Gothic bedstay koelbloedig tussendoortje
"GOTHIC"
fILOSOFISCH
'tussendoortje'
als aanloop naar Exodus dus?
In
het 2de
boek van de
mydibijbel,
Exodus,
zal "de Heer"
'n end maken aan
zijn betrekkelijke afwezigheid zoals
in de laatste delen van Genesis,
en met abrupte,
gewelddadige kracht
terugkeren.
Voor
we verdergaan
met de rol
die hij bij zijn terugkeer aanneemt,
staan we eerst maar even stil bij de vraag
wat God, zoals we hem nu hebben leren kennen,
literair gezien goddelijk maakt:
waardoor is hij
anders?
"G d"
is in TeNaCH
de protagonist
in de basaalste betekenis van het woord:
de 'eerste handelaar' van de bijbel.
Bijna zoiets alsof myDi
(Lief Dagboek!)
zelf een persoon zou zijn?
Hij/zij betreedt het menselijk toneel niet.
Hij/zij
SCHEPT
het menselijk toneel
dat hij vervolgens
betreedt
...
Hij
SCHEPT
de menselijke
antagonist,
wiens interactie samen met hem
de rest van de handeling bepaalt.
Dit is het eerste en duidelijkste kenmerk
van God.
Wederzijds
afhankelijk van de
verschillende onderdelen:
de Maker{s},
Schepper{s} van het Heelal
in Tijd en Ruimte als
Ondergrond van
alle Vormen van Leven
in Ons Bestaan,
'n Sprekend, Luisterend,
Reagerend
Geheel van Onderdelen,
Waarin Alles en
Iedereen met Zichzelf en
Elk Ander
Samenspeelt
...
Als gods prioriteit
ervoor zorgt
dat zijn menselijke antagonist
op 'n unieke manier van hem afhankelijk is,
{als het ware in wederzijdse myDi-verslaving},
dan is het niettemin ook waar:
dat god op een unieke manier afhankelijk is (visa versa)
van zijn menselijke antagonist!
En dat deze wederzijdse
afhankelijkheid
ons huidige streven
- de bijbel lezen als het verhaal van god -
en - het greep krijgen op ons eigen levensverhaal -
tegelijkertijd enigszins bemoeilijkt
en vergemakkelijkt?
Want al wordt de menselijke
afhankelijkheid
van god (en de natuur) in de bijbel
nergens ontkend,
in de praktijk heeft heel veel van het menselijk handelen
in de bijbel (en myDi)
een 'natuurlijke' autonomie
die niet te vergelijken valt
met welke handeling van
god dan ook.
Het is bepaald niet zo
dat alle menselijke daden in de bijbel
de mensheid en god tegenover elkaar stellen
als antagonist en protagonist,
maar het omgekeerde is evenmin het geval:
geen van de 'goddelijke' daden in de bijbel staat los van mensen;
in die zin is geen ervan zuiver
goddelijk.
God onderneemt niets wat niet op de mens gericht is.
Er zijn geen 'avonturen van god' {of myDi} zonder ons?!
Wij zijn
(met z'n allen!)
tegelijkertijd:
de scheppers, onderhouders, protagonisten en antagonisten
van ons myDi bestaan in al z'n kleine en grote achtergronden en details,
alle gevoelens, gedachten, daden en wederzijdse reakties
op elk ander spelen mee in het geheel
van 'input & output'
.......
Tot op zekere hoogte is dit
het onvermijdelijke gevolg van het
'monotheisme'
...
De polytheistische Griekse mythologie
bevat verhalen over Zeus
die ingrijpt in menselijke aangelegenheden,
maar ook verhalen over het leven
van Zeus temidden van
andere goden.
In de bijbel {en myDi} beschikken god {en wij},
aangezien hij/zij de enige god is {en wij de schattige medescheppers},
niet over dergelijke alternatieven waarmee hij/zij ons iets
over zichzelf kan vertellen
...
Maar hiermee is nog niet alles gezegd over het speciale van
Gods
{myDi's}
Rol?
Het
is best voorstelbaar
{en wat is niet voorstelbaar?},
dat god met de een of andere daad,
meer van zichzelf zou laten zien,
los van enige interactie
met de mensheid?
'GOTHIC'
SCI/FI ODDITIES
& 'WEIRDE'
MIRACULEUZE VERTONINGEN,
KOSMISCHE VERSTORINGEN,
DE SCHEPPINGEN VAN
TOTAAL ANDERE
WERELDEN
...?
We hebben gevoelens, gedachten en daden
die we willen mededelen
door middel van woorden in allerlei variaties
aan elk ander:
ons 'medium' {myDi} is 'essentially made of the same stuff
as we are'?!
Eenmaal in het diepe gegooid
door onze voorouders zijn wij allen
het resultaat van dezelfde 'genen-poel':
al ons doen en laten is 'interrelated', herkenbaar,
oud & nieuw
op het moment dat we met elkaar delen en
"herscheppen", ombouwen, goedkeuren
en afkammen &
re-
creeren
...
Maar zowel God als myDi doen geen
echte 'vreemde' dingen!
God onderneemt geen krankzinnige dictatoriale magical
mystery-tour:
dergelijke dingen doet hij (en doen wij?)
in het geheel niet!
"Hij/zij" {en soms wij?} mist niet alleen
een sociaal leven met anderen:
{en zijn immers geen andere goden
voor zijn/haar aangezicht?},
maar ook datgene wat we een prive-leven
zouden kunnen
noemen ...
- hij/zij kan alleen via de mensheid
{dat zijn wij dus!} -
belangstelling
voor zichzelf
opwekken
...
Gods woorden tonen dezelfde symbiotische rol
als zijn daden!
Als hij geen enkel goddelijk gezelschap heeft,
wat het geval is
{hij/zij heeft om te beginnen geen partner!}
waarom praat god dan nooit
tegen zichzelf?
De goddelijke geest kan zich toch zeker wel
openbaren
in een breedsprakige goddelijke
monoloog?
Maar
dat gebeurt niet
...
In het begin van Genesis
- de schepping en de zondvloed -
horen we iets wat lijkt op
een monoloog.
Maar daarna is alles wat god zegt
gericht tot de mens en, meestal, een bevel
aan de mens.
God is als een romancier die letterlijk
niet in staat is om
een autobiografie of kritiek te schrijven
en die zijn eigen verhaal ALLEEN maar kan vertellen
door middel van
zijn personages ...
{zoals bijvoorbeeld wij
in myDi dus?}!!!!
En dat niet alleen,
hij/zij kan ook alleen maar op een scheppende manier omgaan
met zijn personages!
De enige tactiek die hij/zij/wij op
hen/ons toepassen is
bevelend, aan-bevelend, beschrijvend,
smekend, vragend, biddend, slijmend:
you name it!
Hij vertelt hun wat ze moeten doen
zodat zij worden als hij wil:
hij heeft, lijkt het, geen echte belangstelling voor de
personages op zichzelf.
Hij gaat niet echt op een analytische manier
met ze om.
Hij geeft bevelen & aanbevelingen en
strooit niet
zomaar klakkeloos met allerlei blijken
van waardering
...
DE CONCRETE DETAILS VAN WAT GOD WIL
DAT DE MENS ZAL ZIJN
ONTDEKT HIJ PAS
GAANDEWEG
...
Hij is altijd vol vertrouwen,
maar hij kondigt zijn plannen niet aan of
schijnt ze meestal zelfs nog niet helemaal
te kennen ...
Keer op keer is god ontevreden over de mens
{en wij over onszelf},
maar vaak genoeg lijkt het erop
dat hij alleen tijdens en door zijn woede
ontdekt wat hem precies
bevalt
.......
Met een kleine verandering in de analogie is hij
als een regisseur
wiens acteurs het nooit helemaal goed lijken te doen
en die daardoor vaak kwaad wordt,
maar die zelf ook niet altijd vantevoren weet
hoe het
WEL
moet
..............
Als de myDi acteurs
het fout doen,
dan doet hij het ook fout,
totdat zij het
uiteindelijk
min of meer goed doen
en hij genoeg
kalmeert
om het toe te geven
...
In de bijbel betekent 'het goed doen'
niet slechts dat de mens de wet van god {de natuur}
naleeft
{op dit punt van ons myDi-bijbelverhaal is die wet
nog niet eens bekend-gemaakt!}
................
Het betekent veeleer,
en in een veel bredere zin,
dat de mens de beeltenis van god wordt
{wij zijn 'wordenden'?}
...
Die zoektocht
die voortkomt uit het enige genoemde streven van de protagonist,
is de drijvende kracht achter het enige echte plot
dat we aan de bijbel kunnen
toeschrijven.
