glimlachende zenuwkrampjes & hijgende hikaanvallen


'mydi~
gegiechel,
~gegrinnik, ~gelach,
~gehuil, ~geschater, ~gegiebel,
~geginnegap, ~gegrapjas, ~gejuich'
Op zoek van begin tot einde,
kom je van alles en nog wat tegen,
tot je een ons weegt,
en blijft steken?!!!
Ook al is huilen het allereerste levensteken van een pasgeborene,
pas met de eerste lach treedt een kind
dit leven binnen:
er is contact gelegd tussen de nieuwe en de oude wereld ~
"Heeft ze al naar je
gelachen?"
Onze dochter
lachte al op haar geboortedag.
En toen ze nog maar een paar dagen oud was giechelde ze zelfs een keer.
Ik heb 's nachts een tijdje met haar rondgelopen toen ze eindelijk in slaap viel op mijn schouder.
Ze glimlachte eerst ~ dat waren we inmiddels gewend ~ maar toen ik daar hoorbaar om moest lachen, ging ook zij geluid maken
bij haar lach ...
Ik schoot verder in de lach
van haar onbewuste gegiechel, waardoor ze wakker schrok.
Haar glimlach was van haar gezicht verdwenen
en ze begon zachtjes te jammeren ...
Samen lachen was er
nog niet bij.
En dat was dan ook
meestal de lauwe reactie op mijn verhalen over de goedlachsheid van onze dochter.
Al haar grijnzen en glimlachjes waren, zo werd me verteld, niets anders dan oefeningen in het lachen.
Niet veel meer dan reflexen, ieder kind lacht zo in het begin.
Gewoon in zichzelf, zomaar,
nergens om.
Onbewust.
Dit was nog
geen echt lachen.
Het zou pas leuk worden als ze naar jou ging lachen.
Na vijf weken deed ze dat dan eindelijk.
Ze had een dag en nacht bijna alleen maar geslapen en toen ik haar 's ochtends begroette op de commode keek ze me heel geconcentreerd aan en glimlachte plots naar me.
De eerste groet vanuit het nieuwe bestaan naar onze oude wereld.
Maar nog steeds vraag ik me af waarom die 'lachoefeningen' zo weinig worden gewaardeerd.
Wat hoeft een mens toch weinig te weten voor hij iets kan.
Lachen kunnen we zonder het eerst te hoeven leren en ook begrijpen we elkaars lach zonder enige wetenschap van de menselijke motoriek of gemoedsbewegingen.
Die vanzelfsprekendheid waarmee we elkaars gedrag in het algemeen begrijpen en elkaars lach in het bijzonder, doet ons haast vergeten dat de lach eigenlijk maat een vreemde zenuwkramp is.
Ons bestaan is door en door lachwekkend.
We staan erbij en kijken ernaar.
Tot we erbij neervallen.
We kennen vele
gedaanten.
En
daarvan
doen we
verslag in myDi!
We kunnen het niet
meer laten: maken er een
potje van en zelfs als we
in onze kist liggen zou er een glimlach
om onze lippen spelen als we
eraan terug zouden kunnen denken
en ons onszelf en elk ander
zouden kunnen herinneren
tot in de
eeuwigheid
...
@
11 mrt 2007 - bewerkt op 09 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende