grenzeloos verliefd!
Zoals een samenleving kan veranderen door bepaalde omstandigheden in een onleefbare maatschappij,
zo kan ook 'n individu ten onder gaan aan chronische ziekteverschijnselen veroorzaakt door diverse zeer uiteenlopende redenen: het is meestal een combinatie van destructieve factoren zowel in het groot als in het klein?
Zoals
een gezonde
maatschappij afhankelijk is
van de noodzakelijke zorg
voor werkelijk alle leeftijdsgroepen,
van voor de geboorte tot en met 'na de dood',
zo is ook elk mens afhankelijk van zorg voor lichaam en geest:
zolang er leven is kunnen we hopen op 'beterschap'
en als we kunnen hopen dan is ons leven
nog 'leefbaar'!
Hoe dan ook,
of we het nu hebben over een groep
[en groepen] of over een individu [individuen]
in elke relatie wordt de deur naar de overgave bewaakt door het ego van de diverse betrokkenen:
het ego wil acceptatie en steun van de ander,
maar kan die niet teruggeven.
Ons ego tracht
altijd anderen aan zijn behoeften te laten voldoen,
omdat het niet weet hoe het aan zijn eigen behoeften tegemoet kan komen?
Het vraagt altijd wel om iets dat het niet heeft, of denkt niet te hebben.
En als er in een relatie twee ego's aan het stuur staan,
dan heeft die relatie nooit een kans:
dan wordt het vechten of vluchten,
of allebei tegelijk.
Er kan alleen maar sprake zijn van overgave
wanneer ons ego een stapje opzij doet. Maar het doet pas een stap opzij
als het zich erkend voelt!
Om het ego te kunnen herkennen
moet je ernaar luisteren: je moet horen waar het bang voor is,
wat het onprettig vindt.
Je moet het laten weten
dat je niets zult doen waardoor die angst verergerd wordt.
Luisteren naar jouw angsten is een echt onophoudelijk proces:
zolang in onze relatie onze tere plekken geraakt worden,
moeten we leren luisteren en uitzoeken waar onze angst,
ons gemis, onze behoefte
mee te maken heeft.
Na een poosje
weet je zo dan ook zonder enige twijfel
dat geen enkel mens op aarde op enigerlei wijze
iets aan jouw angsten kan doen.
Jouw partner{s} niet,
zelfs jijzelf niet: het enige wat je kunt doen
is die angsten echt tot je door te laten dringen,
totdat er een innerlijke verschuiving
optreedt.
Die verschuiving
wordt geleidelijk aan teweeggebracht door onze {volle} aandacht,
omdat dat een daad van liefde is:
het creeert dan in onze psyche een intens gevoel van geborgenheid
als we onze angsten onder ogen zien
en tot ons door laten dringen!
Dat is de essentie van 'zelfkoestering':
het allereerste wat we in een intieme relatie proberen te doen,
is onze partner{s} die verantwoordelijkheid voor onze zelfkoestering geven.
En je partner beantwoordt dat dan door zijn of haar verantwoordelijkheid aan jou te geven.
Wanneer dat eenmaal gebeurd is, en je dan ook beiden de onterechte verantwoordelijkheid
voor elkaars gevoel van geborgenheid,
dan wordt zo'n relatie gedreven door schuldgevoel en wederzijdse projectie:
doe dat jezelf liever niet aan en doe dat jouw
partner ook niet aan.
Doe dan eerst maar eens even
een stapje terug en neem de verantwoordelijkheid voor je
eigen angsten.
Neem jouw eigen gekwetste kind bij de hand!
En laat jouw partner hetzelfde doen? Pas als ons ego zich veilig voelt
omdat we onze angsten tot ons hebben laten doordringen, doet het een stapje opzij
en pas in deze overgave kunnen we
onze geliefde ontmoeten!
Al ons spirituele en geestelijke werk
draait om onze eigen angsten en vrezen,
niet om die van onze partner{s}.
Doordat wij ons dan van onze eigen angsten bewust zijn,
creeren we de ruimte waarin onze partner{s} er voor ons kunnen zijn:
en dat werkt altijd, zowel in het klein
als in het groot?
Het ego probeert liefhebbend te zijn, maar kan dat niet ...
Het kan alleen maar behoeftig zijn en eisen: het ego kan geen liefde geven.
Het moet liefde krijgen, van jou!
Jouw liefde voor het bange stuk in jou
creeert een gevoel van geborgenheid! Wanneer je het liefde kunt geven is het ego geen probleem?
Het wordt pas een probleem als je het geen liefde geeft!
Wanneer jij jouzelf geen liefde geeft,
dan pas wordt het ego echt fel, bijna onverzettelijk!
Hoe meer je weigert om lief te hebben en verantwoordelijkheid te nemen,
des te heftiger het ego zich teweer gaat stellen.
Onze zelfkoestering
[en geen zelfverachting of -verwaarlozing!]
is in ons spirituele leven als individu en als 'n samenleving
het allerbelangrijkste!
Wanneer je liefde voor je Zelf hebt,
dan heb je niets op jezelf of op de anderen aan te merken.
Je ziet geen tekortkomingen, het is je 'vergeven':
dus als je voelt dat er iets ontbreekt,
dan weet je dat het tijd is om jezelf liefde te geven.
Wanneer je iets op jouw partner aan te merken hebt,
dan weet je dat het tijd is om jezelf liefde te geven. Het zoeken naar liefde buiten onszelf
loopt altijd weer op frustratie en mislukking uit.
Ons ego eist van anderen de warmte en geborgenheid
die we alleen maar zelf kunnen geven; en vervolgens voelen we ons afgewezen
en in de steek gelaten wanneer anderen niet aan onze behoeften tegemoet kunnen komen.
In DIE dramatische cyclus bestaat er geen goede afloop.
Elk samengaan eindigt dan
in een tragedie. Niet omdat liefde onmogelijk of tragisch is,
maar omdat degene die probeert lief te hebben iemand is die behoefte heeft aan liefde.
Het is dan ook liefdeloos om te eisen dat liefde een specifieke vorm aanneemt:
liefde past in geen enkel keurslijf!
@
zo kan ook 'n individu ten onder gaan aan chronische ziekteverschijnselen veroorzaakt door diverse zeer uiteenlopende redenen: het is meestal een combinatie van destructieve factoren zowel in het groot als in het klein?
Zoals
een gezonde
maatschappij afhankelijk is
van de noodzakelijke zorg
voor werkelijk alle leeftijdsgroepen,
van voor de geboorte tot en met 'na de dood',
zo is ook elk mens afhankelijk van zorg voor lichaam en geest:
zolang er leven is kunnen we hopen op 'beterschap'
en als we kunnen hopen dan is ons leven
nog 'leefbaar'!
Hoe dan ook,
of we het nu hebben over een groep
[en groepen] of over een individu [individuen]
in elke relatie wordt de deur naar de overgave bewaakt door het ego van de diverse betrokkenen:
het ego wil acceptatie en steun van de ander,
maar kan die niet teruggeven.
Ons ego tracht
altijd anderen aan zijn behoeften te laten voldoen,
omdat het niet weet hoe het aan zijn eigen behoeften tegemoet kan komen?
Het vraagt altijd wel om iets dat het niet heeft, of denkt niet te hebben.
En als er in een relatie twee ego's aan het stuur staan,
dan heeft die relatie nooit een kans:
dan wordt het vechten of vluchten,
of allebei tegelijk.
Er kan alleen maar sprake zijn van overgave
wanneer ons ego een stapje opzij doet. Maar het doet pas een stap opzij
als het zich erkend voelt!
Om het ego te kunnen herkennen
moet je ernaar luisteren: je moet horen waar het bang voor is,
wat het onprettig vindt.
Je moet het laten weten
dat je niets zult doen waardoor die angst verergerd wordt.
Luisteren naar jouw angsten is een echt onophoudelijk proces:
zolang in onze relatie onze tere plekken geraakt worden,
moeten we leren luisteren en uitzoeken waar onze angst,
ons gemis, onze behoefte
mee te maken heeft.
Na een poosje
weet je zo dan ook zonder enige twijfel
dat geen enkel mens op aarde op enigerlei wijze
iets aan jouw angsten kan doen.
Jouw partner{s} niet,
zelfs jijzelf niet: het enige wat je kunt doen
is die angsten echt tot je door te laten dringen,
totdat er een innerlijke verschuiving
optreedt.
Die verschuiving
wordt geleidelijk aan teweeggebracht door onze {volle} aandacht,
omdat dat een daad van liefde is:
het creeert dan in onze psyche een intens gevoel van geborgenheid
als we onze angsten onder ogen zien
en tot ons door laten dringen!
Dat is de essentie van 'zelfkoestering':
het allereerste wat we in een intieme relatie proberen te doen,
is onze partner{s} die verantwoordelijkheid voor onze zelfkoestering geven.
En je partner beantwoordt dat dan door zijn of haar verantwoordelijkheid aan jou te geven.
