gebroken hart

hoe kon hij dit doen? mij zomaar laten vallen, alsof ik nooit iets waard ben geweest, nooit heb bestaan voor hem. Alsof hij nooit iets om me heeft gegeven, alsof we nooit iets speciaals hebben gehad.

Ik gaf hem zoveel, ik gaf hem alles dat ik had. zijn geluk was altijd belangrijker dan dat van mij. daarom dat ik zoveel voor hem deed, omdat ik dacht dat hij dat allemaal verdiende. maar wat kreeg ik? niets. hij deed wel dingen voor mij maar nooit zoals ik alles voor hem deed. ik gaf hem meer dan hij verdiende.
ik zag hem graag, ik wou niet weg.
hij maakte me gelukkig, hij liet mij mijn verleden en mijn problemen vergeten ook al deed hij niets. bij hem zijn betekende rust, liefde, vrijheid en verlossing. ik was tot over mijn oren verliefd. maar hij brak mij af, apprecieerde niets dat ik voor hem deed. hij gooide het allemaal weg, alsof alles wat ik deed de normaalste dingen ooit waren terwijll hij zulke dingen nooit voor mij deed. hij gaf mij zijn liefde de eerste 5 maanden maar daarna stopte hij. Alsof hij stilaan zijn interesse in mij verloor. In de zomer had hij mijn vertrouwen verbroken met zijn beste vriendin. ik vertrouwde hun niet meer samen, wat ik heb gezien brak mijn hart. en hij wist het, en hij beloofde me zoveel. hij beloofde me dat hij ging veranderen, dat hij me de dingen zou geven die ik werkelijk verdiende. me meer liefde ging geven, mij ging bewijzen dat ik hem weer kon vertrouwen. maar alles was een leugen. nooit heeft hij van al die dingen werk gemaakt. ik was moe. ik voelde me niet meer geliefd door hem. alles ging kapot, ik ging kapot. dus ik verliet hem. ik zei dat ik het niet meer kon, ik had hem zo vaak gewaarschuwd dat ik zou weggaan als hij niet meer moeite ging doen. maar er veranderde nooit iets, het werd alleen maar erger. alsof hij niet eens bang was me te verliezen. maar toen ik weg was ging hij kapot, hij deed er alles aan om mij terug te winnen. hij was terug de jongen waarop ik in het begin verliefd werd. dus ik nam hem na een tijdje terug. ik dacht dat hij bewezen had dat hij me graag zag.
alles ging goed, soms nog wel ruzie omdat ik hem niet meer in vertrouwen nam zoals ervoor. maar het kwam altijd wel weer goed, hij deed meer moeite voor me. ik was gelukkiger dan ooit. maar al snel na een maand of 2 begon hij zich afstandelijker op te stellen tegenover mij. hij nam me niet meer vast, hij kuste me niet meer, hij zei niet meer dat hij van me hield. hij heeft me nooit gezegd waarom ook al vroeg ik hem elke dag waarom hij zo deed. het enige dat hij zei was dat hij tijd nodig had. ik weet nog steeds niet waarom. dus in die tijd deed ik zo hard mijn best om hem te laten zien dat ik hem graag zag en hem niet wilde verliezen. uiteindelijk deed hij weer 'normaal' tegen me. hij nam me weer vast en kuste me weer en zei me dat hij van me hield. ik dacht dat alles goed zou komen.
op een dag was ik naar zijn waterpolo match gaan kijken, ook toen deed hij compleet normaal tegen me. maar die avond zei hij me via een smsje dat hij me niet meer moest hebben. dat hij klaar met me was.
ik vroeg hem waarom, hij gaf me elke dag een andere reden. ik snapte het niet en nu nog steeds niet. ik confronteerde hem face to face en vroeg om een duidelijke reden en ik vroeg om het recht in mijn gezicht te zeggen dat het voorbij was niet via een sms. maar dat deed hij niet, zijn antwoord was altijd ik weet het niet, ik wil je niet kwijt uit mijn leven. maar later die dag weer via een sms bericht: 'het is beter dat we niet meer praten.' hij had de ballen niet om alles in mijn gezicht te zeggen. en nu.. nu doet hij alsof ik niet besta. ik zie hem elke dag op school, we hebben dezelfde vriendengroep. maar toch besta ik niet, hij kijkt me niet eens aan. hij doet alsof ik er niet ben en nooit ben geweest. en dat doet het meeste van al pijn. wetend dat ik niet zo veel voor hem betekende als ik dacht. dat ik zo makkelijk uitwisbaar ben, zo makkelijk te vergeten.
ik voel me zo dom dat ik nog steeds elke dag aan hem denk en elke dag dezelfde heimwee voel. omdat ik weet dat hij zich niet zo voelt. dat hij mij niet mist.
maar toch diep vanbinnen weet ik dat ik al die tijd beter verdiende dan hem. dat het beter is dat hij uit mijn leven verdwenen is. dat hij mijn pijn en tranen niet waard is. en zo hou ik mij elke dag omhoog. elke keer dat hij in mijn gedachten verschijnt zeg ik dezelfde zin opnieuw en opnieuw. 'hou je sterk, hij is jou niet waard, je verdiend beter. hij is een klootzak, je vind later wel iemand die jou even graag ziet als jij hem.'
dat helpt, ik heb een zwaar verleden gehad. ik weet dat ik veel aankan en mezelf alleen uit de put kan halen. ik ben sterk. ik ben machtig. maar toch doet het pijn. het vreet aan me. het maakt me moe. uitgeput. die dagelijkse sleur word me te veel. toch hou ik me sterk.

ik kan niet anders.