Maar dat {com}plot,
gods poging om de mens naar eigen
beeltenis te vormen,
zou veel begrijpelijker zijn
als god een rijker persoonlijk leven had,
een leven dat duidelijker gescheiden was van,
en voorafging aan,
het door hem gevormde menselijk
object
.......
Toen, nu & straks
als het ware
tegelijkertijd & daarom
juist niet?
Met myDi-dagboekanierswoorden kun je
bijna
alles laten gebeuren!
We komen nog maar net uit
de
BOOM
(de moederschoot)
geklommen en strijden met elkaar
op leven en dood,
techniek & industrie overheersen
ogenschijnlijk
alles wat er is,
bijna iedereen 'zit gevangen
in eigen werkelijkheid':
onder
een of andere innerlijke of uiterlijke
'dictator',
of waar ook maar
daartussenin
...
We laten, net als onze verre,
allang verdwenen,
voorouders ons krassen
na op wat voor oppervlak dan ook: rotsen, klei, was, papier,
leer, koper, schermen en andere
'beeldverwerkers'
...
We zijn op jacht geweest en
teruggekeerd naar huis
(indien aanwezig)!
Allemaal in hetzelfde schuitje en
toch anders
...
En overleggen met elk ander over
leven, voelen, denken
en doen
...
De plot van ons myDi-leven en van de bijbel is
op zichzelf moeilijk en ongrijpbaar op een manier die
nauw verbonden is met de moeilijkheid en
ongrijpbaarheid
van god {en onszelf}
als de protagonist ervan.
Ervaringen geven het karakter vorm
en het karakter bepaalt
de daden!
'n Karakter zonder enige ervaring is niets dan
een contradictio in terminis.
Als zo'n karakter al kon bestaan,
dan zouden we toch nauwelijks weten
wat we van hem/haar kunnen verwachten
of wat het zou betekenen om naar
zijn beeltenis gevormd te
worden
...
Het is waar dat we - in het leven en in de literatuur -
vaak genoeg
een onschuldig karakter gezien hebben dat
nieuwe en soms pijnlijke ervaringen opdoet en
daardoor
een karakterontwikkeling doormaakt
...
Maar die onschuld, dat gebrek aan ervaring is altijd relatief!
Een knaap of maagd uit een dorp
die naar de grote stad komt
{of omgekeerd}, heeft uiteindelijk al
een geschiedenis van zo'n achttien jaar of
daaromtrent.
Door die geschiedenis kunnen wij hem/haar
begrijpen.
Hoe zouden we hen moeten begrijpen als zij
qua leeftijd achttien waren,
maar karakterologisch een pasgeboren baby
zonder ouders?
Hun karakter zou dan noodzakelijkerwijze
geheel en al in de toekomst liggen en
niet al in hun verleden (grotendeels?)
opgesloten zitten?
Zij zouden slechts zijn
wat zij zouden worden,
en bij aanvang zouden ze dus alleen maar een soort
levend vraagteken zijn!?!
God is,
hoewel we al heel wat over hem/haar konden
zeggen
op grond van Genesis
{en onze genen},
een dergelijk levend vraagteken:
een volledig
toekomstig karakter
...
Bijna net als wij in myDi
voor een groot deel?
Laten we er samen wat van maken
als dat kan!
Ik hou er voor nu mee op,
drink een glas rode port en duik zometeen
in mijn 'bedstee'
...
Als er morgen weer een dag komt, dan
gaan we rustig verder met waar we
mee bezig waren.
Alleen:
iets anders?!
LailaTov,
Sleep Well & Sweet Dreams,
Ch@i
alsvanouds
etcetera
fILOSOFISCH
'tussendoortje'
als aanloop naar Exodus dus?
In
het 2de
boek van de
mydibijbel,
Exodus,
zal "de Heer"
'n end maken aan
zijn betrekkelijke afwezigheid zoals
in de laatste delen van Genesis,
en met abrupte,
gewelddadige kracht
terugkeren.
Voor
we verdergaan
met de rol
die hij bij zijn terugkeer aanneemt,
staan we eerst maar even stil bij de vraag
wat God, zoals we hem nu hebben leren kennen,
literair gezien goddelijk maakt:
waardoor is hij
anders?
"G d"
is in TeNaCH
de protagonist
in de basaalste betekenis van het woord:
de 'eerste handelaar' van de bijbel.
Bijna zoiets alsof myDi
(Lief Dagboek!)
zelf een persoon zou zijn?
Hij/zij betreedt het menselijk toneel niet.
Hij/zij
SCHEPT
het menselijk toneel
dat hij vervolgens
betreedt
...
Hij
SCHEPT
de menselijke
antagonist,
wiens interactie samen met hem
de rest van de handeling bepaalt.
Dit is het eerste en duidelijkste kenmerk
van God.
Wederzijds
afhankelijk van de
verschillende onderdelen:
de Maker{s},
Schepper{s} van het Heelal
in Tijd en Ruimte als
Ondergrond van
alle Vormen van Leven
in Ons Bestaan,
'n Sprekend, Luisterend,
Reagerend
Geheel van Onderdelen,
Waarin Alles en
Iedereen met Zichzelf en
Elk Ander
Samenspeelt
...
Als gods prioriteit
ervoor zorgt
dat zijn menselijke antagonist
op 'n unieke manier van hem afhankelijk is,
{als het ware in wederzijdse myDi-verslaving},
dan is het niettemin ook waar:
dat god op een unieke manier afhankelijk is (visa versa)
van zijn menselijke antagonist!
En dat deze wederzijdse
afhankelijkheid
ons huidige streven
- de bijbel lezen als het verhaal van god -
en - het greep krijgen op ons eigen levensverhaal -
tegelijkertijd enigszins bemoeilijkt
en vergemakkelijkt?
Want al wordt de menselijke
afhankelijkheid
van god (en de natuur) in de bijbel
nergens ontkend,
in de praktijk heeft heel veel van het menselijk handelen
in de bijbel (en myDi)
een 'natuurlijke' autonomie
die niet te vergelijken valt
met welke handeling van
god dan ook.
Het is bepaald niet zo
dat alle menselijke daden in de bijbel
de mensheid en god tegenover elkaar stellen
als antagonist en protagonist,
maar het omgekeerde is evenmin het geval:
geen van de 'goddelijke' daden in de bijbel staat los van mensen;
in die zin is geen ervan zuiver
goddelijk.
God onderneemt niets wat niet op de mens gericht is.
Er zijn geen 'avonturen van god' {of myDi} zonder ons?!
Wij zijn
(met z'n allen!)
tegelijkertijd:
de scheppers, onderhouders, protagonisten en antagonisten
van ons myDi bestaan in al z'n kleine en grote achtergronden en details,
alle gevoelens, gedachten, daden en wederzijdse reakties
op elk ander spelen mee in het geheel
van 'input & output'
.......
Tot op zekere hoogte is dit
het onvermijdelijke gevolg van het
'monotheisme'
...
De polytheistische Griekse mythologie
bevat verhalen over Zeus
die ingrijpt in menselijke aangelegenheden,
maar ook verhalen over het leven
van Zeus temidden van
andere goden.
In de bijbel {en myDi} beschikken god {en wij},
aangezien hij/zij de enige god is {en wij de schattige medescheppers},
niet over dergelijke alternatieven waarmee hij/zij ons iets
over zichzelf kan vertellen
...
Maar hiermee is nog niet alles gezegd over het speciale van
Gods
{myDi's}
Rol?
Het
is best voorstelbaar
{en wat is niet voorstelbaar?},
dat god met de een of andere daad,
meer van zichzelf zou laten zien,
los van enige interactie
met de mensheid?
'GOTHIC'
SCI/FI ODDITIES
& 'WEIRDE'
MIRACULEUZE VERTONINGEN,
KOSMISCHE VERSTORINGEN,
DE SCHEPPINGEN VAN
TOTAAL ANDERE
WERELDEN
...?
We hebben gevoelens, gedachten en daden
die we willen mededelen
door middel van woorden in allerlei variaties
aan elk ander:
ons 'medium' {myDi} is 'essentially made of the same stuff
as we are'?!
Eenmaal in het diepe gegooid
door onze voorouders zijn wij allen
het resultaat van dezelfde 'genen-poel':
al ons doen en laten is 'interrelated', herkenbaar,
oud & nieuw
op het moment dat we met elkaar delen en
"herscheppen", ombouwen, goedkeuren
en afkammen &
re-
creeren
...
Maar zowel God als myDi doen geen
echte 'vreemde' dingen!
