Goddelijk zelfbevredigen is catharsis m/v
En
Toch
is God
Anders dan
Wij zijn?!
Hij
heeft geen
Geschiedenis van
& voor Genesis:
geen Stamboom,
Geen verleden dat,
zoals Gebruikelijk in Literatuur,
Langzamerhand
in zijn Verhaal geintroduceerd wordt
om zijn Gedrag te Verklaren en
een Bepaalde Catharsis
bij de Lieve Lezer
te bewerkstelligen
...?
Geen
mens zou,
zonder enig verleden.
toch menselijk blijven.
Niettemin kunnen we zien dat de schrijvers van de bijbel,
door dit onmenselijke karakter woorden in mensentaal
in de mond te leggen en daden in
interactie met mensen te laten verrichten,
een nieuwe literaire mogelijkheid hebben
geschapen
...!
G d
ontregelt onze gewone
literaire verwachtingen,
die gevormd zijn door de verwachtingen
die we als mensen van andere mensen hebben
als we ze tegenkomen?
We verwachten
dat we zullen ontdekken wie zij zijn
door te horen hoe hun verleden heeft geleid
tot hun heden?
Dit is wat, bijna per definitie,
een menselijk karakter interessant en
coherent maakt!
G D
is niet
op deze manier interessant en coherent.
Dat de Griekse goden herkenbare mensenlichamen hadden,
was uiteindelijk minder belangrijk voor hun antropomorfisme dan
het feit dat zij een stamboom hadden en verlangens,
een verleden en een toekomst.
G D
heeft geen van beide,
en bij dat verpletterende feit
zinken de sporadische antropomorfische details
die we in Genesis tegenkomen
in het niet.
We
moeten god
zien als een
pasgeborene
maar toch geen baby,
wiens mogelijkheden niet begrensd worden
door menselijke ervaring,
maar die toch,
paradoxaal genoeg,
alleen in relatie tot de mens
gerealiseerd
kunnen worden.
Zijn gedrag
in Genesis is, ruwweg,
dat van een man met een uitbundig zelfvertrouwen,
met opdringerige tot agressieve manieren en
onvoorspelbare welbespraaktheid,
maar, bovenal, een man die
niets loslaat over zijn verleden
en zo goed als niets
over zijn noden
of wensen.
Als het bijvoeglijk naamwoord
GODDELIJK
impliciet
betrekking heeft op deze G*D
- de schepper van Adam en de partner van Avraham -
en niet op bijvoorbeeld de jonge, welgevormde en briljante Apollo,
duidt dat op een aantal eigenschappen zoals de bovenstaande;
en als dit type in het Westen niet ongewoon is,
dan moet hier wel bijbelse invloed
achter zitten.
Het fascinerende van dit type is de indruk van macht
in combinatie met het ontbreken van welke aanwijzing dan ook
voor de manier waarop die macht aangewend
zou kunnen worden.
Van ieder menselijk wezen weten we,
al zegt hij of zij er niets over,
dat hij hoe dan ook een verleden heeft,
met een moeder, een geboorte en een kindertijd
vol gehuil en gespuug.
En al laat hij niets los over zijn plannen,
we geloven niet dat hij
geen verlangens voor de toekomst heeft.
Krachtig gedrag kan intimideren,
maar volwassenen weten dat goddelijk gedrag
dat gebaseerd is op een ontkenning van het verleden en de toekomst,
niets meer is dan een pose.
Maar precies hier stort de analogie in:
God doet niet 'alsof'.
Hij wordt, zichtbaar oprecht en standvastig consequent,
voorgesteld als iemand die geen verleden heeft en,
hoewel niet helemaal zonder plannen,
geen verlangens heeft behalve het verlangen naar
een mensheid naar
zijn beeld
m/v
...
Anderzijds,
hoewel zijn aanvankelijk rudimentaire plannen
ingewikkelder worden en hoewel hij verbaasd is over
de gevolgen ervan en geneigd ze
ter verwerpen,
zijn die plannen pas veel verderop in het verhaal
het resultaat van een verlangen.
In het begin,
en zelfs lange tijd daarna,
verlaat god zich op de mens,
zelfs om zijn eigen plannen uit te werken,
en parasiteert hij in zekere zin bijna
op het menselijk verlangen.
Als de mens niets had gewild,
valt het moeilijk voor te stellen
hoe god had moeten ontdekken
wat G*D wilde?!
Als we eenmaal erkennen
dat G*D op deze manier afhankelijk is van de mensen,
kunnen we misschien begrijpen waarom voor hem de zoektocht naar
een zelfbeeld niet een zinloos,
willekeurig vermaak is
maar het enige en onmisbare werktuig
voor zijn zelfbegrip.
Als je nooit door iemand getekend bent,
weet je - als mens - toch wie je bent.
Dit geldt zelfs als je jezelf nooit in een spiegel hebt gezien.
De persoon op de tekening,
de persoon in de spiegel bestaat al,
en je kent die persoon.
Je eigen geschiedenis heeft je gemaakt EN
ze heeft je tot een bewijsbaar feit voor jezelf gemaakt.
God is aan het begin van de bijbel nog niet door
enige geschiedenis gemaakt en is daarom
allesbehalve bewijsbaar voor zichzelf.
Hoewel hij, wat uniek is,
een protagonist is die zijn antagonist het leven zelf schenkt,
is hij/zij ook, en dat is alweer uniek,
een protagonist die van zijn antagonist
zijn levensverhaal
te horen krijgt.
Het levensverhaal van god is het verhaal over zijn levenswerk,
de schepping van de mensheid naar zijn eigen beeld.
Die scheppingsdaad wordt concreet volbracht via
de menselijke geschiedenis
die de plot van de bijbel vormt.
Maar deze plot kan niet in medias res beginnen
omdat god zelf,
die ermee begint,
geen geschiedenis heeft.
Het mag dan misschien wel vreemd klinken,
maar god heeft bij de aanvang van de bijbel te weinig
om zijn verhaal op die manier te laten beginnen.
HOE begint het dan?
Als hij de mens zegt om 'vruchtbaar te zijn en talrijk te worden',
DAN maakt god van de enige daad die de mens kenmerkt
- de enige positieve daad die de mens moet verrichten -
{naast NAAMgeving?}
een beeld van de enige daad die,
in het begin,
G*D zelf kenmerkt!
Maar de vruchtbaarheid en vermenigvuldiging van de mensheid
maken god vervolgens boos en er ontstaat een conflict
dat de actie voortstuwt.
God ontdekt, achteraf,
dat ongecontroleerde vruchtbaarheid niet precies was
wat hij in gedachten had.
Hij vernietigt de schepping met een enorme zondvloed
om te ontdekken dat hij ook een vernietiging
niet in gedachten had.
Hij zweert tegen Noach en zijn familie,
de enige menselijke overlevenden,
dat hij de wereld nooit meer zal vernietigen,
maar hij is inmiddels zo verscheurd
dat zijn eed niet echt overtuigend is.
En vervolgens?
Zoals we reeds eerder in myDi merkten,
lijken JAHWEH & ELOHIM
historisch gezien ieder de persoonlijkheid van een
vernietigingsgod te hebben overgenomen,
zoals de Babylonische Tiamat, de vloed-draak,
wier ondergang tegen de Babylonische Marduk (aka Mordechai?!)
de scheppingsmythe
van Babylonia vormde.
Door zo'n samensmelting van godheden
te veronderstellen
kunnen historici de tegenstrijdigheden
in het karakter van de God van
TeNaCH verklaren.
Maar wat de verklaring ook is,
de tegenstrijdigheid moet vervolgens
als een literaire realiteit benaderd worden.
Het is als het ware alsof je zegt:
"Ja, ik begrijp het: je vader was een dokter,
je moeder was een spion,
maar nu wil ik JOU
leren kennen!"?
Na het verlaten van het 'paradijs', de 'Hof van Eden'
en na de bijbelse
Zondvloed, en ondanks zijn geruststellende belofte
dat hij de wereld
nooit meer zal vernietigen,
blijft God een radicale en dreigende
scheppende/vernietigende
ambivalentie
...
Maar
als Gods
mengeling van de persoonlijkheden van
schepper en vermietiger
gevolgen heeft voor zijn karakter,
dan heeft die ook gevolgen
voor de plot van
de myDiBijbel.
