Zo nu & dan lijkt ons tijdreisgebeuren aan 'n einde te geraken & dan plotsklaps ontstaat 'n nieuw begin.
Aanvankelijk leefde ook de katholieke kerk met 'n vrij naieve visie op 'g ds drievoudigheid'!
Er werd nog niet gespeculeerd over de vraag hoe 'de zoon door de vader was verwekt' & dergelijke zaken?
In reactie op sommigen die zeiden dat de zoon er ooit, in het begin, nog niet was, wilde Origenes spreken over de eeuwige verwekking van de zoon.
Hiermee bedoelde hij 'dat g ds pre-existente logos van eeuwigheid af de zoon van de vader is'.
Deze redenering is gebaseerd op categorieen uit de toenmalige filosofie, die nog uitging van Plato & Aristoteles. Pas toen Arius onderscheidde tussen 'de logos en de wijsheid van g ds eigen wezen en een andere logos en wijsheid die g d schiep en die hij ook zijn zoon noemde', nam de kerk stelling in deze kwestie.
Je kunt betreuren dat Arius, nadat hij met zijn protest tegen de eeuwige goddelijkheid van de zoon naar buiten gekomen was, zich niet met zijn bisschop Alexander heeft verzoend, zoals ~ naar verluidt ~ keizer Constantijn had gehoopt.
Omdat zijn opvatting over een tweevoudige logos een ietwat gekunsteld karakter had en hij de zoon als schepsel alleen in oneigenlijke zin als g d wilde erkennen, riep hij de reactie van het concilie van Nicea op. In de geloofsbelijdenis die daar is geformuleerd, werd uitgesproken dat de heer Yehosjoea haNatsri aka haMasjiach 'uit g d is, geboren uit het wezen van de vader en EEN van wezen met de vader.
Aangezien Yesjoea al vroeg als heer {DE HEER} werd beschouwd, en het ~ in de voorstellingen van die tijd ~ ondenkbaar is dat die heer ooit is verwekt en dus niet eeuwig zou zijn, is de keuze van het concilie van Nicea toch best wel goed te volgen ondanks alles.
In zoverre is er een belangrijke mate van continuiteit tussen deze vroege opvattingen over Yesjoe en 'het dogma van g ds drievoudigheid'?
Die opvattingen hebben bovendien hun wortels in het z.g. Oude Testament en in het jodendom van JC's tijd.
Zo'n conclusie neemt echter niet weg dat we toch moeten spreken van een gebroken continuiteit, zoals een stok die, in het water gestoken, optisch niet meer recht lijkt te zijn.
Het zou misschien wenzelijk zijn geweest als de kerk bij haar aanvankelijke, meer naieve 'geloof in g ds drievoudigheid' was blijven staan?
Zij heeft zich echter in Nicea tot haar preciezer & meer speculatiever formuleringen genoodzaakt gevoeld!
Op grond van de nieuwtestamentische geschriften kan het theologische motief van het concilie van Nicea echter wel verantwoord worden genoemd: in de belijdenis die toen is geformuleerd, is uitgedrukt dat de ene g d zich heeft laten kennen in de mens Yehosjoea [haNatsri/haMasjiach], die de weg van 't kruis & de opstanding is gegaan.
Wat mij betreft maakt het dus niet echt meer zoveel uit in welke fictie men wil geloven omdat het uiteindelijk meestal een verpakking is van dezelfde 'hoofdboodschap' en 'levenspraktijk': al blijft het natuurlijk wel jammer dat sommigen elkaar, zichzelf & elk ander de hersens inslaan letterlijk & figuurlijk om de krankzinnigste futiliteiten vol bijgelovige flauwekul & 't hechten aan bijzaken.
Het staat een ieder vrij om zelf te kiezen wat men graag wil zien wil zien als oorzaak, doel, middel e.d.!
Maar als heidenen, joden, christenen, moslims, hindoes, boeddhisten & '[on]gelovigen in wat dan ook' zichzelf en elkaar ombrengen om niets terwijl ze alles te winnen hebben bij wat meer begrip voor zichzelf en elk ander, dan zou je soms alle hope & dope op beterschap laten varen?
Ik mag die JC wel als kind van zijn tijd om de hoofdzaken van zijn blijde boodschap: maar alle bijkomstige tierelantijnen, versiersels, processies & huichelarij zijn mij een doorn in 't oog ~ het gaat uiteindelijk om de mens van alle tijden en plaatsen & de vervolmaking van de geest.
Zoiets kun je niet afdwingen, opleggen, verplichten. De inhoud van 't 'euangelium' moet 'n ieder voor zichzelf ontdekken ~ dat is waar ons menszijn om draait in 't groot & in 't klein ...