giechelende kippen kraaiende hanen & kievitseieren



WAT
het antwoord
op alle vragen
ook is en mag zijn:
vaststaat dat een mens altijd eerst
KAN
en daarna pas
WEET.

Nooit andersom!

Ons
menselijk bewustzijn
loopt langzaam sjokkend
en vol onbegrip achter de feiten aan?
Voor de 'zekerheid' willen dat vaak nogal eens omkeren: "G D" staat aan het begin & wij 'volgen'!
Maar daarom blijft dan ook de vraag zinvol van de lachende kip,
het giechelende ei & het schaterende
kuiken: wat het verschil is
tussen de oefeningen in
het lachen en
het lachen
zelf ...

En
wie was
er nu eigenlijk eerst:
wij of mydi?

Als we,
een paar dagen oud,
maar wat voor ons uit lachen,
dan lachen we misschien wel helemaal nergens om,
maar waar lachen we dan wel om
zodra we bewust
leven?

~

Immanuel Kant
{de Duitse Verlichtingsfilosoof}
bedacht eind 18de eeuw dat lachen ontstaat door de plotselinge omslag van een hooggespannen verwachting in
niets!

Wie
een willekeurige
woordspeling of komische
situatie in gedachten neemt,
merkt dat Kant het helemaal nog niet zo gek bedacht heeft.
{En met hem al die anderen die ons voorafgingen op alle plaatsen en tijden in/onder 'omstandigheden'!}
Het lukt immers nooit om tot een eenduidig begrip te komen van een lachwekkende zituatie?
En zolang onbegrip ons nog in de greep houdt, krijgen we geen greep op de wereld
en is er noodzakelijkerwijs sprake van 'niets' in plaats van 'iets'!
Het typerende aan lachwekkende situaties is
dat het onbegrip nooit helemaal verdwijnt
terwijl we daarvoor wel ons
uiterste best
doen
...

VANDAAR
ook het
heen en weer
geslinger van concentratie
tot spastische ontlading?
En vandaar ook, schrijft K.,
'dat de geest terugkijkt als de schijn in niets oplost,
om het er nog eens mee
te proberen'.
Maar hoe hard we ook ons best doen:
van het lachwekkende 'niets' maken
we met de beste
wil van de
wereld nooit
'iets'
...

DIE
redenering is
niet omkeerbaar: niet
ELK
niets veroorzaakt
een lach.

Er zijn nog
talloze andere situaties voorstelbaar
die we ook in deze vreemde orde
van het niets
beleven?

Maar
niet in
AL
die gevallen
lachen we!

Denk
aan het
winnen van een
wedstrijd.

De winst
van een wedstrijd
heeft iets principieel ongrijpbaars,
vandaar het tastbare symbool van de winst:
de medaille
...

HET
ongrijpbare
bij het winnen
van een spel of een wedstrijd
komt voort uit de ongelijkheid in doel en middel!
Het doel, de winst, is geestelijk, maar het middel is lichamelijk.
Iedere winnaar heeft de neiging om zijn winst te willen vasthouden!
Maar hoe pak je een
gewonnen race
beet?

@
blozen
engel
cool!
12 mrt 2007 - bewerkt op 10 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende