gefrustreerd

Het is zo jammer hoe dingen waarvoor je zo je best hebt gedaan opeens weg zijn. En elke keer als ik eraan denk raak ik weer gefrustreerd, een soort paniek.
Een half jaar geleden leerde ik een man kennen, hij was een man ik ben nog een meisje.
Het is zo teleurstellend te zien hoeveel shit mensen opeens over je gaan verspreiden wanneer je iets doet wat eigenlijk niet hoort terwijl ze je daarvoor nog nooit een blik waardig hebben gegeven.
Maarja na heel veel shit waren we gelukkig en wisten vrienden en familie het en alles ging eindelijk goed.
Tot op een ochtend ik een belletje krijg ; ik verhuis naar Eindhoven.. en ik ben bang dat ik je niet meer ga zien. Nog zo vaak heb ik contact proberen te zoeken maar na een belletje nooit meer wat teruggehoord.