geen opgeschroefde woorden op mijn graf meer ...

Neerkijken
op jonge
mensen is blijkbaar
'n noodzakelijk onderdeel van
de levenswijze van veel ouderen
en draagt sterk bij tot hun bloedcirculatie,
het valt immers helemaal niet mee om verder te leven
met je ene been in het graf en het andere
in de jicht?

Stokoud?

Ja,
bijna vijfenzestig
is niet niks: men gaf me al
een stok, niet om ermee te slaan,
maar om verder ermee te gaan
van bed naar kippenhok of
tot het cafe in
de laan!

Weken,
maanden, jaren
jagen met hetzelfde
stil gewag van slinger en van wijzer en wij,
wij worden stijver, grijzer en gaan zachtjes overstag:
laten we daarom liever maar nu wat pakken kaarten kopen,
een mooie wijn uit een goed jaar, wat bridgeboekjes, breinaalden,
alle paradernalia die nodig zijn om een
enorme bedreigende leegte te vullen,
om de gruwel te verbergen
van een eenzame kromme
oude vrouw.
De oude dag
zorgt er vanzelf verder wel voor
dat we geen zin meer hebben
in wat nu niet echt meer moet.
Hoe onuitputtelijk en groot is de ellende
waarmee een langgerekte ouderdom
gevuld is?

Bijna een eeuw!!

Als kind
moet je bescheiden zijn,
als jongere gematigd,
als volwassene rechtvaardig
& als je oud bent vooral
heel voorzichtig.

Dat op hoge leeftijd gemaakte werken
best belangrijk kunnen zijn staat dus nu buiten kijf:
daar troosten zich vooral mensen mee die geen creativiteit te verliezen hebben
& die troost moet je hen verder dan
ook maar laten!

Vadertje Tijd,
die bij geen van zijn kinderen aarzelt,
is soms nog mild gestemd tegenover hen
die een goed gebruik van hem hebben gemaakt,
maar voor de rest is ouder worden geen gevecht,
maar een ware slachting!

Al wat ik
heb gedaan was goed gedaan,
behalve leven?

En wat rest mij dus nu
nog aan 't einde van 't verhaal?
Een nijverig verleden,
wat woorden die aan eenzamen vertroosting schenken,
maar die verwaaiden als de blaad'ren
die in de hersft nog even opglanzen en dan
tot ontbinding overgaan:
ook ik was slechts voor korte tijd een blinde leider van de blinden
die denkt, zo nu en dan, aan God die, naar
men zegt voor eeuwig in de hemel woont,
al heb ik nooit zo goed verstaan wat hij daar aan 't doen is, 't
zij wat trachten na te gaan ofdat 't loont dat hij de duivel aka satan,
op aarde vrij z'n gang laat gaan!
Is hij, perhaps,
'n oude man met witte baard,
die doodvermoeid zo nu en dan wat grinnikt
om al wat wij hier aan 't doen
zijn en bedrijven?
Heeft hij een hart van rotssteen
dat nooit en te nimmer hoogst bezwaard wordt
door de misere van ons vege lijf
met vage geest?

Hij schenkt ons
samen met satan de duivel
kanker, tering, pijn
en blindheid, dove oren & is oneindig vindingrijk met duizendeneen kwalen
voor lichaam en voor
geest
...

Ook met 't hartezeer
waarop hij onze schaarse vreugden kan verhalen!
Hij kon ook, al glimlachend, rustig
toezien toen men gouden tanden/kiezen rukte uit het dood gebit,
de lange zwarte vlechten snoeide ~ het
speelgoed alreeds opgeborgen ~
en toen de helse handen van de beulen
de mensenhuid tot lampekap
verknoeiden
...

Wanneer
ik sterf
en voor die
troon zou staan in
't opperste gericht, m'n hart
vol razernij & onmacht,
zal ik aan hem
vragen:
"JIJ
die men
nog wel go{e}d
noemt, hoe kon jij
toch in godsnaam dat,
hoe kon jij 't verdragen dat twaalf
miljoen & nog meer ogen
staarden naar jouw
stom & roerloos
aangezicht?"

liefdesverdriet
verdrietigboossneakyblozenbah!verwardgemeenhuilen
geschokt
16 mrt 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende