gk107/108 maar Mosjeh vertrouwde rotsvast ~~~~~~~~
OP 'N GODDELIJKE INGREEP: HÌJ HÍELD ZÈLFS 'N VLÙCHT DOOR 'T LÙCHTRUIM VOOR MÓGELIJK?
Tóen Stàk Er onverhóeds 'n stòrm òp; wanneer het wéér òmslaat kun je dàt mééstal wel zíen aankomen, maar déze storm kwam uit het níets, waardoor de gedachte in ons opkwam dat 'Gòdzèlf' vanuit de dìepte v/d woestijn àllemàchtig hàrd aan 't blazen was gegaan!
't Zànd stóóf òp & benàm òns 't zìcht, waardoor we niet meer kònden zíen Wáár de Tróepen van Farao zich bevònden, maar we beseften ook dat zíj nú NÈT zó blìnd werden als wíj èn dat zíj NÈT als wíj in het dúister tastten!? 't Samengeperste Vòlk kwàm in bewéging, eerst nog schuifelend & wanhopig tégen elkaar gedrukt opbotsend, maar allèngs ontstond er genóeg rúimte om er stévig de pàs in te zetten. Er ging gejuich òp i/d menigte vóór ons omdat er plotseling weer HÓÓP was: de farao wàs de wèg kwíjt en wíj kònden vóórúit! Ik herinner me dat ik op dàt momènt nòg níet begréép hóe het kwàm dàt de wereld plòtseling wèl weer begaanbaar geworden wàs: de paníek zàt té díep òm fatsóenlijk te kùnnen dènken? Ik vóelde 'n wìlde, díerlijke vreugde omdat ik nú ìnééns níet méér wéér-lóós òpgesloten zàt èn wèg kòn, ook al wìst ik níet wáárhéén!
Zó liepen we de héle dag, struikelend, vàllend, gegéseld door de fèlle zàndstorm, maar met onze hàrten vòl HÓÓP, want rònd 't mìddaguur werd er geschreeuwd dat de Schelfrietzee zich geopend had, dàt er 'n Wèg DÓÓR de Zéé wàs èn dat de KÒP van de Stóet al a/d Óverkant wàs?! 't Wàs 'n boodschap die van vóren naar àchteren doorgegeven werd èn díe, hóe ònwaarschijnlijk óók, Wáár Móest Zíjn, wànt WÍE zóu líegen op zó'n hàchelijk momènt àls dìt? Èn bóvendìen: hóe kòn die rúimte vóór ons òntstáán zíjn àls de Zéé òns nog steeds tegenhield? Tóen hoorde ik mezelf schreeuwen: 'GOD ZIJ GELOOFD!" 't Wàs voor 't ÉÉRST dàt ík óprëcht èn van hàrte zíjn dòchter wìlde zijn! Ik geef toe dat ik 'm bijàndere gelegenheden éven van hàrte VERVLÓEKT heb, ik blééf nu eenmaal 'n AeGYPTische die níet gehéél ìn hèm òpging zoals ik de mensen òm mij héén HÈB zíen doen, maar tóen, bij die Rietschelfzee, HÈB ìk díe 'goddelijke zòrgzaamheid' gezíen èn wèrd ìk er díep door getroffen!
Tóen Stàk Er onverhóeds 'n stòrm òp; wanneer het wéér òmslaat kun je dàt mééstal wel zíen aankomen, maar déze storm kwam uit het níets, waardoor de gedachte in ons opkwam dat 'Gòdzèlf' vanuit de dìepte v/d woestijn àllemàchtig hàrd aan 't blazen was gegaan!