God onderneemt geen krankzinnige dictatoriale magical
mystery-tour:
dergelijke dingen doet hij (en doen wij?)
in het geheel niet!
"Hij/zij" {en soms wij?} mist niet alleen
een sociaal leven met anderen:
{en zijn immers geen andere goden
voor zijn/haar aangezicht?},
maar ook datgene wat we een prive-leven
zouden kunnen
noemen ...
- hij/zij kan alleen via de mensheid
{dat zijn wij dus!} -
belangstelling
voor zichzelf
opwekken
...
Gods woorden tonen dezelfde symbiotische rol
als zijn daden!
Als hij geen enkel goddelijk gezelschap heeft,
wat het geval is
{hij/zij heeft om te beginnen geen partner!}
waarom praat god dan nooit
tegen zichzelf?
De goddelijke geest kan zich toch zeker wel
openbaren
in een breedsprakige goddelijke
monoloog?
Maar
dat gebeurt niet
...
In het begin van Genesis
- de schepping en de zondvloed -
horen we iets wat lijkt op
een monoloog.
Maar daarna is alles wat god zegt
gericht tot de mens en, meestal, een bevel
aan de mens.
God is als een romancier die letterlijk
niet in staat is om
een autobiografie of kritiek te schrijven
en die zijn eigen verhaal ALLEEN maar kan vertellen
door middel van
zijn personages ...
{zoals bijvoorbeeld wij
in myDi dus?}!!!!
En dat niet alleen,
hij/zij kan ook alleen maar op een scheppende manier omgaan
met zijn personages!
De enige tactiek die hij/zij/wij op
hen/ons toepassen is
bevelend, aan-bevelend, beschrijvend,
smekend, vragend, biddend, slijmend:
you name it!
Hij vertelt hun wat ze moeten doen
zodat zij worden als hij wil:
hij heeft, lijkt het, geen echte belangstelling voor de
personages op zichzelf.
Hij gaat niet echt op een analytische manier
met ze om.
Hij geeft bevelen & aanbevelingen en
strooit niet
zomaar klakkeloos met allerlei blijken
van waardering
...
DE CONCRETE DETAILS VAN WAT GOD WIL
DAT DE MENS ZAL ZIJN
ONTDEKT HIJ PAS
GAANDEWEG
...
Hij is altijd vol vertrouwen,
maar hij kondigt zijn plannen niet aan of
schijnt ze meestal zelfs nog niet helemaal
te kennen ...
Keer op keer is god ontevreden over de mens
{en wij over onszelf},
maar vaak genoeg lijkt het erop
dat hij alleen tijdens en door zijn woede
ontdekt wat hem precies
bevalt
.......
Met een kleine verandering in de analogie is hij
als een regisseur
wiens acteurs het nooit helemaal goed lijken te doen
en die daardoor vaak kwaad wordt,
maar die zelf ook niet altijd vantevoren weet
hoe het
WEL
moet
..............
Als de myDi acteurs
het fout doen,
dan doet hij het ook fout,
totdat zij het
uiteindelijk
min of meer goed doen
en hij genoeg
kalmeert
om het toe te geven
...
In de bijbel betekent 'het goed doen'
niet slechts dat de mens de wet van god {de natuur}
naleeft
{op dit punt van ons myDi-bijbelverhaal is die wet
nog niet eens bekend-gemaakt!}
................
Het betekent veeleer,
en in een veel bredere zin,
dat de mens de beeltenis van god wordt
{wij zijn 'wordenden'?}
...
Die zoektocht
die voortkomt uit het enige genoemde streven van de protagonist,
is de drijvende kracht achter het enige echte plot
dat we aan de bijbel kunnen
toeschrijven.
Maar dat {com}plot,
gods poging om de mens naar eigen
beeltenis te vormen,
zou veel begrijpelijker zijn
als god een rijker persoonlijk leven had,
een leven dat duidelijker gescheiden was van,
en voorafging aan,
het door hem gevormde menselijk
object
.......
Toen, nu & straks
als het ware
tegelijkertijd & daarom
juist niet?
Met myDi-dagboekanierswoorden kun je
bijna
alles laten gebeuren!
We komen nog maar net uit
de
BOOM
(de moederschoot)
geklommen en strijden met elkaar
op leven en dood,
techniek & industrie overheersen
ogenschijnlijk
alles wat er is,
bijna iedereen 'zit gevangen
in eigen werkelijkheid':
onder
een of andere innerlijke of uiterlijke
'dictator',
of waar ook maar
daartussenin
...
We laten, net als onze verre,
allang verdwenen,
voorouders ons krassen
na op wat voor oppervlak dan ook: rotsen, klei, was, papier,
leer, koper, schermen en andere
'beeldverwerkers'
...
We zijn op jacht geweest en
teruggekeerd naar huis
(indien aanwezig)!
Allemaal in hetzelfde schuitje en
toch anders
...
En overleggen met elk ander over
leven, voelen, denken
en doen
...
De plot van ons myDi-leven en van de bijbel is
op zichzelf moeilijk en ongrijpbaar op een manier die
nauw verbonden is met de moeilijkheid en
ongrijpbaarheid
van god {en onszelf}
als de protagonist ervan.
Ervaringen geven het karakter vorm
en het karakter bepaalt
de daden!
'n Karakter zonder enige ervaring is niets dan
een contradictio in terminis.
Als zo'n karakter al kon bestaan,
dan zouden we toch nauwelijks weten
wat we van hem/haar kunnen verwachten
of wat het zou betekenen om naar
zijn beeltenis gevormd te
worden
...
Het is waar dat we - in het leven en in de literatuur -
vaak genoeg
een onschuldig karakter gezien hebben dat
nieuwe en soms pijnlijke ervaringen opdoet en
daardoor
een karakterontwikkeling doormaakt
...
Maar die onschuld, dat gebrek aan ervaring is altijd relatief!
Een knaap of maagd uit een dorp
die naar de grote stad komt
{of omgekeerd}, heeft uiteindelijk al
een geschiedenis van zo'n achttien jaar of
daaromtrent.
Door die geschiedenis kunnen wij hem/haar
begrijpen.
Hoe zouden we hen moeten begrijpen als zij
qua leeftijd achttien waren,
maar karakterologisch een pasgeboren baby
zonder ouders?
Hun karakter zou dan noodzakelijkerwijze
geheel en al in de toekomst liggen en
niet al in hun verleden (grotendeels?)
opgesloten zitten?
Zij zouden slechts zijn
wat zij zouden worden,
en bij aanvang zouden ze dus alleen maar een soort
levend vraagteken zijn!?!
God is,
hoewel we al heel wat over hem/haar konden
zeggen
op grond van Genesis
{en onze genen},
een dergelijk levend vraagteken:
een volledig
toekomstig karakter
...
Bijna net als wij in myDi
voor een groot deel?
Laten we er samen wat van maken
als dat kan!
Ik hou er voor nu mee op,
drink een glas rode port en duik zometeen
in mijn 'bedstee'
...
Als er morgen weer een dag komt, dan
gaan we rustig verder met waar we
mee bezig waren.
Alleen:
iets anders?!
LailaTov,
Sleep Well & Sweet Dreams,
Ch@i
alsvanouds
etcetera
25 mrt 2004 - bewerkt op 02 dec 2007
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 09 okt 2026 Denk je net alles compleet uitvoerig te hebben op-
- O 09 okt 2026 QQLEQ: nog eerst eventjes
- O 09 okt 2026 QQleQDAAR51525354 DAAR IN DIT WOUD SCHREEF OOK MOR
- O 09 okt 2026 QQLEQ permanente dag- & nachtmerries vol pijnen in
- O 09 okt 2026 QQLEQ51: ‘t Vúúr dat in hem brandde smeedde aldus
- O 08 okt 2026 Q50 Naast z’n hang naar geestelijke zuiverheid was
- O 08 okt 2026 De ouwe Mordechai Asih leefde nu ook alzo net als
- O 08 okt 2026 In 1892 moest de jesjiva in Volozjin
- O 08 okt 2026 HÈT ELEMENTAIRE VERBOD v/d Thora
- O 08 okt 2026 In 1890, toen hij 21 was, verliet hij deze school
- O 07 okt 2026 QQLEQ48/49 De moeder van deze gesneuvelde soldaat
- O 07 okt 2026 Op school, waar hij naartoe moest over ‘n weg waar
- O 07 okt 2026 Dus nog maar eventerug naar onze wortelmosselman?!
- O 07 okt 2026 QQLEQ46 ‘t Heden komt voort uit de wortels van ons
- O 07 okt 2026 QQLEQ44Dag & nacht kankerpijn zeggen de dokters…….