gek maar niet go{e}d {kdlang: halleluja! ........?
Mijn
leeftijd is
niet de leeftijd
die ik heb, maar
die ik voel: zo nu
en dan voel ik me zoals
ik me al vaker heb gevoeld of
zelfs totaal vernieuwd, nieuwsgierig, bezield, vreselijk droevig, blij
en gelijkmoedig:
het echte leven heeft zich blijkbaar verdeeld
over tientallen jaren, plaatsen, culturen en soorten voedsel!
Wanneer mijn hart en geest het opgeeft weet ik niet
maar elke tijd is 'ok' {
} ook al wil ik mijn kleinkinderen wel zien?
Ik ben nu eenmaal nooit een echt familiepersoon geweest, sportliefhebber of organisatiemens:
ik heb alles aanvaard zoals 't op me toekwam in de loop der jaren & blijf verzot op lezen & rondkijken ...
Ik ben gek op woorden, beelden, vergelijkingen en alle ontdekkingen die mensen doen al eeuwen lang:
de enige conclusie is dat alle mensen in principe gelijk zijn aan elkaar en tegelijkertijd heel verschillend.
Ik heb ze leren kennen al van jongsaf aan:
zowel de diverse verbazende kanten
van mezelf als van alle anderen die ik ooit heb ontmoet
in zo'n twintig landen: geen enkele menselijke emotie is mij vreemd en
er komt geen einde aan het ontdekken van nieuwe [en oeroude] woorden en begrippen,
indrukken en de consequenties van een en ander:
wat is een mensenleven eigenlijk anders
dan trachten te begrijpen en 't naast je
neer kunnen leggen van wat je niet
kunt vatten, veranderen
of waarderen?
Ik ben
& blijf verzamelaar
van dingen & de opinies van anderen:
in lichamelijke/geestelijke ervaringen, oude & nieuwe boeken & tijdschriften, media.
Soms voel ik nog zo nu & dan 'n sterke drang iets geks te doen & los te breken van 't platgetreden pad?!
Misschien beschouwt elke 'bejaarde'/oudere zichzelf wel eens [zo nu & dan] als 't toppunt van levenswijs-heid en ziet elke 'normale' jongere zichzelf weer opnieuw als 'het begin van de wereld'?
Niets is zo flexibel [en star] als een menselijk wezen:
je kunt met ons alle kanten op
als we maar ergens dezelfde
taal kunnen spreken en
bepaalde zaken gemeenschappelijk hebben ~
problemen ontstaan alleen maar in geval van irritant onbegrip,
totale botheid, verziekelijkte hoogmoed, waanzinnig egotisme
& wreedheid, bloeddorst en
haat & nijd?!
Wanneer we ouder worden
kunnen we pas goed leren om onze malle angsten
nu in te ruilen voor wat hoongelach omdat je erdoor heen leert kijken:
de betrekkelijkheid van alle dingen die je overal tegenkomt, de veelzijdigheid, de onmacht,
al die verschillen tussen de grootste en de kleinste emoties?
Ik oefen om de haverklap als was ik weer 'n jonge vogel
op de rand van het nest, dat ik nu telkens weer
opnieuw verlaten moet in kleine haperende
vluchten en ik sper m'n snaveltje wijd open
om te eten & te drinken en wat geluiden
te laten horen zo nu en dan: oude en
nieuwe liedjes van verlangen en
vermoeidheid, aantrekking
& afschuw!!
In alle
mydibijbelboeken kom je ook
telkens weer die 'eeuwige' thema's tegen: o verwerp mij dan niet nu
ik oud ben geworden en zo nu en dan bij tijd en wijlen der dagen zat,
m'n bolle buikje vol van gekonkel & de krachten die mij dreigen
te verlaten totdat er niets meer over is dan een stoflijk
overschot & lege huls!
Wie jong is
moet de wijsheid bestuderen
en als je ouder aan het worden bent
haar in praktijk leren gaan brengen tegen de klippen op
en ondanks alles wat je in de weg lijkt te staan:
het blijft een strijd & ook 'n berusting om te leren kennen en weer los te laten?
Wat heb ik aan boeken als ik ze niet zelf leer lezen & begrijpen, waarderen, afwijzen of koesteren?!
De tragedie van de ouderdom is niet zozeer dat je oud bent maar jong blijft:
ik verkwistte al m'n geld aan onnutte zaken & doe nu alleen nog maar
wat aan liefdadige doelen en het allernoodzakelijkste om te blijven
voortbestaan. Ik ben geen sporter, speler, jogger, zwemmer,
hoogvlieger, rijkaard, bedelaar of popster, schoonheids~
idealist of hoogbejaarde eerbiedwaardige sul en zie wel
dat de anderen ouder worden terwijl ik zelf bleef
steken in de illusie van eeuwige jeugd &
tederheid, eindeloos geduld en grenzen-
loze nieuwsgierigheid naar het
ontdekken van nog veel meer
over wat ik al 'n beetje heb
leren kennen?
De meesten van ons
willen wel 'langer leven', maar niet iedereen wil nu ook echt 'oud zijn':
en al met al geloof ik eigenlijk helemaal niet meer zo erg in oud worden,
maar wel in het voortdurend aanpassen van m'n gezichtpunten aan zon, maan en sterren ~
het licht komt & gaat zowel vanbinnen als daar buiten. Vroeger leek het wel alsof er
alleen maar een langzaam 'nu' was, maar nu is er ook 'toen':
er is veel meer om echt van te houden & manieren om dat
te doen terwijl de illusies aan het verminderen zijn.
Alles wat leeft is ten prooi aan verval:
ik heb nu al meer dan zestig jaar
m'n eigen lange haar ~ die eerste jaren
was het hel 'witblond', in de loop van al die
tientallen jaren & plaatsen is het door de zon telkens weer wat van kleur aan 't veranderen
en de laatste jaren lijkt het wel alsof er wat meer zilver in
het goud zit? De ogen zijn nog steeds grijsblauw,
de huid blank en 's zomers
ook weer ietsje bruiner:
't 'veroudert'?
Ik weet niet
wat mij nog allemaal te wachten staat:
het is altijd al 'n verrassing geweest van jongsaf aan.
Ik heb dan ook nooit zo goed begrepen waarom sommige mensen
de jeugd als een tijd van de vrijheid & de vreugde beschouwen, van schoonheid en 'satisfaction': waarschijnlijk omdat ze hun eigen jeugd al zijn vergeten en/of vreselijk naief, oppervlakkig,
conservatief of vreselijk onbenullig & 'traditioneel'? Men praat en doet elkaar na
als papegaaien en apen, kuddedieren & zielige eenzame
afgedwaalden en/of daders & slachtoffers!
Toch heb ik eerbied voor de ouderdom
[van elke leeftijd]: vroegoude babies
& jeugdige ouderen ~ elke tijd heeft
immers z'n eigen plus~ &
minpunten?
Overmoedig
& behoedzaam, blootsvoets & geschoeid ...
Volkomen naakt & ploeterend, aanmodderend,
uitproberend, uitrustend en berustend. Je bent jong en je
wilt wat, je weet niet precies wat, maar er zijn er altijd wel die jou iets willen wijsmaken
uit allerlei uiteenlopende motieven! En voordat je het weet is het langzaam lijkende tempo
vol verlangen overgegaan in een snelle tijdsrit tegen de klok & raast en snelt alles voorbij
alsof het niets is. Soms is het dan ook verdraaid moeilijk om te zeggen wanneer je
je in het ene stadium bevindt of in het andere:
alles loopt door elkaar!
En binnen de kortste tijd
ben je inderdaad 'oud' ook al voel je je nog jong van binnen,
vol goede moed maar wel iets rijper misschien? Misschien is ouderdom inderdaad
wel het enige nadeel van het leven: het is eindig en 't moet toch een keer ophouden,
stoppen met kloppen en kijken, horen en luisteren totdat alleen nog maar
de grote stilte ons rest die over alles heengaat wat was terwijl wij er ook al
niet meer zijn. Alles gaat nu al aan ons voorbij: men leeft korter of langer,
iets anders en/of maakt 'hetzelfde' door
& herkent zichzelf in
elk ander.
Ik wordt
aan 't oud zijn
nu nog steeds maar niet gewend:
de lichterlaaie die ik heb gekend en al die min
of meer menselijke {vermenselijkende} mensen, instinctieve dieren,
voortplantende planten & alle doldrieste dingen die we tegenkomen
& zelf tot leven helpen brengen ~ dat alles zit nog diep
verankerd in m'n botten & pezen, grijze hersenmassa
& daaraan verbonden zenuwstelsels ~
ik blijf mij dag en nacht bestoken
met wat ik al ken en ook
nog niet weet:
ik ga de ochtendkrant lezen
in bed en val misschien al
wel weer in slaap binnen
de kortste tijd ~
gisteravond
heel laat opgebleven
& genoten met volle teugen
van Kathy D. Lang!
Halleluja!
Meegezongen en
bewogen, meegelachen
en ook weer gehuild!
Wat wil 'n
mens nog
meer?
leeftijd is
niet de leeftijd
die ik heb, maar
die ik voel: zo nu
en dan voel ik me zoals
ik me al vaker heb gevoeld of
zelfs totaal vernieuwd, nieuwsgierig, bezield, vreselijk droevig, blij
en gelijkmoedig:
het echte leven heeft zich blijkbaar verdeeld
over tientallen jaren, plaatsen, culturen en soorten voedsel!
Wanneer mijn hart en geest het opgeeft weet ik niet
maar elke tijd is 'ok' {
} ook al wil ik mijn kleinkinderen wel zien? Ik ben nu eenmaal nooit een echt familiepersoon geweest, sportliefhebber of organisatiemens:
ik heb alles aanvaard zoals 't op me toekwam in de loop der jaren & blijf verzot op lezen & rondkijken ...
Ik ben gek op woorden, beelden, vergelijkingen en alle ontdekkingen die mensen doen al eeuwen lang:
de enige conclusie is dat alle mensen in principe gelijk zijn aan elkaar en tegelijkertijd heel verschillend.
Ik heb ze leren kennen al van jongsaf aan:
zowel de diverse verbazende kanten
van mezelf als van alle anderen die ik ooit heb ontmoet
in zo'n twintig landen: geen enkele menselijke emotie is mij vreemd en
er komt geen einde aan het ontdekken van nieuwe [en oeroude] woorden en begrippen,
indrukken en de consequenties van een en ander:
wat is een mensenleven eigenlijk anders
dan trachten te begrijpen en 't naast je
neer kunnen leggen van wat je niet
kunt vatten, veranderen
of waarderen?
Ik ben
& blijf verzamelaar
van dingen & de opinies van anderen:
in lichamelijke/geestelijke ervaringen, oude & nieuwe boeken & tijdschriften, media.
Soms voel ik nog zo nu & dan 'n sterke drang iets geks te doen & los te breken van 't platgetreden pad?!
Misschien beschouwt elke 'bejaarde'/oudere zichzelf wel eens [zo nu & dan] als 't toppunt van levenswijs-heid en ziet elke 'normale' jongere zichzelf weer opnieuw als 'het begin van de wereld'?
Niets is zo flexibel [en star] als een menselijk wezen:
je kunt met ons alle kanten op
als we maar ergens dezelfde
taal kunnen spreken en
bepaalde zaken gemeenschappelijk hebben ~
problemen ontstaan alleen maar in geval van irritant onbegrip,
totale botheid, verziekelijkte hoogmoed, waanzinnig egotisme
& wreedheid, bloeddorst en
haat & nijd?!