't Zànd stóóf òp & benàm òns 't zìcht, waardoor we niet meer kònden zíen Wáár de Tróepen van Farao zich bevònden, maar we beseften ook dat zíj nú NÈT zó blìnd werden als wíj èn dat zíj NÈT als wíj in het dúister tastten!? 't Samengeperste Vòlk kwàm in bewéging, eerst nog schuifelend & wanhopig tégen elkaar gedrukt opbotsend, maar allèngs ontstond er genóeg rúimte om er stévig de pàs in te zetten. Er ging gejuich òp i/d menigte vóór ons omdat er plotseling weer HÓÓP was: de farao wàs de wèg kwíjt en wíj kònden vóórúit! Ik herinner me dat ik op dàt momènt nòg níet begréép hóe het kwàm dàt de wereld plòtseling wèl weer begaanbaar geworden wàs: de paníek zàt té díep òm fatsóenlijk te kùnnen dènken? Ik vóelde 'n wìlde, díerlijke vreugde omdat ik nú ìnééns níet méér wéér-lóós òpgesloten zàt èn wèg kòn, ook al wìst ik níet wáárhéén!
Zó liepen we de héle dag, struikelend, vàllend, gegéseld door de fèlle zàndstorm, maar met onze hàrten vòl HÓÓP, want rònd 't mìddaguur werd er geschreeuwd dat de Schelfrietzee zich geopend had, dàt er 'n Wèg DÓÓR de Zéé wàs èn dat de KÒP van de Stóet al a/d Óverkant wàs?! 't Wàs 'n boodschap die van vóren naar àchteren doorgegeven werd èn díe, hóe ònwaarschijnlijk óók, Wáár Móest Zíjn, wànt WÍE zóu líegen op zó'n hàchelijk momènt àls dìt? Èn bóvendìen: hóe kòn die rúimte vóór ons òntstáán zíjn àls de Zéé òns nog steeds tegenhield? Tóen hoorde ik mezelf schreeuwen: 'GOD ZIJ GELOOFD!" 't Wàs voor 't ÉÉRST dàt ík óprëcht èn van hàrte zíjn dòchter wìlde zijn! Ik geef toe dat ik 'm bijàndere gelegenheden éven van hàrte VERVLÓEKT heb, ik blééf nu eenmaal 'n AeGYPTische die níet gehéél ìn hèm òpging zoals ik de mensen òm mij héén HÈB zíen doen, maar tóen, bij die Rietschelfzee, HÈB ìk díe 'goddelijke zòrgzaamheid' gezíen èn wèrd ìk er díep door getroffen!
28 mrt 2015 - bewerkt op 29 mrt 2015
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 01 apr 2018 31297gkbvo6143 mijn zoon, Yóràm, de kóning van ~~~
- O 01 apr 2018 31296gkbvo5141b/antipropagandanepnieuwshogwashshit
- O 01 apr 2018 31295gkbvo5140b wie dàt praetje blijft geloven ~~~
- O 01 apr 2018 31294gkbvo5139b ik kan 't niet beschrijven, maar ~
- O 01 apr 2018 31293gkbvo5138bpoetinerdogantrumpbibibaba&bubuNIKS
- O 31 mrt 2018 31292gkbvo5138mijn jongste zoon, de dappere Yóràm,
- O 31 mrt 2018 31291gkbvo5137b Ik wil niet zeuren, maar wáár.....
- O 31 mrt 2018 31290gkbvo5137 Athaliyah vertrok gemelijk ~~~~~~~~
- O 31 mrt 2018 31289gkbvo5136 zó wàs het, Prìns, níemand kàn ~~~~
- O 31 mrt 2018 31288gkbvo5135 Yóràm aarzelde? Ik keek hèm nu níet
- O 31 mrt 2018 31287gkbvo5134 de allergrootste dagelijkse ellende
- O 31 mrt 2018 31283gkbvo5134b ik knielde naast Achaziyahs bed &
- O 30 mrt 2018 31280gkbvo5133 de profeet verscheen aan Achaziyahs
- O 30 mrt 2018 31279gkbvo5132 'Geen sprake van,' zei ik.
- O 30 mrt 2018 31278gkbvo5131'O,' zei Achaziyah. Hij zweeg ~~~~~~