LIEBESPATRIARCHALISMUS
laat de patriarchale verhoudingen
van de maatschappij voor wat ze zijn,
maar compenseert deze binnen de muren
van de christengemeenten
door 'liefde, vrijheid
& gelijkheid'.
Dit alles
zo'n 1789 jaar
[min vijftig] voorafgaand aan de Franse Revolutie,
met dit verschil dat Sjapo niet van [seksistische] 'broederschap' uitgaat,
maar van naastenliefde.
En daarbij: liefde, vrijheid & gelijkheid zijn alleen maar mogelijk 'in Christos'.
De reden waarom SP die ongelijkheid buiten de muren niet aanvalt,
maar negeert en in feite laat voortbestaan, heeft te maken met zijn toenmalige voorstelling
van de aanstormende eindtijd.
Er is eenvoudigweg volgens hem
niet genoeg tijd meer voor maatschappelijke omwentelingen:
'De tijd is kort' zegt hij. 'Wij zullen niet allemaal sterven ...'
volgens 1 Korinte 7:29 &
15:51!
Bovendien,
die bekering tot Christos,
de dope & de hope, bewerkstelligt reeds
dat men de oude mens aflegt
& de nieuwe aantrekt.
Men behoeft
de muren van de maatschappij niet te bestormen,
maar men moet simpelweg zo veel mogelijk mensen
binnen de eigen muren van christenliefde
opnemen.
Dan valt de maatschappij uiteindelijk wel 'als vanzelf':
'Wij zullen niet allemaal sterven [...] maar wel allemaal
van gedaante veranderen!'!?
Die mystieke gedaanteverandering
~ geen man, geen vrouw meer ~ is de samenvatting
van SP's feministische bevrijdingstheologie.
Tegenover
dit radicale bevrijdingsstreven
zijn de 'vrouwvijandige' uitlatingen
geheel onverstaanbaar.
Tenzij
iemand ~ of
enkelen, laten we zeggen:
'n deuteropaulijnse school ~
geprobeerd heeft om ze
terug te draaien, maar
een generatie
later
...