Wanneer we ouder worden
kunnen we pas goed leren om onze malle angsten
nu in te ruilen voor wat hoongelach omdat je erdoor heen leert kijken:
de betrekkelijkheid van alle dingen die je overal tegenkomt, de veelzijdigheid, de onmacht,
al die verschillen tussen de grootste en de kleinste emoties?
Ik oefen om de haverklap als was ik weer 'n jonge vogel
op de rand van het nest, dat ik nu telkens weer
opnieuw verlaten moet in kleine haperende
vluchten en ik sper m'n snaveltje wijd open
om te eten & te drinken en wat geluiden
te laten horen zo nu en dan: oude en
nieuwe liedjes van verlangen en
vermoeidheid, aantrekking
& afschuw!!
In alle
mydibijbelboeken kom je ook
telkens weer die 'eeuwige' thema's tegen: o verwerp mij dan niet nu
ik oud ben geworden en zo nu en dan bij tijd en wijlen der dagen zat,
m'n bolle buikje vol van gekonkel & de krachten die mij dreigen
te verlaten totdat er niets meer over is dan een stoflijk
overschot & lege huls!
Wie jong is
moet de wijsheid bestuderen
en als je ouder aan het worden bent
haar in praktijk leren gaan brengen tegen de klippen op
en ondanks alles wat je in de weg lijkt te staan:
het blijft een strijd & ook 'n berusting om te leren kennen en weer los te laten?
Wat heb ik aan boeken als ik ze niet zelf leer lezen & begrijpen, waarderen, afwijzen of koesteren?!
De tragedie van de ouderdom is niet zozeer dat je oud bent maar jong blijft:
ik verkwistte al m'n geld aan onnutte zaken & doe nu alleen nog maar
wat aan liefdadige doelen en het allernoodzakelijkste om te blijven
voortbestaan. Ik ben geen sporter, speler, jogger, zwemmer,
hoogvlieger, rijkaard, bedelaar of popster, schoonheids~
idealist of hoogbejaarde eerbiedwaardige sul en zie wel
dat de anderen ouder worden terwijl ik zelf bleef
steken in de illusie van eeuwige jeugd &
tederheid, eindeloos geduld en grenzen-
loze nieuwsgierigheid naar het
ontdekken van nog veel meer
over wat ik al 'n beetje heb
leren kennen?
De meesten van ons
willen wel 'langer leven', maar niet iedereen wil nu ook echt 'oud zijn':
en al met al geloof ik eigenlijk helemaal niet meer zo erg in oud worden,
maar wel in het voortdurend aanpassen van m'n gezichtpunten aan zon, maan en sterren ~
het licht komt & gaat zowel vanbinnen als daar buiten. Vroeger leek het wel alsof er
alleen maar een langzaam 'nu' was, maar nu is er ook 'toen':
er is veel meer om echt van te houden & manieren om dat
te doen terwijl de illusies aan het verminderen zijn.
Alles wat leeft is ten prooi aan verval:
ik heb nu al meer dan zestig jaar
m'n eigen lange haar ~ die eerste jaren
was het hel 'witblond', in de loop van al die
tientallen jaren & plaatsen is het door de zon telkens weer wat van kleur aan 't veranderen
en de laatste jaren lijkt het wel alsof er wat meer zilver in
het goud zit? De ogen zijn nog steeds grijsblauw,
de huid blank en 's zomers
ook weer ietsje bruiner:
't 'veroudert'?
Ik weet niet
wat mij nog allemaal te wachten staat:
het is altijd al 'n verrassing geweest van jongsaf aan.
Ik heb dan ook nooit zo goed begrepen waarom sommige mensen
de jeugd als een tijd van de vrijheid & de vreugde beschouwen, van schoonheid en 'satisfaction': waarschijnlijk omdat ze hun eigen jeugd al zijn vergeten en/of vreselijk naief, oppervlakkig,
conservatief of vreselijk onbenullig & 'traditioneel'? Men praat en doet elkaar na
als papegaaien en apen, kuddedieren & zielige eenzame
afgedwaalden en/of daders & slachtoffers!
Toch heb ik eerbied voor de ouderdom
[van elke leeftijd]: vroegoude babies
& jeugdige ouderen ~ elke tijd heeft
immers z'n eigen plus~ &
minpunten?
Overmoedig
& behoedzaam, blootsvoets & geschoeid ...
Volkomen naakt & ploeterend, aanmodderend,
uitproberend, uitrustend en berustend. Je bent jong en je
wilt wat, je weet niet precies wat, maar er zijn er altijd wel die jou iets willen wijsmaken
uit allerlei uiteenlopende motieven! En voordat je het weet is het langzaam lijkende tempo
vol verlangen overgegaan in een snelle tijdsrit tegen de klok & raast en snelt alles voorbij
alsof het niets is. Soms is het dan ook verdraaid moeilijk om te zeggen wanneer je
je in het ene stadium bevindt of in het andere:
alles loopt door elkaar!
En binnen de kortste tijd
ben je inderdaad 'oud' ook al voel je je nog jong van binnen,
vol goede moed maar wel iets rijper misschien? Misschien is ouderdom inderdaad
wel het enige nadeel van het leven: het is eindig en 't moet toch een keer ophouden,
stoppen met kloppen en kijken, horen en luisteren totdat alleen nog maar
de grote stilte ons rest die over alles heengaat wat was terwijl wij er ook al
niet meer zijn. Alles gaat nu al aan ons voorbij: men leeft korter of langer,
iets anders en/of maakt 'hetzelfde' door
& herkent zichzelf in
elk ander.
Ik wordt
aan 't oud zijn
nu nog steeds maar niet gewend:
de lichterlaaie die ik heb gekend en al die min
of meer menselijke {vermenselijkende} mensen, instinctieve dieren,
voortplantende planten & alle doldrieste dingen die we tegenkomen
& zelf tot leven helpen brengen ~ dat alles zit nog diep
verankerd in m'n botten & pezen, grijze hersenmassa
& daaraan verbonden zenuwstelsels ~
ik blijf mij dag en nacht bestoken
met wat ik al ken en ook
nog niet weet:
ik ga de ochtendkrant lezen
in bed en val misschien al
wel weer in slaap binnen
de kortste tijd ~
gisteravond
heel laat opgebleven
& genoten met volle teugen
van Kathy D. Lang!
Halleluja!
Meegezongen en
bewogen, meegelachen
en ook weer gehuild!
Wat wil 'n
mens nog
meer?
15 mrt 2008 - bewerkt op 15 mrt 2008
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 11 apr 2026 Minder succesvol was Dawied in zijn pogingen oude
- O 11 apr 2026 15 Dawiedewiedewieds Residentie Chevron lag nog té
- O 11 apr 2026 In ‘n beslissende slag i/d heuvels van Gilboa werd
- O 10 apr 2026 Achimelech, de Hogepriester
- O 10 apr 2026 Achterwerk vprogids: bereid je voor op een … nood-
- O 10 apr 2026 millennia eeuwen decennia zijn als sneeuw voor de
- O 10 apr 2026 Aanvankelijk gedroeg SaulSja’oel zich nog wel als
- O 09 apr 2026 De Bindende Kracht van ‘t Geloof in YaHWeH was dus
- O 09 apr 2026 Nog maar amper 3 millennia geleden was
- O 09 apr 2026 Datgene waar ‘t blijkbaar in evolutie om draait is
- O 08 apr 2026 14 ‘Als ik ‘n woord nèt níet begrijp, begeef ik me
- O 08 apr 2026 13 Kana’an was als vanouds verdeeld in tientallen
- O 08 apr 2026 12 In de loop der jaren (eeuwen/millennia) werd ’t
- O 08 apr 2026 11 ‘t Zuidwestelijk van Kanaän gelegen AeGYPTe
- O 08 apr 2026 Dat eeuwig verbond hield in dat deze hoogste vader