"ÒMDÀT ÌK ME ÒNGERÚST MAAK!"
zei ik.
"ÀLS DE GÓDEN VAN KANAÄN ÒNS ÀFWIJZEN ZÍJN WE VÈR VAN HÚIS?"!
'Wéés gerùst!' zei Àvràm. 'Hóór wat hij zègt:
"ÌK ZÀL DÌT LÀND GÉVEN AAN JÓUW NÁKOMELINGEN!"'
Ìk sloeg mijn hànd voor m'n mònd òmdàt ik níet ìn de làch wìlde schíeten!
"WE HÈBBEN GEEN NAKOMELINGEN!"
zei ik dóór mijn vìngers héén.
"ÈN DÍE ZÙLLEN WE ÒÒK NÓÓIT KRÍJGEN!"
Òp dàtzèlfde momènt zagen we vanuit de Póórt van Sichèm 'n Troep
GEWÁPENDE
wóestelingen op ons àfkomen en we wìsten meteen dat we héél snèl onze bíezen moesten pàkken! 't Gebied ròndòm Sichèm was met z'n uiterst lieflijke heuvels & groene dálen voor een herdersvolk als het ònze zeer geschìkt òm lànger te verblíjven, maar natúúrlijk waren dáár óók àllàng pláátselijke herders & erg lieflijke herderinnetjes die hùn
KÙDDES
dréven voor Rijke Héren in de Stàd, waar zíj hùn luxe leventjes leidden! Wíj waren 't onderhand al wèl gewènd om overal verjáágd te worden door lokale bezitters & gebruikers!
Dùs tròkken we alsmaar vèrder & hoe zúidelijker we kwamen, des te káler de grònd werd, tot we tenslotte in de Négèv terechtkwamen, 'n wáre stéénwoestijn, waar meestal bijna niets groeide èn waar het wémelde van de rovers & bandieten, zówèl in díerlijke als in men-selijke VÒRM! De vrouw van Lòt klaagde zoals gebruikelijk wéér steen & been & ik wenste dàt ze in steen & been verànderen zou, want het lòt ìs Hèt Lòt & jàmmeren hèlpt níet!
HÁGÀR,
MÍJN líeflijke slavin, was juist héél tevréden omdàt zij
GEHÓÓRD
had dat AeGYPTe nú àl zó dìchtbíj wàs dat
ÈLKE
vógel die vanúit Hèt Wèsten híerhéén overvloog naar 't Óósten, de lùcht ingeademd had van háár eigen ge-bóórtegrond! Ze túúrde naar de horizon en zùchtte díep! "Hèt Lànd van Gòd!" 'Van wèlke god?' vroeg ik. "Èr ìs maar één Gòd," zei ze. "MÈNTÓE:
híj ìs dé Ééuwige die zìchzèlf gemáákt hééft!" 'Één god maar,' vroeg ik verbaasd!
"ÉÉN GÒD IN VÉÉL GEDÁÁNTEN,"
vertelde ze mij. "Voor èlk àttribúút kíest híj een àndere gedáánte, een vrouw, een man, een dier en óök de farao is één van zíjn gedaanten!"
'De fáráó ís gód?'
vroeg ik.