Goed geproportioneerde Zuid-Ariers met ster ......

DS: dat heb ik hem nog vaak horen zeggen. In die tijd greep hij z'n kans om, ergens in '42, onder te duiken. In z'n eigen huis. Er werd tussen de vloer & 't plafond 'n schuilplaats voor hem gemaakt waar hij, als hij z'n hoofd schuin hield, zo in kon schuiven. Als er iemand aanbelde, dan verstopte hij zich terwijl m'n moeder van 't balkon riep: "Wie is daar?" Ze heeft hem meerdere keren 't leven gered. Op 'n dag kwam 'r 'n man bij hen langs die vertelde dat z'n ondergedoken vrouw heftige buikpijn had & veel bloed verloor. Kennelijk hield m'n vader 'r in die tijd, op de ene of andere manier, in 't geheim ook nog 'n praktijk op na. M'n moeder zei: "Hij is 'r niet, kom over 'n paar uur maar terug!"

Die man bleek dus zo'n verrader te zijn. Toen m'n vader klaarstond om te gaan helpen, werd hij meegenomen naar de Euterpestraat ~ nu de Gerrit van der Veenstraat ~ naar de school waar m'n vrouw later nog les zou krijgen. M'n moeder belde haar schoonvader. 't Enige wat hij zei was: "Je zorgt maar dat hij eruit komt!" Ze ging toen, in haar verpleegstersuniform, hoogzwanger, naar de Euterpestraat. Opm't moment dat ze m'n vader zag, deed ze alsof de bevalling begon ~ 't kind zou later met spinazie bifida ter wereld komen & kortnna de geboorte overlijden .......

De bewaker schrok van haar geschreeuw & riep dat ze onmiddellijk weg moest gaan. In die commotie heeft ze m'n vaders hand gegrepen & hem zo mee naar buiten gesleurd. Van de groep mensen die tegelijkertijd met m'n vader was opgepakt, heeft niemand de oorlog overleefd .............

'n Jaar later werd de Duitser die die de leiding had over 't ophalen van Joden op de hoek v/d Beethovenstraat & de Apollolaan, door 't verzet geliquideerd. Als represaillemaatregel werden 'r 'n paar huizen in brand gestoken. Daarna werden 'r overal mensen opgepakt. Ze kwamen ook bij m'n moeder a/d deur. Ze zetten 'n pistool op haar hoofd & riepen: "Waaristie?" M'n moeder stond boven de plek waar m'n vader lag & zei:
"Schiet maar. Ik weet 't echt niet!" 'n Moedig mens. Mannen die gevangen zaten i/d Weteringschansgevangenis werden daar dood-geschoten. De anderen moesten toekijken. In de hongerwinter werd ik geboren. Ik had te lang op me laten wachten & m'n moeder moest uit-eindelijk naar 't ziekenhuis voor 'n tangverlossing. De ambulance werd getrokken door 't paard van een of andere beschuitfirma. Hij was gewend om voor iedere winkel 'n kwartier te blijven staan & 'n kwartier te blijven wachten. Zo zijn we, hortend &'stotend, in 't ziekenhuis terechtgekomen & na de bevalling kreeg m'n moeder 'n boterham waarna ze met mij meteen naar huis terugmoest omdat m'n vader daar in z'n schuilplaats lag ...

De boterham gaf ze aan hem ... Onvoorstelbaar? Maar toch pas amper 65 jaar geleden: 't leeft nog steeds als de dag van gister voor sommigen.