan vertellen’ en dan vertrouwen dat de ander er goed mee omgaat.. het is een ding en zal altijd een ding blijven.

Anyway, werk lag helemaal stil maar werk is gezond en hoort erbij. Ik heb mezelf wel 10.000 keer gezegd dat ‘alles wat ik deed moet ik toch nog steeds kunnen doen’ maar dat is verstoppertje spelen met jezelf. Dat wil niet zeggen dat dit oude patronen er niet meer zijn, ik bedoel in december van 2024 stond ik op het punt om voor 40 uur in de week een contract te tekenen als operationeel manager en dus gewoon weer te gaan doen wat ik altijd deed. Op de dag van het tekenen er toch van af gezien met een paar weken aan teleurstelling richting mezelf als gevolg. Waarom eigenlijk? Je maakt een gezonde keuze en kiest er voor om niet in oude valkuilen te stappen, zo hardnekkig is aangeleerd gedrag dus.

En toen kwam de zorg om de hoek na wat omzwervingen en dingen proberen om te kijken of het bij me paste, het was een schot in de roos. Dan zit je van hele dagen op kantoor in meetings en de ene kamer naar de andere ineens op je fiets en in plaats van een laptop kijk je naar een paar oude billen die schoongemaakt moeten worden. Het was wennen, werken met mijn handen, thuiskomen bij vreemden en werken in de zorg als man (de enige in het team ook nog). Want niet elke oudere zit erop te wachten dat je als man ze komt douchen, dat je ’s avonds om 22:30 ze uit komt kleden en in bed te stoppen. Maar alles went, er ontstaat een ritme en er komt vertrouwen. Dan kom je bij iemand thuis die liever niet wilde dat je in de slaapkamer of badkamer bent als er gedoucht moet worden en ineens staat diegene daar zonder kleding aan en zegt doodleuk ‘je gaat me douchen toch?’ alsof het er gewoon bij hoort.. en zo is het ook. Op een mannelijke cliënt doe ik overal inmiddels hetzelfde als mijn vrouwelijke collega’s.

Ik heb mooie mensen zien komen waar ik elke werkdag met veel plezier kom en ik heb mooie mensen zien gaan die er niet meer zijn. Afscheid nemen is er niet altijd bij, zoals dat privé natuurlijk ook zo is. Van de zomer kwam ik terug van vakantie en was een van mijn favoriete cliënten er niet meer. De ochtend dat ik bij haar was en vertelde dat ik op vakantie ging wreef ze me nog over mijn rug: “Ik ga je wel missen hoor”, “Ja maar ik u ook, we hebben elkaar vast een hoop te vertellen”. Dat moment komt dan niet meer, dat is wennen. Je bent er voor de zorg, je bent geen familie en afstand houden is belangrijk. Ik luister, de hele dag, deel af en toe wat momenten als ik wat leuks heb meegemaakt (een date, gekke foto van een van de katten, mooie foto van buiten) maar verder laat je hun lekker delen. Misschien past het daardoor wel zo goed bij me, ik ben liever wat meer op de achtergrond en geniet als ik weet dat de ander het goed heeft.

Uiteindelijk zou ik graag als verpleegkundige aan de slag gaan in de palliatieve zorg, in een hospice of als hulp voor families in huis om de laatste stappen van zorg te mogen verzorgen (en ontzorgen). Dit betekent wel een aantal jaren flink aan de studie en daar ben ik (nog) niet. In april ga ik wel de eerste stappen zetten voor een certificering, als het leren dan goed gaat en ik kan de combinatie van werk + studie goed combineren wie weet na de zomer. Maar al zou dit het zijn dan is het ook goed, het werk geeft me voldoening en ik heb het gevoel dat ik iets kan bijdragen voor een ander, meer heb ik niet nodig.

Fucking verhaal al, of niet dan? Lang ouwehoeren verleer je niet, dat blijkt maar weer. Snelle opsomming van wat dingen. Katten, uiteraard, 3 stuks: Ziggy en Zelda (uit hetzelfde nest, cyperse en een zwart-witte) plus een aantal jaren later Styx erbij (Maine Coon, plaatje en zo aanhankelijk dat het lijkt alsof je een hond in huis hebt). Woon na een aantal omzwervingen weer in Utrecht. Nog altijd een muziek- en gamejunkie want sommige passies zijn voor het leven. Nog steeds te veel boeken, series en films die gelezen en gezien moeten worden. Alleenstaand want, nou je hebt al het bovenstaande gelezen toch haha, ach ze komt vast voorbij.

Hoop dat het goed met jullie gaat, maak er een lekkere zondag van.

Liefs,

Patrick

P.S. Shit, ja natuurlijk, muziek als afsluiter!