geestig?


Lucas
zet zijn
veldrede in zijn
eigen kader als hij
aan 't end de oproep geeft:
"Wees barmhartig zoals ook jullie Vader barmhartig is!"
{6:36}
Dat wil zeggen:
het gaat om de mens
en om wat de mens dient en niet
om iets abstracts als 'principe' of 'standpunt',
zelfs niet om het gebod op zich.

Vandaar ook dat ik het nu dus aandurf
om de bergveldrede te lezen, niet als standpunten die koste wat 't kost gehandhaafd moeten worden, maar als concrete aanwijzingen die een mens verder kunnen helpen.

Dat is ook wat het meest opvalt in myDi:
de verveling, saaiheid, onlust, eenzaamheid, ruzies, omenigheden, ontevredenheid & haat?
Het lijkt wel alsof er heel veel jonge mydimensjes zijn tussen de 12 en de 21 bijvoorbeeld die zich als het ware telkens weer elke dag te pletter vervelen ondanks al die scholen, baantjes, vakanties en recreatieve mogelijkheden?

Zijn er ook die plezier hebben in studie, werk, vrienden, ouders, familie, kennissen enzo?
Of is het merendeel inderdaad totaal verloren in malaise, dufheid, ziekte, verongelijktheid en het zoeken naar liefde, aandacht, interesses of wat dan ook dat boeit
en de moeite waard is om je voor in te zetten?

Als het Yehosjoea
om het Ene of Andere Principe op zich zou gaan,
je moet dit of dat geloven, doen/laten
want anders ga je helemaal naar de bliksem,
dan zou hij daarmee in de hoek komen van degenen die hij
juist 'bestrijdt'
van hen die de sjabbat belangrijker vinden dan de mens
van hen die offers zwaarder laten
wegen dan barmhartigheid.

De barmhartigheid
waar Yesjoea bij Luke over spreekt
zegt
geef mensen deel van leven,
zoals ook g d de Vader dat doet!

Binnen
de nieuwe werkelijkeid
worden mensen aangemoedigd
om hun eigen innerlijke stem te volgen & de verantwoordelijkheid te nemen om hun ervaringen
tegenover anderen te verwoorden!

Wanneer iemand niet zeker weet wat hij of zij wil,
dan wordt hij/zij aangemoedigd om de tijd te nemen uit te zoeken
wat nu eigenlijk WEL goed voelt?

En men vraagt hun nu
om respect te leren hebben voor andermans behoefte contact te maken
met de eigen innerlijke waarheid en zelf nu ook
beslissingen te nemen!

Omslachtig?
Allerminst iets nieuws onder de zon!
Ook de apostel SjaPo moest een antwoord hebben op de vraag
hoe die Yehoesjoea van toen in het heden "KRACHT" kon hebben?
Via die gedaante~'verwisseling' dus:
Yesjoea's aggregaatstoestand verandert;
hij gaat in Geest,
in 'semantisch potentieel' van de geloofstaal over!

De 'state of the union'
van onze cultuur hoeft nu dus helemaal niet zo
somber uit te vallen als ze in onze klaagzangen nogal vaak wordt voorgesteld?
De taal van de christelijke traditie is een macht,
er zit een kans in voor de Geest?

Waar taal is,
daar is ook Geest!
Niet automatisch,
dat spreekt vanzelf.
De christelijke taal [spraak] is een erfenis,
een nalatenschap van de kerk,
en met 'n nalatenschap kunnen [en mogen] de erfgenamen,
zoals gezegd, doen wat ze willen:
de erflater heeft er geen zeggenschap meer over.

De Geest waait waarheen hij wil,
dat sluit daar helemaal bij aan.

OF
en in hoeverre de taal van de traditie het houdt,
de woorden weer bewoonde woorden zullen worden,
wie dan nu ook de nieuwe bewoners zijn
en welke betekenissen ze erin zullen leggen,
dat alles kan niemand dus nog
voorspellen?

Je kunt alleen maar zeggen
dat we voor de mogelijkheid van Hogerhand te raap liggen,
dat wil zeggen zolang de taal van christelijke religie nog in Europa huist!
Om elk misverstand uit te kunnen sluiten:
ik beweer dus allerminst dat Europa 'christelijk' is,
of krasser nog: een schepping van Yehosjoea haNatsri
aka haMasjiach, zoals Dietrich Bonhoeffer in alle argeloosheid nog kon opschrijven
voordat ook hij vermoord werd door de nazi's.

Als je er dan ook nog eens van uitgaat dat Yesjoe de 'enige, echt, ware openbaring van g d' is,
DAN
is er maar
EEN
conclusie mogelijk: het avondland is vergeleken bij de rest van
de wereld G ds bijzondere schepping,
en haar secularisatie afval van G d:
ZO
dacht Bonhoeffer er in zijn Ethik dan ook over
[in zijn Brieven weet hij beter]!

Een christelijk Europa is teveel van het goede.
Er is in Europa 'christendom' en dat christendom komen we als kerk tegen
EN als cultureel
christendom.

Als
de kerk
de geest mocht geven
dan is er altijd nog de erfenis van de kerk:
de geest van het
christendom

@
08 jun 2007 - bewerkt op 31 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende