halleluja jutteperen: geloven frustreren & beweren
Op
dit moment
is ruim 13%
van de Nederlandse bevolking
ouder dan 65 jaar,
ongeveer 6% van hen
woont in een verzorgingshuis,
en ruim 80% woont zo goed als zelfstandig
zonder noemenswaardige hulp!
Toch ontstonden er merkwaardige beelden van 'de oude dag'?
In het algemeen blijkt dat zowel het aantal
65-plussers op dit moment,
alsook het aantal van hen dat in verzorgingshuizen woont,
fors wordt overschat:
en het aantal 65-plussers dat het nagenoeg zelfstandig redt
wordt flink onderschat
...
Zwart
-wit geschetst
blijkt dat mensen
momenteel niet alleen maar
een gevarieerd maar vooral ook
een nogal ongunstig beeld van de ouderdom hebben.
Het beeld dat er van 65-plussers bestaat,
is dat het er erg veel zijn en dat het er voor hen
nogal somber uitziet?
Het is ongeveer als volgt:
ze wonen meestal in verzorgingshuizen,
maar enkelen redden het
zelfstandig zonder hulp
van anderen
...
Dit
beeld blijkt
overigens ook bij
oude mensen zelf te bestaan,
vooral bij hen die zelf in of in de buurt van een verzorgingshuis wonen!
Net alsof oude mensen het beeld dat de huidige samenleving van hen heeft,
hebben overgenomen?
Maar eigenlijk zijn er nauwelijks argumenten
om naar een aangrenzend tehuis te gaan verhuizen als we dat zelf niet zouden willen.
Soms denken ouderen dat hun woonsituatie een uitzondering is,
en dat ze op den duur zouden moeten verkassen
naar een verzorgingshuis
...
En niet alleen maar
van ouderdom hebben mensen een bepaald beeld
maar ook van dementie!
Iedereen verstaat daar meestal iets anders onder:
sommige mensen denken vooral aan de ernst van de verschijnselen,
weer anderen zien vooral de meest opvallende stoornissen,
zoals in de war zijn of onze
vergeetachtigheid.
Maar voor sommigen
moet er wel degelijk eerst gedegen onderzoek hebben plaatsgevonden
voordat ze van dementie willen spreken en weer anderen krijgen de naam van de ziekte
[net als met kanker e.d.] nauwelijks
over de lippen?
Voor de ene is als het ware iedere oudere dement,
voor de andere komen demente mensen nauwelijks voor.
Iets dergelijks kunnen we ook tegenkomen bij de andere schattingen van percentages
over zieken en gezonden, buiten- & binnenlanders, gekleurden en 'blanken', gelovigen en ongelovigen, ouderen en jongeren en ga zo maar door:
blijkbaar hebben veel mensen de neiging om eerder te geloven in lariekoek
dan in een helderder weergave
van de realiteit?!
Deze overschattingen
maken de al eerder vermelde zwart-wittekeningen van o.a. 65-plussers compleet:
het zijn er erg veel en er wordt somber over hen gedacht:
ze wonen meestal in verzorgingshuizen;
nog maar slechts enkelen kunnen het zonder hulp zelf redden;
en er zijn nogal wat 65-plussers
dement
...
Terwijl het tegendeel waar is:
er zijn helemaal niet zo vreselijk veel ouderen
[ruim 13%]; daarvan wonen
er slechts weinig mensen in verzorgingshuizen
[ongeveer 6%];
de meesten kunnen zich zelfstandig redden
[ruim 80%];
slechts een minderheid is dement
[10%]!
En de allereerste verschijnselen
treden bij een groot deel van hen overigens pas
NA
het tachtigste levensjaar naar voren!
In tegenstelling tot het negatieve beeld dat er van 'de oude dag' bestaat,
is de werkelijkheid positiever! Met andere woorden: de oude dag, die voor de
EEN NU
en voor de Ander
LATER
aan de orde is,
zier er [veel] rooskleuriger uit
dan doorgaans wordt
gedacht.
Denk maar
aan jouw eigen [thuis]situatie,
maar bijvoorbeeld ook aan het 'overwinteren' in Spanje e.d.,
het aanpekken of opnieuw oppakken van een studie,
het vele vrijwilligerswerk en de diverse activiteiten van ouderen
binnen het Gilde-programma e.d.?!
Hoe komt het nu dat dit soort beelden,
al deze perspectieven op de oude dag,
voor velen zo somber lijken te zijn?
Eigenlijk
gaat het hier
om een vraag van meer algemene aard,
namelijk deze: waardoor wordt die beeldvorming over o.a. oude mensen nu dus eigenlijk beinvloed? Beeldvorming is meestal heel subjectief: vooroordelen en gevoelens spelen een grote
rol! Beeldvorming heeft iets te maken met het contact dat we hebben
[of juist niet dus] met degene{n} waarover we osn een beeld vormen
of een mening hebben.
Ook de beeldvorming over ouderdom
wordt beinvloed door ons contact [of het gebrek daaraan] met 65-plussers.
En als jij jouw eigen schattingen als antwoord op die relevante vragen [zie ook een paar dagen {?} geleden in myDi!] vergelijkt met de feitelijke cijfers
dan kom je bijna automatisch terecht
op verschillen:
over- of
onderschatting?!
Hiervoor
zijn een paar oorzaken:
oude mensen vinden overigens vaak dat andere oude mensen veel ouder lijken
dan zijzelf
...
Behalve de eigen leeftijd kunnen zeker wel
veel meer voor de hand liggende oorzaken voor beeldvorming worden genoemd!
En die hebben dan ook vooral te maken met informatie, woonomgeving, familie en werk.
Op de allereerste plaats speelt de info
waarmee we te pas en te onpas worden geconfronteerd
een rol!
Bedoeld worden dan de media, te weten
kranten, radio en televisie. Journalisten zijn niet altijd en niet allemaal even nauwkeurig geinformeerd ...
De sensatie van de actualiteit wordt vaak belangrijker geacht dan de achtergrond van het gebeuren. De 'nietsvermoedende' lezer & luisteraar of tv-kijker kan zo behoorlijk op het verkeerde been
worden gezet: nare berichten over misstanden in verpleeg- en verzorgingshuizen
kleuren ongetwijfeld het beeld over de ouderen
die er wonen.
Om nog maar te zwijgen
over de term 'vergrijzing', die wel vaak maar lang niet altijd even duidelijk of zelfs pertinent onjuist
wordt gebruikt.
Dat er vooral
bij de invloed van info op de
beeldvorming sprake is van een vicieuze cirkel,
is wel duidelijk!
Door negatieve 'mydiverhalen' over oude
[en jonge{re} en allerlei andere] mensen ~ bijvoorbeeld over hun vermeende karaktertrekken, gezond-heidstoestand of eigenschappen ~ wordt de bestaande [onjuiste!] beeldvorming instandgehouden
of zelfs versterkt!
De oude dag
[EN 'de jonge dag'!]
wordt vaak veel minder rooskleurig voorgesteld
dan in werkelijkheid het geval is!
Waarover morgen
misschien nog wel wat meer:
m'n vijf mydiverhaaltjes voor vandaag zijn op en
ik kan niet meer uitloggen als mordechai
of inloggen als set &
chai!
Kortom:
een levensloop is nog nooit tevoren ZO zeker geweest dan nu en hier!
Jongens van 18 hebben een kans van 85% om vijfenzestig te worden, meisjes 90%
{volgens het CBS in 2004}!
De dood,
vroeger alom aanwezig onder zuigelingen en kinderen,
is de metgezel van de hoge ouderdom
geworden!
Natuurlijk kan 'het lot'
je zomaar treffen met een hartaanval
[zie 'mijn geval' in oktober vorig jaar!],
'n tumor, hersenbloeding,
verkeersongeluk of zelfs een terroristische aanslag
en nog een hele reeks van [on-]
mogelijkheden?
Maar ga er voorlopig nog maar even gerust vanuit
dat je hoogstwaarschijnlijk wel tachtig gaat worden als jij jezelf niet
van kant wilt maken of erg ongezond gaat leven
en dan kan het altijd nog [mee- of]
tegenvallen?
Fluitend
voltooien we onze levensloop.
En met een frisse blos op de wangen kunnen we gemakkelijk 'nihilist' zijn?
Is het geen zegen om te kunnen leven zonder zin?
Waarom zouden we dan wanhopen,
zuur pruimen, scheef kijken,
de pijp aan Maarten geven,
in de duvel en z'n mallemoer geloven en in angst en vrees leven
of godsdienstwaanzinnig zijn
of worden?
Waarover morgen meer:
als ik er nog ben en ergens toe in staat zal zijn
[je weet immers maar nooit?]!
Wees gegroet
mydiertjes vol van genade,
the Force [o.i.d.] zij met u,
en met uw geest!
Ik ga
aardappels
schillen
...
dit moment
is ruim 13%
van de Nederlandse bevolking
ouder dan 65 jaar,
ongeveer 6% van hen
woont in een verzorgingshuis,
en ruim 80% woont zo goed als zelfstandig
zonder noemenswaardige hulp!
Toch ontstonden er merkwaardige beelden van 'de oude dag'?
In het algemeen blijkt dat zowel het aantal
65-plussers op dit moment,
alsook het aantal van hen dat in verzorgingshuizen woont,
fors wordt overschat:
en het aantal 65-plussers dat het nagenoeg zelfstandig redt
wordt flink onderschat
...
Zwart
-wit geschetst
blijkt dat mensen
momenteel niet alleen maar
een gevarieerd maar vooral ook
een nogal ongunstig beeld van de ouderdom hebben.
Het beeld dat er van 65-plussers bestaat,
is dat het er erg veel zijn en dat het er voor hen
nogal somber uitziet?
Het is ongeveer als volgt:
ze wonen meestal in verzorgingshuizen,
maar enkelen redden het
zelfstandig zonder hulp
van anderen
...
Dit
beeld blijkt
overigens ook bij
oude mensen zelf te bestaan,
vooral bij hen die zelf in of in de buurt van een verzorgingshuis wonen!
Net alsof oude mensen het beeld dat de huidige samenleving van hen heeft,
hebben overgenomen?
Maar eigenlijk zijn er nauwelijks argumenten
om naar een aangrenzend tehuis te gaan verhuizen als we dat zelf niet zouden willen.
Soms denken ouderen dat hun woonsituatie een uitzondering is,
en dat ze op den duur zouden moeten verkassen
naar een verzorgingshuis
...
En niet alleen maar
van ouderdom hebben mensen een bepaald beeld
maar ook van dementie!
Iedereen verstaat daar meestal iets anders onder:
sommige mensen denken vooral aan de ernst van de verschijnselen,
weer anderen zien vooral de meest opvallende stoornissen,
zoals in de war zijn of onze
vergeetachtigheid.
Maar voor sommigen
moet er wel degelijk eerst gedegen onderzoek hebben plaatsgevonden
voordat ze van dementie willen spreken en weer anderen krijgen de naam van de ziekte
[net als met kanker e.d.] nauwelijks
over de lippen?
Voor de ene is als het ware iedere oudere dement,
voor de andere komen demente mensen nauwelijks voor.
Iets dergelijks kunnen we ook tegenkomen bij de andere schattingen van percentages
over zieken en gezonden, buiten- & binnenlanders, gekleurden en 'blanken', gelovigen en ongelovigen, ouderen en jongeren en ga zo maar door:
blijkbaar hebben veel mensen de neiging om eerder te geloven in lariekoek
dan in een helderder weergave
van de realiteit?!
Deze overschattingen
maken de al eerder vermelde zwart-wittekeningen van o.a. 65-plussers compleet:
het zijn er erg veel en er wordt somber over hen gedacht:
ze wonen meestal in verzorgingshuizen;
nog maar slechts enkelen kunnen het zonder hulp zelf redden;
en er zijn nogal wat 65-plussers
dement
...
Terwijl het tegendeel waar is:
er zijn helemaal niet zo vreselijk veel ouderen
[ruim 13%]; daarvan wonen
er slechts weinig mensen in verzorgingshuizen
[ongeveer 6%];
de meesten kunnen zich zelfstandig redden
[ruim 80%];
slechts een minderheid is dement
[10%]!
En de allereerste verschijnselen
treden bij een groot deel van hen overigens pas
NA
het tachtigste levensjaar naar voren!
In tegenstelling tot het negatieve beeld dat er van 'de oude dag' bestaat,
is de werkelijkheid positiever! Met andere woorden: de oude dag, die voor de
EEN NU
en voor de Ander
LATER
aan de orde is,
zier er [veel] rooskleuriger uit
dan doorgaans wordt
gedacht.
Denk maar
aan jouw eigen [thuis]situatie,
maar bijvoorbeeld ook aan het 'overwinteren' in Spanje e.d.,
het aanpekken of opnieuw oppakken van een studie,
het vele vrijwilligerswerk en de diverse activiteiten van ouderen
binnen het Gilde-programma e.d.?!
Hoe komt het nu dat dit soort beelden,
al deze perspectieven op de oude dag,
voor velen zo somber lijken te zijn?
Eigenlijk
gaat het hier
om een vraag van meer algemene aard,
namelijk deze: waardoor wordt die beeldvorming over o.a. oude mensen nu dus eigenlijk beinvloed? Beeldvorming is meestal heel subjectief: vooroordelen en gevoelens spelen een grote
rol! Beeldvorming heeft iets te maken met het contact dat we hebben
[of juist niet dus] met degene{n} waarover we osn een beeld vormen
of een mening hebben.
Ook de beeldvorming over ouderdom
wordt beinvloed door ons contact [of het gebrek daaraan] met 65-plussers.
En als jij jouw eigen schattingen als antwoord op die relevante vragen [zie ook een paar dagen {?} geleden in myDi!] vergelijkt met de feitelijke cijfers
dan kom je bijna automatisch terecht
op verschillen:
over- of
onderschatting?!
Hiervoor
zijn een paar oorzaken:
oude mensen vinden overigens vaak dat andere oude mensen veel ouder lijken
dan zijzelf
...
Behalve de eigen leeftijd kunnen zeker wel
veel meer voor de hand liggende oorzaken voor beeldvorming worden genoemd!