De goddelijke afwijzing van enerzijds
ongecontroleerde menselijke vrucht-baarheid en anderzijds
verdere vernietiging van de wereld
voegt aan de plot een compromis toe:
een verbond met een deel van de mensheid
over de voortplanting.
Vruchtbaarheid wordt weliswaar nog steeds beloofd,
maar niet meer aan de gehele mensheid.
Inplaats daarvan wordt zij uitsluitend of vooral beloofd
aan Avraham en
zijn afstammelingen, en zelfs deze beperkte vruchtbaarheid
is niet
het soevereine bezit van Avraham.
Zij is nu een macht die alleen in samenwerking met God
uitgeoefend kan worden.
In deze nieuwe orde kunnen Avraham en Sara
dankzij Gods tussenkomst
concipieren en zelfs op hun oude dag een kind ter wereld brengen,
maar Avrahams penis is niet langer zijn eigen bezit.
Het orgaan en het bijbehorende vermogen behoren nu
gedeeltelijk aan God toe,
was gesymboliseerd wordt door
de besnijdenis.
Het verhaal over god-als-schepper en
de mens-als-voortplanter
ontvouwt zich als een aanvankelijknogal saaie,
tweedelige muzikale uitvinding
die door een contrapuntische herhaling en variatie
verandert in
een ingewikkelde en schitterende
fuga.
Door de seksuele obsessie in het begin van het verhaal
krijgt het
een buitengewone, bijna dierlijke oerkracht.
En toch heeft juist die beperktheid,
juist die intensiteit
iets abstracts?!
Genesis is, in elk geval tot aan het verhaal over Josef,
een verhaal over brute vastberadenheid:
onvruchtbaarheid, conceptie, geboorte;
masturbatie, verleiding, verkrachting;
moord op echtgenotes, broeders, kinderen -
met deze woorden kan de actie
beschreven worden.
Het verhaal is vooral gericht op voortplanting en
de bedreiging ervan,
waardoor bijna elke andere menselijke ervaring
buitengesloten wordt.
Maar de vertelkunst van de Bijbel ligt niet alleen in de
al vaak opgemerkte kracht van deze eerste bijbelse verhalen,
maar ook,
en zelfs nog meer,
in de manier waarop die vertelkunst de volgende,
veel ingewikkelder gebeurtenissen
weet op te roepen
uit een dergelijk
schetsmatig
begin
...
En
met het
ingewikkelder worden van
ons mydiverhaal
kan het steeds gedetailleerder
niet-verhalend materiaal bevatten:
poetische, wettelijke en
profetische voorstellingen
van God als protagonist en van de mens als
Gods beeld
en antagonist
...
Ik
keer nu
terug naar mijn
beddekist:
de lucht is grijs,
de rug doet pijn,
het brood gegeten
en de melk gedronken,
de pil geslikt
op hoop van
zegen:
komt er nog
regen?
WE
zullen het
wel zien misschien:
een droom is als een
vliegmachien,
de afgelopen nacht was ik aan het
vissen aan de stranden van
verre landen,
tussen achterbuurten en villawijken
als het ware op herhalingsoefeningen vol geuren en kleuren
ergens bij Haifa
& Acco.
LeHiTRaoT,
SJaLooM,
SaLaaM InSJaLLaH
('hi/zij/het
wil wel',
'nu wij nog'?)!!!
Groet
van Ch@i
&
goodbye!
Toch
is God
Anders dan
Wij zijn?!
Hij
heeft geen
Geschiedenis van
& voor Genesis:
geen Stamboom,
Geen verleden dat,
zoals Gebruikelijk in Literatuur,
Langzamerhand
in zijn Verhaal geintroduceerd wordt
om zijn Gedrag te Verklaren en
een Bepaalde Catharsis
bij de Lieve Lezer
te bewerkstelligen
...?
Geen
mens zou,
zonder enig verleden.
toch menselijk blijven.
Niettemin kunnen we zien dat de schrijvers van de bijbel,
door dit onmenselijke karakter woorden in mensentaal
in de mond te leggen en daden in
interactie met mensen te laten verrichten,
een nieuwe literaire mogelijkheid hebben
geschapen
...!
G d
ontregelt onze gewone
literaire verwachtingen,
die gevormd zijn door de verwachtingen
die we als mensen van andere mensen hebben
als we ze tegenkomen?
We verwachten
dat we zullen ontdekken wie zij zijn
door te horen hoe hun verleden heeft geleid
tot hun heden?
Dit is wat, bijna per definitie,
een menselijk karakter interessant en
coherent maakt!
G D
is niet
op deze manier interessant en coherent.
Dat de Griekse goden herkenbare mensenlichamen hadden,
was uiteindelijk minder belangrijk voor hun antropomorfisme dan
het feit dat zij een stamboom hadden en verlangens,
een verleden en een toekomst.
G D
heeft geen van beide,
en bij dat verpletterende feit
zinken de sporadische antropomorfische details
die we in Genesis tegenkomen
in het niet.
We
moeten god
zien als een
pasgeborene
maar toch geen baby,
wiens mogelijkheden niet begrensd worden
door menselijke ervaring,
maar die toch,
paradoxaal genoeg,
alleen in relatie tot de mens
gerealiseerd
kunnen worden.
Zijn gedrag
in Genesis is, ruwweg,
dat van een man met een uitbundig zelfvertrouwen,
met opdringerige tot agressieve manieren en
onvoorspelbare welbespraaktheid,
maar, bovenal, een man die
niets loslaat over zijn verleden
en zo goed als niets
over zijn noden
of wensen.
Als het bijvoeglijk naamwoord
GODDELIJK
impliciet
betrekking heeft op deze G*D
- de schepper van Adam en de partner van Avraham -
en niet op bijvoorbeeld de jonge, welgevormde en briljante Apollo,
duidt dat op een aantal eigenschappen zoals de bovenstaande;
en als dit type in het Westen niet ongewoon is,
dan moet hier wel bijbelse invloed
achter zitten.
Het fascinerende van dit type is de indruk van macht
in combinatie met het ontbreken van welke aanwijzing dan ook
voor de manier waarop die macht aangewend
zou kunnen worden.
Van ieder menselijk wezen weten we,
al zegt hij of zij er niets over,
dat hij hoe dan ook een verleden heeft,
met een moeder, een geboorte en een kindertijd
vol gehuil en gespuug.
En al laat hij niets los over zijn plannen,
we geloven niet dat hij
geen verlangens voor de toekomst heeft.
Krachtig gedrag kan intimideren,
maar volwassenen weten dat goddelijk gedrag
dat gebaseerd is op een ontkenning van het verleden en de toekomst,
niets meer is dan een pose.
Maar precies hier stort de analogie in:
God doet niet 'alsof'.
Hij wordt, zichtbaar oprecht en standvastig consequent,
voorgesteld als iemand die geen verleden heeft en,
hoewel niet helemaal zonder plannen,
geen verlangens heeft behalve het verlangen naar
een mensheid naar
zijn beeld
m/v
...
Anderzijds,
hoewel zijn aanvankelijk rudimentaire plannen
ingewikkelder worden en hoewel hij verbaasd is over
de gevolgen ervan en geneigd ze
ter verwerpen,
zijn die plannen pas veel verderop in het verhaal
het resultaat van een verlangen.
In het begin,
en zelfs lange tijd daarna,
verlaat god zich op de mens,
zelfs om zijn eigen plannen uit te werken,
en parasiteert hij in zekere zin bijna
op het menselijk verlangen.
Als de mens niets had gewild,
valt het moeilijk voor te stellen
hoe god had moeten ontdekken
wat G*D wilde?!
Als we eenmaal erkennen
dat G*D op deze manier afhankelijk is van de mensen,
kunnen we misschien begrijpen waarom voor hem de zoektocht naar
een zelfbeeld niet een zinloos,
willekeurig vermaak is
maar het enige en onmisbare werktuig
voor zijn zelfbegrip.
Als je nooit door iemand getekend bent,
weet je - als mens - toch wie je bent.
Dit geldt zelfs als je jezelf nooit in een spiegel hebt gezien.
De persoon op de tekening,
de persoon in de spiegel bestaat al,
en je kent die persoon.
Je eigen geschiedenis heeft je gemaakt EN
ze heeft je tot een bewijsbaar feit voor jezelf gemaakt.
God is aan het begin van de bijbel nog niet door
enige geschiedenis gemaakt en is daarom
allesbehalve bewijsbaar voor zichzelf.
Hoewel hij, wat uniek is,
een protagonist is die zijn antagonist het leven zelf schenkt,
is hij/zij ook, en dat is alweer uniek,
een protagonist die van zijn antagonist
zijn levensverhaal
te horen krijgt.
Het levensverhaal van god is het verhaal over zijn levenswerk,
de schepping van de mensheid naar zijn eigen beeld.
Die scheppingsdaad wordt concreet volbracht via
de menselijke geschiedenis
die de plot van de bijbel vormt.
Maar deze plot kan niet in medias res beginnen
omdat god zelf,
die ermee begint,
geen geschiedenis heeft.
Het mag dan misschien wel vreemd klinken,
maar god heeft bij de aanvang van de bijbel te weinig
om zijn verhaal op die manier te laten beginnen.
HOE begint het dan?
Als hij de mens zegt om 'vruchtbaar te zijn en talrijk te worden',
DAN maakt god van de enige daad die de mens kenmerkt
- de enige positieve daad die de mens moet verrichten -
{naast NAAMgeving?}
een beeld van de enige daad die,
in het begin,
G*D zelf kenmerkt!
Maar de vruchtbaarheid en vermenigvuldiging van de mensheid
maken god vervolgens boos en er ontstaat een conflict
dat de actie voortstuwt.
God ontdekt, achteraf,
dat ongecontroleerde vruchtbaarheid niet precies was
wat hij in gedachten had.
Hij vernietigt de schepping met een enorme zondvloed
om te ontdekken dat hij ook een vernietiging
niet in gedachten had.
Hij zweert tegen Noach en zijn familie,
de enige menselijke overlevenden,
dat hij de wereld nooit meer zal vernietigen,
maar hij is inmiddels zo verscheurd
dat zijn eed niet echt overtuigend is.
En vervolgens?
Zoals we reeds eerder in myDi merkten,
lijken JAHWEH & ELOHIM
historisch gezien ieder de persoonlijkheid van een
vernietigingsgod te hebben overgenomen,
zoals de Babylonische Tiamat, de vloed-draak,
wier ondergang tegen de Babylonische Marduk (aka Mordechai?!)
de scheppingsmythe
van Babylonia vormde.
Door zo'n samensmelting van godheden
te veronderstellen
kunnen historici de tegenstrijdigheden
in het karakter van de God van
TeNaCH verklaren.
Maar wat de verklaring ook is,
de tegenstrijdigheid moet vervolgens
als een literaire realiteit benaderd worden.
Het is als het ware alsof je zegt:
"Ja, ik begrijp het: je vader was een dokter,
je moeder was een spion,
maar nu wil ik JOU
leren kennen!"?
Na het verlaten van het 'paradijs', de 'Hof van Eden'
en na de bijbelse
Zondvloed, en ondanks zijn geruststellende belofte
dat hij de wereld
nooit meer zal vernietigen,
blijft God een radicale en dreigende
scheppende/vernietigende
ambivalentie
...
Maar
als Gods
mengeling van de persoonlijkheden van
schepper en vermietiger
gevolgen heeft voor zijn karakter,
dan heeft die ook gevolgen
voor de plot van
de myDiBijbel.
De goddelijke afwijzing van enerzijds
ongecontroleerde menselijke vrucht-baarheid en anderzijds
verdere vernietiging van de wereld
voegt aan de plot een compromis toe:
een verbond met een deel van de mensheid
over de voortplanting.
Vruchtbaarheid wordt weliswaar nog steeds beloofd,
maar niet meer aan de gehele mensheid.
Inplaats daarvan wordt zij uitsluitend of vooral beloofd
aan Avraham en
zijn afstammelingen, en zelfs deze beperkte vruchtbaarheid
is niet
het soevereine bezit van Avraham.
Zij is nu een macht die alleen in samenwerking met God
uitgeoefend kan worden.
In deze nieuwe orde kunnen Avraham en Sara
dankzij Gods tussenkomst
concipieren en zelfs op hun oude dag een kind ter wereld brengen,
maar Avrahams penis is niet langer zijn eigen bezit.
Het orgaan en het bijbehorende vermogen behoren nu
gedeeltelijk aan God toe,
was gesymboliseerd wordt door
de besnijdenis.
Het verhaal over god-als-schepper en
de mens-als-voortplanter
ontvouwt zich als een aanvankelijknogal saaie,
tweedelige muzikale uitvinding
die door een contrapuntische herhaling en variatie
verandert in
een ingewikkelde en schitterende
fuga.
Door de seksuele obsessie in het begin van het verhaal
krijgt het
een buitengewone, bijna dierlijke oerkracht.
En toch heeft juist die beperktheid,
juist die intensiteit
iets abstracts?!
Genesis is, in elk geval tot aan het verhaal over Josef,
een verhaal over brute vastberadenheid:
onvruchtbaarheid, conceptie, geboorte;
masturbatie, verleiding, verkrachting;
moord op echtgenotes, broeders, kinderen -
met deze woorden kan de actie
beschreven worden.
Het verhaal is vooral gericht op voortplanting en
de bedreiging ervan,
waardoor bijna elke andere menselijke ervaring
buitengesloten wordt.
Maar de vertelkunst van de Bijbel ligt niet alleen in de
al vaak opgemerkte kracht van deze eerste bijbelse verhalen,
maar ook,
en zelfs nog meer,
in de manier waarop die vertelkunst de volgende,
veel ingewikkelder gebeurtenissen
weet op te roepen
uit een dergelijk
schetsmatig
begin
...
En
met het
ingewikkelder worden van
ons mydiverhaal
kan het steeds gedetailleerder
niet-verhalend materiaal bevatten:
poetische, wettelijke en
profetische voorstellingen
van God als protagonist en van de mens als
Gods beeld
en antagonist
...
Ik
keer nu
terug naar mijn
beddekist:
de lucht is grijs,
de rug doet pijn,
het brood gegeten
en de melk gedronken,
de pil geslikt
op hoop van
zegen:
komt er nog
regen?
WE
zullen het
wel zien misschien:
een droom is als een
vliegmachien,
de afgelopen nacht was ik aan het
vissen aan de stranden van
verre landen,
tussen achterbuurten en villawijken
als het ware op herhalingsoefeningen vol geuren en kleuren
ergens bij Haifa
& Acco.
LeHiTRaoT,
SJaLooM,
SaLaaM InSJaLLaH
('hi/zij/het
wil wel',
'nu wij nog'?)!!!
Groet
van Ch@i
&
goodbye!
26 mrt 2004 - bewerkt op 02 dec 2007
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 09 okt 2026 Denk je net alles compleet uitvoerig te hebben op-
- O 09 okt 2026 QQLEQ: nog eerst eventjes
- O 09 okt 2026 QQleQDAAR51525354 DAAR IN DIT WOUD SCHREEF OOK MOR
- O 09 okt 2026 QQLEQ permanente dag- & nachtmerries vol pijnen in
- O 09 okt 2026 QQLEQ51: ‘t Vúúr dat in hem brandde smeedde aldus
- O 08 okt 2026 Q50 Naast z’n hang naar geestelijke zuiverheid was
- O 08 okt 2026 De ouwe Mordechai Asih leefde nu ook alzo net als
- O 08 okt 2026 In 1892 moest de jesjiva in Volozjin
- O 08 okt 2026 HÈT ELEMENTAIRE VERBOD v/d Thora
- O 08 okt 2026 In 1890, toen hij 21 was, verliet hij deze school
- O 07 okt 2026 QQLEQ48/49 De moeder van deze gesneuvelde soldaat
- O 07 okt 2026 Op school, waar hij naartoe moest over ‘n weg waar
- O 07 okt 2026 Dus nog maar eventerug naar onze wortelmosselman?!
- O 07 okt 2026 QQLEQ46 ‘t Heden komt voort uit de wortels van ons
- O 07 okt 2026 QQLEQ44Dag & nacht kankerpijn zeggen de dokters…….