Hèt húwelijk i/h oude Israël & 't Verháál van Rùth

Het huwelijk was geen religieus, maar 'n burgerlijk contract & vanzelfsprekend 'n aanleiding tot feesten: in gezelschap van vrienden & muzikanten begaf de bruidegom zich naar 't huis v/d bruid. Dàn werd de bruid, gesluierd & in haar mooiste kledij, naar haar nieuwe huis geëscorteerd, & werden er minnezangen voor de jonggehuwden gezongen. Het huwelijk werd in de eerste nacht 'voltrokken' & in 't huis van de bruidegom werd feest gevierd, 'n feest dat normaal gesproken 7 dagen voortduurde!

Volgens Deut 25:5-10 behoorde, als 'n getrouwd man kinderloos stierf, één van zijn broers zijn weduwe te huwen, hun eerstgeboren zoon werd dan de erfgenaam van wijlen haar eerste man: dìt gebruik wordt 't 'leviraat' genoemd ~ 'n woord dat is afgeleid v/h Latijnse woord LEVIR (zwager)?

Dìt wéigeren werd als (zeer) oneervol beschouwd - & v/d weduwe werd verwacht dat zíj de zwager 'n sandaal uittrok & hem i/h gezicht spuwde! 't Leviraat komt voor in samenlevingen waarin 't huwelijk 'n overeenkomst is tussen groepen van verwanten, in plaats van 'n verbintenis tussen 2 mensen: de groep die als gevolg van 'n huwelijk rechten o/h bezit van 'n vrouw verworven heeft, behoudt die rechten ~ vooral met betrekking tot toekomstige kinderen ~ door de overleden echtgenoot te vervangen door 'n nieuwe.

't Verháál van Rùth werpt licht o/h Leviraat, òf op z'n minst op 'n gebruik dat daar erg veel overeenkomst mee vertoont: Rùth had zèlf géén zwagers, maar blijkbaar had 'een naaste verwant' tot op zekere hoogte de PLÌCHT om haar te huwen om 'de naam v/d gestorvene op zijn èrfdeel in stand te houden' vlg. Ruth 4:10. De niet met name genoemde naaste verwant trok zijn sandaal úit & overhandigde die aan BOAZ, toen hij afstand deed van zijn 'losrechten' op Ruth: dìt gebaar wordt toegelicht als een handeling waarmee men 'vroeger in Israël bij lossing of ruiling aan enige zaak geldigheid verleende' volgens Ruth 4:7.

Smurft u wel!?