En die hebben dan ook vooral te maken met informatie, woonomgeving, familie en werk.
Op de allereerste plaats speelt de info
waarmee we te pas en te onpas worden geconfronteerd
een rol!
Bedoeld worden dan de media, te weten
kranten, radio en televisie. Journalisten zijn niet altijd en niet allemaal even nauwkeurig geinformeerd ...
De sensatie van de actualiteit wordt vaak belangrijker geacht dan de achtergrond van het gebeuren. De 'nietsvermoedende' lezer & luisteraar of tv-kijker kan zo behoorlijk op het verkeerde been
worden gezet: nare berichten over misstanden in verpleeg- en verzorgingshuizen
kleuren ongetwijfeld het beeld over de ouderen
die er wonen.
Om nog maar te zwijgen
over de term 'vergrijzing', die wel vaak maar lang niet altijd even duidelijk of zelfs pertinent onjuist
wordt gebruikt.
Dat er vooral
bij de invloed van info op de
beeldvorming sprake is van een vicieuze cirkel,
is wel duidelijk!
Door negatieve 'mydiverhalen' over oude
[en jonge{re} en allerlei andere] mensen ~ bijvoorbeeld over hun vermeende karaktertrekken, gezond-heidstoestand of eigenschappen ~ wordt de bestaande [onjuiste!] beeldvorming instandgehouden
of zelfs versterkt!
De oude dag
[EN 'de jonge dag'!]
wordt vaak veel minder rooskleurig voorgesteld
dan in werkelijkheid het geval is!
Waarover morgen
misschien nog wel wat meer:
m'n vijf mydiverhaaltjes voor vandaag zijn op en
ik kan niet meer uitloggen als mordechai
of inloggen als set &
chai!
Kortom:
een levensloop is nog nooit tevoren ZO zeker geweest dan nu en hier!
Jongens van 18 hebben een kans van 85% om vijfenzestig te worden, meisjes 90%
{volgens het CBS in 2004}!
De dood,
vroeger alom aanwezig onder zuigelingen en kinderen,
is de metgezel van de hoge ouderdom
geworden!
Natuurlijk kan 'het lot'
je zomaar treffen met een hartaanval
[zie 'mijn geval' in oktober vorig jaar!],
'n tumor, hersenbloeding,
verkeersongeluk of zelfs een terroristische aanslag
en nog een hele reeks van [on-]
mogelijkheden?
Maar ga er voorlopig nog maar even gerust vanuit
dat je hoogstwaarschijnlijk wel tachtig gaat worden als jij jezelf niet
van kant wilt maken of erg ongezond gaat leven
en dan kan het altijd nog [mee- of]
tegenvallen?
Fluitend
voltooien we onze levensloop.
En met een frisse blos op de wangen kunnen we gemakkelijk 'nihilist' zijn?
Is het geen zegen om te kunnen leven zonder zin?
Waarom zouden we dan wanhopen,
zuur pruimen, scheef kijken,
de pijp aan Maarten geven,
in de duvel en z'n mallemoer geloven en in angst en vrees leven
of godsdienstwaanzinnig zijn
of worden?
Waarover morgen meer:
als ik er nog ben en ergens toe in staat zal zijn
[je weet immers maar nooit?]!
Wees gegroet
mydiertjes vol van genade,
the Force [o.i.d.] zij met u,
en met uw geest!
Ik ga
aardappels
schillen
...
14 mei 2007 - bewerkt op 22 jul 2008
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 07 mei 2026 38 Drie wereldoorlogen, vele kruistochten & teveel
- O 06 mei 2026 37 Aarde bastaardsuiker chemie democratie ERMELOG?
- O 06 mei 2026 7/36 In de 10e eeuw {AD} begon ‘t aanzien van deze
- O 06 mei 2026 Algemene Vaderlandse Economische Historie: die ge-
- O 05 mei 2026 Rabbi MOSJEH Maimonides was één der allergrootste
- O 05 mei 2026 Terwijl de Moorse macht in Spanje steeds meer ver-
- O 04 mei 2026 In de 9de eeuw AD woonden verreweg Dé Mééste Jóden
- O 04 mei 2026 Hoe je ‘t ook bekijkt: alles draait om evolutie of
- O 03 mei 2026 De islamieten zouden veel presteren o/h gebied van
- O 03 mei 2026 34 In het begin van de 7de eeuw had deze Arabische
- O 03 mei 2026 In dit geval kijkt Mor Nilam Asih via decennia dus
- O 02 mei 2026 Niet geraakt door rampen die ‘t Romeins Keizerrijk
- O 02 mei 2026 33 Ten tijde van paus Gregorius
- O 02 mei 2026 Pas in de 9de eeuw zou het Karolingische rijk daar
- O 02 mei 2026 Ook in de tweede helft van de vierde eeuw viel al-