give it up

hey,

Er komt een moment dat je het echt niet meer ziet zitten, dat niets je nog kan schelen en dat de wereld er niet meer toe doet. Dat moment is mij al veel voorgevallen en zal ik nu vertellen.


Het eerste moment dat ik dat gevoel had was toen ik echt doorhad dat ik depressief was. Ik zakte in de zeten en begon te wenen en te wenen en op dat moment vroeg ik me af wat er met je gebeurt als je dood gaat. Niet dat je begraven en zo wordt, dat wist ik wel, maar meer als je bijvoorbeeld naar de hemel gaat of dat er helemaal niets gebeurt, dat je ziel misschien wel jaren rondzweeft. Ik wist het niet en nu nog altijd niet al is dat wel een soort motivatie om een einde te maken aan je leven als je weet dat je erna wel gelukkig zal zijn.


Het tweede moment dat ik het niet meer zag zitten en echt in elkaar zakte was toen ik van de dokter kwam die me net een hele pak pillen en medicijnen had gegeven. Dat was ook het moment dat ik wist dat er een hoop zou gaan gebeuren en dat het niet opgelost zou raken met gewoon een gebedje bij wijze van spreken.


Er zijn nog veel momenten geweest en ik kan over elk wel wat zeggen, maar wat ik ook kan zeggen is dat ik er elke keer weer bovenop kwam en dat dat het belangrijkste is, denk ik.


groetjes kiarasimozia