Wanneer dat eenmaal gebeurd is, en je dan ook beiden de onterechte verantwoordelijkheid
voor elkaars gevoel van geborgenheid,
dan wordt zo'n relatie gedreven door schuldgevoel en wederzijdse projectie:
doe dat jezelf liever niet aan en doe dat jouw
partner ook niet aan.
Doe dan eerst maar eens even
een stapje terug en neem de verantwoordelijkheid voor je
eigen angsten.
Neem jouw eigen gekwetste kind bij de hand!
En laat jouw partner hetzelfde doen? Pas als ons ego zich veilig voelt
omdat we onze angsten tot ons hebben laten doordringen, doet het een stapje opzij
en pas in deze overgave kunnen we
onze geliefde ontmoeten!
Al ons spirituele en geestelijke werk
draait om onze eigen angsten en vrezen,
niet om die van onze partner{s}.
Doordat wij ons dan van onze eigen angsten bewust zijn,
creeren we de ruimte waarin onze partner{s} er voor ons kunnen zijn:
en dat werkt altijd, zowel in het klein
als in het groot?
Het ego probeert liefhebbend te zijn, maar kan dat niet ...
Het kan alleen maar behoeftig zijn en eisen: het ego kan geen liefde geven.
Het moet liefde krijgen, van jou!
Jouw liefde voor het bange stuk in jou
creeert een gevoel van geborgenheid! Wanneer je het liefde kunt geven is het ego geen probleem?
Het wordt pas een probleem als je het geen liefde geeft!
Wanneer jij jouzelf geen liefde geeft,
dan pas wordt het ego echt fel, bijna onverzettelijk!
Hoe meer je weigert om lief te hebben en verantwoordelijkheid te nemen,
des te heftiger het ego zich teweer gaat stellen.
Onze zelfkoestering
[en geen zelfverachting of -verwaarlozing!]
is in ons spirituele leven als individu en als 'n samenleving
het allerbelangrijkste!
Wanneer je liefde voor je Zelf hebt,
dan heb je niets op jezelf of op de anderen aan te merken.
Je ziet geen tekortkomingen, het is je 'vergeven':
dus als je voelt dat er iets ontbreekt,
dan weet je dat het tijd is om jezelf liefde te geven.
Wanneer je iets op jouw partner aan te merken hebt,
dan weet je dat het tijd is om jezelf liefde te geven. Het zoeken naar liefde buiten onszelf
loopt altijd weer op frustratie en mislukking uit.
Ons ego eist van anderen de warmte en geborgenheid
die we alleen maar zelf kunnen geven; en vervolgens voelen we ons afgewezen
en in de steek gelaten wanneer anderen niet aan onze behoeften tegemoet kunnen komen.
In DIE dramatische cyclus bestaat er geen goede afloop.
Elk samengaan eindigt dan
in een tragedie. Niet omdat liefde onmogelijk of tragisch is,
maar omdat degene die probeert lief te hebben iemand is die behoefte heeft aan liefde.
Het is dan ook liefdeloos om te eisen dat liefde een specifieke vorm aanneemt:
liefde past in geen enkel keurslijf!
@
23 mei 2007 - bewerkt op 27 jul 2008
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 29 mei 2026 50/60 In de diaspora vormden die joden commerciële
- O 28 mei 2026 De verlichting
- O 28 mei 2026 IN HET BEGIN VAN DE TWINTIGSTE EEUW ZOU deze Mart
- O 28 mei 2026 48/49 Zó ontstonden erookal uiteindelijk duidelijk
- O 27 mei 2026 Veel traditionele rabbijnen zagen in deze nieuwe
- O 26 mei 2026 Het meest hopeloze valt natuurlijk al eeuwen onder
- O 25 mei 2026 Zijn filosofieën ontleende deze BA’AL SJEM TOV aka
- O 25 mei 2026 50 Dùs in ‘t Dagelijks Leven Toegepaste Kennìs v/d
- O 24 mei 2026 49 Anders dan de rabbijnen, leerde deze ‘Besjt’ je
- O 24 mei 2026 {48}Omstreeks ‘t jaar 1730 trok ‘n Joodse man, ge-
- O 24 mei 2026 ‘45-‘54 Op ‘n mooie dag in ‘t Najaar kwam Tom Poes
- O 24 mei 2026 Zo voelt de ouwe Mor Asih zich ook de laatste tijd
- O 23 mei 2026 47 Die door Zwi Sjabtai in gang gezette Messiaanse
- O 23 mei 2026 Sjavtai Zvi liet deze Joodse wereld schrikken door
- O 23 mei 2026 IN QQLEQ 1569 ANNEXEERT POLEN DE OEKRAÏNE & STUURT