Hazelnootjes (best wel lekker)

Ik ben een mens
en in geen enkele menselijke aangelegenheid
beschouw ik mij echt als een totale buitenstaander
Onze samenleving lijkt wel op een gewelf van stenen
dat zou instorten als de stenen elkaar niet tegenhielden
en dat juist hierdoor overeind blijft ...

Yeshu sprak: IK BEN de hoeksteen

Uw kinderen zijn uw kinderen niet ...
En ofschoon ze bij u zijn, behoren ze u niet toe ...
Je mag hun lichaam huisvesten, maar niet hun ziel ...
Je mag ernaar streven aan hen gelijk te worden,
Maar probeer niet om hen aan u gelijk te maken.

Ik kreeg "The Prophet" van Kahlil Gibran in '67 van Shula
(of was het in '69 van Chaviva?) ...

Zoals alle ledematen met elkaar in harmonie zijn
omdat het in het belang van het geheel is
om elk afzonderlijk deel in stand te houden
zo ook moet men als mens
ieder afzonderlijk ontzien
omdat wij voor die gemeenschap bestemd zijn ..
het welzijn van het geheel berust daarop
dat de afzonderlijke delen
liefdevol
naar elkaar omzien ...

I was that "Stranger in a strange Land" ... totally lost &
At Home at the same time!

Het besef dat kinderen onze gasten zijn
kan bevrijdend werken
voor veel ouders
die zich erg schuldig voelen
jegens hun kinderen
omdat ze denken dat ze verantwoordelijk zijn
voor alles wat hun zoon of dochter doet.

Hoe had ik haar ooit genoeg kunnen danken voor haar zorgen?
Wat dat betreft voel ik dat ik tekortgeschoten ben ...

Zodra iemand vergeet dat alle leven EEN is,
gaat zijn sympathie uitsluitend nog uit naar kleinere eenheden,
zoals het gezin, de school, de zaak, het bedrijf, de club ...
Nationalisme, racisme, klassentegenstelingen en seksisme
ontstaan als het besef van eenheid verloren gaat.
Mensen vervallen dan in partijdigheid en keizen
voor het ene versus het ander.

In alle landen waar ik geweest ben waren er vreemdelingen die
mij onbevooroordeeld opnamen en verzorgden met eten, drinken
en een slaapplaats ...

Alle menselijke relaties zijn
eigenlijk gebaseerd op vertrouwen ...
Het is vermoedelijk de meest gemeenschappelijke waarde:
het is de meest positieve, integrerende kracht
die uiteenlopende individuen met hun aparte belangen
samensmeedt in een gemeenschappelijk geheel.

In de communes in Israel (kibbutzim)
was er plaats voor mensen van alle leeftijden uit alle landen
scholen werken eten drinken kleding behuizing
landbouw industrie socialisme in praktijk ...

Ons lichaam bestaat niet uit maar EEN LID maar uit vele leden
Indien de voet zou zeggen: omdat ik niet de hand ben,
behoor ik niet tot het lichaam,
behoor jij daarom niet tot het lichaam?
En als je oor zeggen zou:
omdat ik niet het oog ben behoor ik niet tot het lichaam,
behoort het daarom niet tot het lichaam?
Als je lichaam geheel en al oog was, waar bleef het gehoor?
Als het geheel en al gehoor was, waar bleef de reuk?
Nu heeft de natuur echter de leden
elk in het bijzonder
hun plaats in het lichaam 'aangewezen' ...
En het oog kan niet zeggen tot de hand:
ik heb je niet nodig
of het hoofd tot de voeten:
ik heb je niet nodig ...
Die leden van het lichaam die het zwakste schijnen
zijn noodzakelijk ,,,
Wanneer een lid lijdt, delen alle leden in het lijden,
wordt een lid ge-eerd,
zo delen alle delen in de vreugde!

Elk mens is als een noot in de levenssymfonie
wij allen samen vormen deze eeuwige muziek der sferen
maar wanneer wij ons eigen stuk muziek
onze eigen partituur niet kennen
dan is het alsof een van de vier snaren van ons instrument
niet gestemd is
en kan zij de muziek niet voortbrengen
die ze behoort te geven
Zo moeten wij elk dat stuk spelen
waarvoor wij geboren zijn ...


het welzijn van het geheel berust daarop
dat de afzonderlijke delen
liefdevol naar elkaar
omzien ...

(ik krijg het bijna niet over m'n lippen, but
I love you!)

ch@i