gk115b ik zag hen gaan & hield m'n hart vast

WAT MOEST IK BEGINNEN WANNEER MÉRÈD SNEUVELDE IN DE STRIJD? WAAR MOEST IK ME BERGEN?

Ik besefte dat zijn dood het einde van mijn leven zou betekenen omdat alleen de liefde leven geeft!

Mijn màn was mijn leven & mijn leven was mijn man! Maar ik begreep dat Mérèd ten strijde trok omdat ook ik slachtoffer kon worden van de aanvallen van de zo vuige AMALEKIETELAERS & dat hij dáárom zijn leven en het mijne in de waagschaal stelde?! Mijn hart wilde hem vasthouden, maar m'n verstand zei dat ik hem wel moest laten gaan.

Mosjeh, Aharòn & 'n pikzwarte man genaamd CHUR, trokken òp met Yoshjoea's leger naar het kamp van AMALEK! Het volk der Vélen bleef verweesd achter & wàchtte in angstige spanning àf! De veldslag werd in één enkele dag beslist, de volgende dag al keerden onze mannen terug!

Niet àllemáál natuurlijk, in vele tenten steeg het gejammer op van vrouwen wier mannen gesneuveld waren, maar mijn Mérèd had deze slag godzijdank weer overleefd! Hij was licht gewond, snijwonden overdekten z'n armen, maar z'n ziel had nu 'n veel harder klap opgelopen? Hij hulde zich in een intens stilzwijgen en het duurde weken voordat hij weer begon te praten!

Daarom hoorde ik van anderen wàt er gebeurd was. Dìt wàs wat zij vertèlden: Yosjoea dééd wat Mòsjéh hem opgedragen had & streed tegen AMALEK, maar Mósjeh, Aharòn & Chur klommen naar de tòp van de heuvel! Zolang Mosjeh zijn arm opgeheven híeld, was Israël de sterkste par-tij, maar liet hij zijn arm zakken, DÀN was AMALEK de sterkste! Toen Mosjehs armen zwaar werden, legden Aharòn & Chur 'n steen bij hem neer, zodat hij dááròp kon gaan ZÌTTEN. Zèlf gingen zij aan weerszijden van hèm STÁÁN, om zó nog zijn armen te kunnen blijven ondersteunen: DAARDOOR konden zijn armen opgeheven blijven totdat de zon onderging?

Zó versloeg Yosjoea het leger van AMALEK tot op de laatste man. Ik verzòrgde Mérèds wonden & genas z'n zíel met mijn omhelzingen. Ik nam hem in m'n armen als 'n kìnd dat is gevallen & wiens tranen gedroogd moeten worden. Ik sliep niet, ik streelde hem in zijn slaap opdat zijn nachtmerries hem niet de báás zouden worden. Als hij wakker werd nam ik hem aan de borst. Wanneer er geen woorden te vinden zijn, heb ik altijd mijn lichaam nog, want dàt is gemáákt òm te troosten.