geef mij wat van dat rode daar!


Waarop
komt het dus
neer?

Wisselvallige
mydimensjes:
niet jezelf uitroepen tot maatstaf,
maar evenmin afzien van
jezelf, als het
om menswording
gaat!

Jezelf
invoeren is
daar: jouw ervaring
in het veld
brengen.

Dat
past bij
religie, dat eerst
al: religie is de vrucht
van ervaring van vroegere generaties,
van mensen die eeuwen en eeuwen geleden leefden
en in het reine probeerden te komen
met het weerbarstige
leven.

Zelfs
als je
zou zeggen: ervaring
is de weg die openbaring is gegaan en nog gaat,
zelfs dan is het nodig om ervaring in het spel te brengen
tegenover de overlevering ...

Als
maatstaf, als
beoordelende instantie, als
acteur die mag zeggen:
het spel wordt fout gespeeld,
ik voel er niets meer van,
van alle waarheden
die ik op
mijn bordje
krijg.

Mocht
ervaring niet
in stelling worden gebracht,
alles zou lijven zoals het was, sterker nog:
er zou al die eeuwen door niets veranderd zijn
aan christelijke leer
en christelijk
leven.

Het
simpele gegeven
dat er wat veranderd is,
dat er zoveel aan veranderd is
dat het christendom van
bijvoorbeeld Tertullianus, Augustinus, Thomas, Luther,
Calvijn en van Barth [denk alleen maar eens aan bijvoorbeeld zijn homoangst?]
voor ons ONNAVOLGBAAR
is geworden,
DAT simpele gegeven
bewijst dat ervaring altijd al
in het spel werd gebracht,
en dus dat er niets mis mee is
om het ook vandaag
de mydidag
te doen.

Wie
alles wil
houden zoals het was,
is daarop
tegen.

HEN
zal je
niet horen over
wat wij hier aansnijden,
of hoogstens horen zeggen
dat je wel mag ervaren,
maar wee je gebeente
als je wat anders ervaart
dan is voorgeschreven,
je bent voor HEN als
de heiden en de
tollenaar.

BUITEN
het systeem
gaan staan brengt
een bestaan in
de marge
mee?

Dat
is dan
ook al zichtbaar
vanaf het allereerste begin af aan
en telkens weer [alweer!]
sindsdien!

Dat
klopt dus wel,
en vormt geen probleem,
een ieder doet wat hij/zij/het 't beste kan naar vermogen,
en DIT
is toevallig iets
wat ik
kon.

De
averij die
je erbij oploopt
komt deels van buiten,
geheeel volgens het spreekwoord:
wie wind zaait
zal storm
oogsten.

Ik
ben er
[nog] niet door
geknakt,
en ook DAT weer
volgens een regel:
wat je niet ombrengt
maakt je
sterker.

De
eigenlijke averij
komt van binnenuit,
je vecht niet met anderen maar met
jezelf. met wat
jij jezelf
aandoet.

Tat
tvam asi!
Rak kach!
Dat zijn wij ook?
Alleen zo?
Ook daarvoor
had Luther die prachtige spreuk
in zijn Tafelgesprekken:
non vivendo sed immo moriendo nascitur theologus.
Vrij vertaald: 'je moet er wat voor overhebben om theoloog te zijn,
'een soort van
sterven'!

Vanaf
het eerste begin
dat je begon te luisteren naar al die mydiverhaaltjes
en ze ook soms zelf begon te vertellen,
te 'herhalen'
en nader 'uit te pluizen'
ben je bezig met dit proces
in de EEN of
Andere vorm: op
jouw eigen
wijze?

Je
begint al
met sterven vanaf
het moment dat je ontstaat:
en toch ga je door met groeien [als
je dat wilt] tegen
de klippen van
het leven
op!

Er
is geen
macht op de
wereld die dat kan
tegenhouden of
tenietdoen ...

Het
enige wat
van ons gevraagd
schijnt te worden is
dat we er behoedzaam, voorzichtig
en steeds beter mee om leren gaan:
ook al betekent dit dat we onszelf
zullen moeten verliezen,
alleen achterblijven
en op onszelf
komen te
staan.

Je
kunt altijd
wel een paar
mensen vinden die samen
met jou er iets van willen maken,
al was het er maar
EEN

@
blozen
engel
cool!
OK!
13 jan 2007 - bewerkt op 26 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende