Geen baan meer!

Als leerling verpleegkundige kom je niet op iedere afdeling tot je recht. Een slechte stage van de drie en opeens wordt er tegen je gezegd dat ze denken dat je de opleiding niet gaat halen. Ze zeggen dat je beter kunt stoppen. Je geven je een week om je te bedenken en dan moet je antwoorden. Ik heb gekozen om te vertrekken, toch voelt het niet als ontslag nemen, maar ontslagen worden. Ondersteund doordat ze aanbieden ontslag te geven in verband met ongeschiktheid voor het beroep. Maar bij mijn oma thuis zei ik dat ik ontslagen was en mijn moeder had verteld dat ik ontslag had genomen. Wie heeft gelijk? Later hebben we erover gesproken. Ik ben van mening dat mijn moeder het glas halfvol en ik half leeg heb gezien. Als je in een gesprek met je baas verteld krijgt dat hij denkt dat je de opleiding niet gaat halen voel je je onder druk gezet. Je voelt je ontslagen! Maar ben je het ook?

Dat daar gelaten, ga je direct solliciteren op andere banen. Je hebt toch een diploma management, economie en recht en 14 jaar ervaring in een winkel. Daarnaast ben je nog coördinator evenementenhulpverlening als vrijwilliger. Dat alles zou toch moeten zeggen dat je een harde werker bent en een aanwinst voor ieder bedrijf. Maar de ene na de andere afwijzing komt je e-mailbox binnen. Ga je ooit nog aan het werk komen of ben je met 32 al afgeschreven?

Uit angst ga je tarot kaarten en waarzeggers op het internet consulteren. Je trekt de ene na de andere negatieve kaart en de waarzegster weet duidelijk de waareid niet. Je blijft kaarten trekken en ze blijven negatief. Zelfs (juist) als je niet in tarotkaarten gelooft dan zou je toch verwachten dat 50 procent van de keren een positieve kaart zou verschijnen. Help, ben ik met 32 afgeschreven voor de werkende wereld!