Gedachten, hopeloos.

En het is weer zo ver, mijn fantasie is weer op hol geslagen. mijn gedachten gaan weer zo ver dat ik er bang van word.

We zitten in de achtertuin. Ik en mijn moeder. Het is mooi weer als BANG.. Mijn gedachten weer opspelen. De woorden balkon en slaapwandelen gaan er door mijn hoofd. Mijn moeder vraagt "wat is er?" Ik antwoord met "niks". Ondertussen zit ik me te bedenken hoe ik mijn deur, als ik ga slapen, zo op slot kan doen dat ik niet bij mijn balkon kan. Ik ben nu ineens namelijk bang dat ik over het hek spring. slaapwandelend wel te verstaan.

Ik ben bang. Eigenlijk voor alles. met stipt op nummer één, de dood. Vreselijk. Verder, vliegen, hoogtes, inbrekers, vuur, liften, douchen gecombineerd met flauwvallen en kleine ruimtes. Na vanmiddag mag ik eigenlijk ook bang voor onrealistische scenario's aan mijn lijst toevoegen. Daarnaast heb ik tics. Één die ik al heel lang heb is checken. ik noem het ook wel de checkziekte. Mijn gedachten: Zit de deur wel dicht? Heb ik de auto wel dicht gedaan? Is het gas uit? Ramen dicht? CHECK! Nee, mijn gevoel zegt van niet dus alles weer overnieuw. Dit proces vind plaats in de avond voor het slapen gaan en als ik de deur uit ga. Vakanties en weekendjes weg zijn vreselijk. Sta ik daar weer met een kloppend hart mijn deur te checken. Puur omdat ik bang ben dat mensen in mijn huis kunnen komen en alles kapot kunnen maken.
Een nieuwe is afkloppen. Denk ik iets engs, afkloppen. Denk ik aan de dood, Afkloppen, Denk ik dat er iets gebeurd met andere mensen, afkloppen. Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Ik ga verhuizen. een nieuw plekje. Mijn nieuwe onderkomen is een studio mét balkon, etage 8. Voor mijn doen aardig hoog. Om bij mijn voordeur aan te komen moet je met een lift. Je raad het al, dit wordt lachen.
Maar ik zal het doen. Dus ik stap de lift in en kom er duizelig weer uit.
Mijn studio is prachtig. Nieuwbouw en met 4 grote ramen, een prachtig uitzicht. Ik begin aan de hoogte te wennen en de lift valt na een aantal keer ook best wel mee. Maar nu hebben we dus weer een "nieuwe",
de enge gedachte aan het balkon.

Hoe ik hier mee begonnen ben? Ik heb enig idee. Het flauwvallen onder de douche staan niet voor niks in mijn rijtje. Tot nu toe is het twee keer gebeurd. Ik sta onder de douche en ineens word ik misselijk, alles begint te draaien en voel het bloed als het ware uit mijn lijf stromen. Gelukkig is mijn vriend nooit ver weg op z'n moment en kan ik letterlijk in zijn armen neer vallen. Ik besef me natuurlijk niks meer maar ik droom wel. Ondertussen vliegt mijn lichaam alle kanten op, spierspanningen, rollen met de ogen en grijs worden zijn geen rare symptomen meer. Sinds de laatste keer dat dit gebeurde, nu ongeveer 2 maanden geleden.
Heb ik alle vertrouwen in mijn lichaam verloren. Ik denk omdat ik dit keer het zogenaamde wegvallen zo helder heb meegemaakt. Ik weet alles nog en als ik er aan denk word ik er niet goed van. Zo krijg ik hart kloppingen en heb ik het gevoel alsof ik een paniek aanval krijg. Momenteel gaat het beter. Al word ik nog wel raar van het idee, ik krijg geen paniekaanval meer.

Ik krijg het idee dat als de heftigheid van een gedachten of tic verminderd is, ik er weer iets anders bij krijg. Zo verklaar ik maar mijn gedachte over mijn balkon. aan de andere kant gaat de oude tic niet weg. Hij blijft want ik ben bang om hem weg te doen. Zo blijf ik in een deze negatieve cirkel hangen. Ik wil genieten van mijn leven, zonder zorgen of onrealistische situaties of negatieve gedachten. Soms word ik moe van mijzelf. Het is tijd om hier wat aan te doen.
Hoe en wat laat nog even op zich wachten.
Maar ik zal het doen..