gk107/108 maar Mosjeh vertrouwde rotsvast ~~~~~~~~

OP 'N GODDELIJKE INGREEP: HÌJ HÍELD ZÈLFS 'N VLÙCHT DOOR 'T LÙCHTRUIM VOOR MÓGELIJK?
Tóen Stàk Er onverhóeds 'n stòrm òp; wanneer het wéér òmslaat kun je dàt mééstal wel zíen aankomen, maar déze storm kwam uit het níets, waardoor de gedachte in ons opkwam dat 'Gòdzèlf' vanuit de dìepte v/d woestijn àllemàchtig hàrd aan 't blazen was gegaan!

't Zànd stóóf òp & benàm òns 't zìcht, waardoor we niet meer kònden zíen Wáár de Tróepen van Farao zich bevònden, maar we beseften ook dat zíj nú NÈT zó blìnd werden als wíj èn dat zíj NÈT als wíj in het dúister tastten!? 't Samengeperste Vòlk kwàm in bewéging, eerst nog schuifelend & wanhopig tégen elkaar gedrukt opbotsend, maar allèngs ontstond er genóeg rúimte om er stévig de pàs in te zetten. Er ging gejuich òp i/d menigte vóór ons omdat er plotseling weer HÓÓP was: de farao wàs de wèg kwíjt en wíj kònden vóórúit! Ik herinner me dat ik op dàt momènt nòg níet begréép hóe het kwàm dàt de wereld plòtseling wèl weer begaanbaar geworden wàs: de paníek zàt té díep òm fatsóenlijk te kùnnen dènken? Ik vóelde 'n wìlde, díerlijke vreugde omdat ik nú ìnééns níet méér wéér-lóós òpgesloten zàt èn wèg kòn, ook al wìst ik níet wáárhéén!

Zó liepen we de héle dag, struikelend, vàllend, gegéseld door de fèlle zàndstorm, maar met onze hàrten vòl HÓÓP, want rònd 't mìddaguur werd er geschreeuwd dat de Schelfrietzee zich geopend had, dàt er 'n Wèg DÓÓR de Zéé wàs èn dat de KÒP van de Stóet al a/d Óverkant wàs?! 't Wàs 'n boodschap die van vóren naar àchteren doorgegeven werd èn díe, hóe ònwaarschijnlijk óók, Wáár Móest Zíjn, wànt WÍE zóu líegen op zó'n hàchelijk momènt àls dìt? Èn bóvendìen: hóe kòn die rúimte vóór ons òntstáán zíjn àls de Zéé òns nog steeds tegenhield? Tóen hoorde ik mezelf schreeuwen: 'GOD ZIJ GELOOFD!" 't Wàs voor 't ÉÉRST dàt ík óprëcht èn van hàrte zíjn dòchter wìlde zijn! Ik geef toe dat ik 'm bijàndere gelegenheden éven van hàrte VERVLÓEKT heb, ik blééf nu eenmaal 'n AeGYPTische die níet gehéél ìn hèm òpging zoals ik de mensen òm mij héén HÈB zíen doen, maar tóen, bij die Rietschelfzee, HÈB ìk díe 'goddelijke zòrgzaamheid' gezíen èn wèrd ìk er díep door getroffen!

28 mrt 2015 - bewerkt op 29 mrt 2015 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende