gk13 onze koning begreep dat de stad door de ene

NA DE ANDERE RAMP GETROFFEN ZOU BLÍJVEN WÒRDEN ZÓLÀNG DE GODENKIST VAN DE ISRAËLIETEN BÌNNEN HAAR POORTEN ZOU VERBLIJVEN?! Daarom riep hij de andere Filistijnse Stadsvorsten bij elkaar en vroeg hen: "WAT MOETEN WE DOEN MET DE ARK VAN DE GOD VAN ISRAËL?" 'Naar GATH brengen!' werd er geantwoord. Ik was pas 14 jaar oud, maar ik wìst dàt dìt géén oplossing bood, 't pro-bleef werd zó slechts verschóven! Gath wàs immers toen al net zo FILISTIJNS als Asjdod èn er wàs geen ènkele réden om nú inééns zo-maar aan te nemen dat de God van Israël níet in Asjdod, maar wèl in Gath verblijven wìlde?! Ik begreep daarom ook niet dàt de koning van Gath díe 'òplossing' accepteerde. Ìk kan slechts concluderen dat koning Maoch dermate met zichzelf in z'n sas was dat hij dàcht de god van Israel te kunnen 'tèmmen'? Gath is geen havenstad, het ligt tamelijk díep in 't binnenland, de mensen dáár hèbben géén idéé van wàt er zich in de wéreld àfspeelt! Ze hèbben trainingskampen waar hun beruchte vèchtersbazen opgeleid worden omdàt ze dènken dàt àlle problemen alleen nog maar met bewapening en spierkracht opgelost zouden kùnnen gaan worden. Die godenkist van Israël dus werd nog dezèlfde Dàg op 'n kàr geladen en weggevoerd! Ik keek hem ná & toen hij bijna uit 't zìcht verdwénen wàs, wìst ÌK dàt ÌK 'M niet mìssen kòn: ik vóelde hóe de klauwen v/d nieuwsgierigheid mijn hàrt pijnlijk in hun gréép namen, waardoor ik voor 't àlleréérst het begrip 'hàrtverscheurend' aan den líjve ondervònd! De veronderstelling dat ik báás wàs óver m'n léven wèrd nú ìnééns meedogenloos volkomen onderuitgehaald: ik móest díe àrk àchterná of ik wìlde of níet?! Ik rènde naar huis, haalde m'n ézel van stàl, trok me niks aan van die píjn áán mijn gàt èn jóeg òp dé àrk àls 'n jáger op z'n próói!? 't Drong niet meteen tot me door dàt ik van húis wèggelopen was; ik was dóóf voor elke verstàndige gedàchte èn blìnd van verdriet dàt ìk mijn óuders áándeed! 't Is dus maar net de vráág òf ik 'úit vríje wìl hàndelde' òf dat ik 'gestuurd werd door de goden'? Ik vóelde me zó léég als een lèkke régenton! Toen ik de ark ingehaald had, zag ik dat ik niet de énige nieuwsgierige was! Filistijnen van allerlei leeftijden reden op ézels, paarden & kamelen op een eerbiedwaardige afstand àchter de ark aan, zoals ik vroeger al als kind ook achter de muziek aanliep: maar híer wàs géén muzíek, er was 'n KÌST mèt 'n dèksel waarop twee gevleugelde wézens zich náár elkaar vooroverbogen! "DÉ ÀRK VÀN HÈT VERBÒND" noemden de Israëlieten hem & méér dan díe dóóie kìst wàs er níet, maar àlle ógen wáren gerìcht òp dìt lévenlóze DÌNG alsof er elk moment 'n WÒNDER gebeuren kon ...