geef acht voorwaarts mars op de plaats rust & soon

Niet elk moment is gelijk maar wel gelijkwaardig: de moeite waard, meer dan zomaar 'n ogenblik.
Je kunt er bijna alles mee doen wat je maar wilt, gegeven de omstandigheden van je veranderd bewust- zijn en bewustworden: soms lijkt 't wel alsof de menselijke vrijheid haast geen grenzen meer wil kennen?
We kunnen allemaal ons menselijke{r} ouder worden blijven onderzoeken vanuit alle mogelijke stand-punten: sociologisch, historisch, biologisch, etnologisch, filosofisch, religieus, literair en wat al niet, terwijl we ook nog eens tegelijkertijd kunnen putten uit onze eigen levenservaringen en uit die van anderen om ons heen ~ een waarlijk 'gebed zonder einde'! Het eventuele resultaat, als synthese, lijkt op hett eerste gezicht een beetje 'n allegaartje van wetenschap en persoonlijke beschouwingen. Tegelijkertijd ligt er ook
zoveel materiaal her en der opgetast dat elke mydientry, ook al zouden we 120 jaar oud worden of meer,
zoveel inzichten kan bieden om ons tot nadenken te stemmen dat we alleen maar wat aan 't oppervlak blijven krabbelen en knutselen. Het geheel van wat we ooit te weten zouden kunnen komen blijft knutsel-werk vol veronderstellingen & steeds weer nieuwe mogelijkheden. Je moet er natuurlijk wel aan beginnen om er mee door te kunnen gaan: alles heeft voor ons een begin & een voorlopig einde: we weten 't niet.
Simone de Beauvoir ontleedde alweer meer dan veertig jaar geleden als zestigjarige de laatste levensfase
& begon al met een nogal taai etnologisch overzicht van de positie van ouderen binnen tientallen primitie-ve stammensamenlevingen: de stijl doet bovendien wel wat denken aan die van een collegedictaat, lang niet alle verzamelde & genoteerde kennis lijkt echt goed verwerkt te zijn of op 'n voldoende verantwoorde wijze in relatie te staan met al die noties & notities ~ het is en blijft een allegaartje van inzichten in alle mogelijke opzichten ~ komisch, doodernstig, verheffend, neerbuigend, noodzakelijk en ook vrijblijvend?!
We kunnen er alle kanten mee uit, en misschien is dat dan ook wel de bedoeling & diepere zin van alles!
De grens tussen zin & onzin is altijd huidna en elk moment heeft behoefte aan een kloppend hart dat wil
verder kijken dan ons neusje lang is, dan onze oren horen & innerlijke ogen kunnen zien: elke entry zegt
wel iets ergens over, al is dus blijkbaar lang niet altijd voor iedereen duidelijk over wat, waarom en hoezo?
Zo wordt door haar over de positie v/d mannen, in een v/d beschreven stammen plompverloren aan ons meegedeeld: "Vaak ook brengen zij de eenden naar buiten!" Of dat nu eigenlijk een eer is of juist 'n corvee, dan wel nog iets anders, laat De Beauvoir in het midden. We zouden ook wel kun-nen vaststellen dat de meeste vrouwen zo gek zijn op afstoffen en stofzuigen en de mannetjes op oorlog-voeren? Of het baren van kinderen om de paar jaar een heel leven lang terwijl 't manvolk alsmaar bij bos-jes blijft afslachten, uitbuiten, verwekken, vernietigen, onderdrukken, liefkozen, aanranden & verkrachten.
Gelukkig worden de zaken ietwat interessanter wanneer, na een bladzij of honderd, de historische en soci-ologische overzichten steeds vaker worden onderbroken door veel persoonlijker getinte redeneringen, opi-nies en zelfonderzoek: het boekje dat onlangs naar aanleiding v/d boekenweek opnieuw is uitgegeven als
eenmalige goedkope Boekenweek~editie {432 bladzijden voor 17,50 euri!} bevat ook een groot aantal zeer roerende beschrijvingen van de laatste jaren van kunstenaars als Ljev Nikolajevitsj Tolstoj, Giuseppe Verdi, Michelangelo & eminente politici als de bejaarde [maar]schalk Petain, Sir Winston
Churchill & wetenschappers als Sigmund Freud e.d. Simone de Beauvoir is zorgvuldig nagegaan, in allerlei biografieen en autobiografische documenten, hoe al deze mannetjesputters aan de gebreken waarmee de
ouderdom nogal eens komt het hoofd & de balletjes trachtten te bieden: zij vraagt zich af waarom sommi-gen er wel in slaagden met hun lichamelijk en soms ook geestelijk verval in het reine te komen en ande-ren juist niet ~ wat viel hen het moeilijkst? Waaruit putten zij hun kracht? Bij al deze vragen & antwoorden
aangeland neemt de betrokkenheid v/d schrijfster sterk toe, & in de analyses van deze gevallen komt nu ook De Beauvoir zelf de lieve lezer stukken nader. EEN v/d roerendste getuigenissen uit dit boek [kopen!]
is dat v/d Franse denker Michel de Montaigne, die nekele eeuwen geleden in z'n grotendeels autobiogra-fische Essais over zijn levensavond schreef: "Verdriet en zwakheid dringen ons een laffe, slappe deugd op. ( ...) Ik zie het (verstand) geen oordelen vormen die het niet vroeger al vormde, en ik merk [nog steeds] niets van 'n nieuw licht!" Zeer terecht merkt Beauvoir naar aanleiding hiervan op:
"Toch is zijn geval wonderlijk paradox; het ontgaat hemzelf misschien, maar de lezer ziet het wel duidelijk: de Essais worden rijker, intiemer, oorspronkelijker en dieper naarmate de schrijver ouder wordt.
Die mooie, bittere, teleurgestelde bladzijden had hij nooit kunnen schrijven op z'n dertigste?!"
Anderen reageerden heel wat korzeliger op 't verouderen van hun lichaam. Zo antwoordde Churchill, toen
hem werd gevraagd waaraan hij het sterktst merkte dat hij al oud was: "Aan alles!"
En de oude Lodewijk XIV {"Roi Soleil/De Zonnekoning"} bekende na een zoveelste overwinning te velde aan een van zijn [veldmaar]schalken: "Op onze leeftijd ben je niet meer gelukkig!!
Eerst dus maar weer even naar de wc: ik kan me al die opmerkingen [val alle leeftijden] best heel goed indenken ~ het blijft een wonderlijke zaak met al dat eten en drinken, poepen en plassen, leren en ook weer verleren [afleren]: stapels 'shit', urine~zeeen via allerhande voedsel & drank, boeken & oud papier.