Geboorte van Zoey

In week 36 van mijn zwangerschap kreeg ik de laatste echo; de liggingsecho. Natuurlijk ook de standaardcontrole en toen bleek mijn bloeddruk omhoog te zijn gegaan. Normaal is mijn onderdruk 60 á 65, tijdens mijn zwangerschap schommelde die tussen de 80 en 85, maar die dag was mijn onderdruk ineens 90. Ik voelde me al niet zo denderend de laatste tijd (duizelig, hoofdpijn enz) dus dat verklaarde mijn klachten. Dus de verloskundige liet me de volgende dag naar de gynaecoloog gaan voor een extra controle. Op dat moment was mijn onderdruk 100. Dat betekende geen poliklinische bevalling in het ziekenhuis in bad (dat wilde ik graag) maar een medische bevalling in het ziekenhuis in bed. Tot die tijd moest ik om de dag naar het ziekenhuis voor een CTG (hartfilmpje van de baby) en ook werden mijn bloed en urine iedere keer gecontroleerd op eventuele zwangerschapsvergiftiging omdat de klachten, hoge bloeddruk en veel vocht vasthouden kunnen duiden op zwangerschapsvergiftiging. De gynaecologen wilden zolang mogelijk wachten met eventueel inleiden omdat die kleine het gewoon goed deed daarbinnen en alles mooi stabiel bleef. Mijn bloeddruk schommelde wel tussen 90 en 95 maar verder bleef alles stabiel en dus geen reden om vervroegd in te leiden. Toen ik precies 39 weken zwanger was, was ik mijn klachten echt zat, voelde me totaal niet goed meer en ook was mijn bloeddruk weer iets omhoog. Dit was zaterdag 2 mei. Ik zei dat ik eigenlijk niet meer wilde wachten, ik was bekaf door alle klachten. Dat begrepen ze. Ik had op dat moment nog maar 1 cm ontsluiting. (al vanaf week 38 ). Ik moest maandagochtend terug komen en dan lag het aan mijn lichaam of ik maandagavond opgenomen zou worden en dat er een ballon geplaatst zou worden (bij dus te weinig ontsluiting) óf dat ik dinsdagochtend opgenomen zou worden en gelijk zou worden ingeleid (bij 2 cm ontsluiting of meer).
Maar maandag nog geen veranderingen dus maandagavond werd ik opgenomen. Ze zouden een ballon plaatsen. Deze zorgt ervoor dat je meer ontsluiting krijgt. Maar het ballonnetje wilde niet blijven zitten. En de tweede keer ook niet. Het was best een pijnlijke ingreep en de vk (verloskundige) had in overleg met de gynaecoloog besloten om een gel in te brengen. Deze gel bevat een hormoon die mijn lichaam dan moet overnemen zodat ik meer ontsluiting zou krijgen en zodat ik kon gaan bevallen.
Ik heb die nacht de hele nacht krampen gehad en bijna niet geslapen. De volgende ochtend (dus dinsdag 6 mei) kwam de gynaecoloog maar nog steeds geen verandering. Dus ik kreeg een dubbele dosis gel in de hoop dat dat wel wat zou gaan doen. En dat deed het! Na nog geen uur (dit was rond half 11 's morgens) had ik om de 5 á 7 minuten weeën. Maar omdat er verder niets veranderde schreven ze dit weg als krampen omdat het geen ontsluitingsweeën waren. Ondertussen was Jochem ook van zijn werk naar het ziekenhuis gekomen. 's Middags zei de verpleegster dat ik maar even in bad moest om te ontspannen en zo de scherpe randjes van de pijn moest afhalen. Eenmaal in bad (wat best een onderneming was) ging het niet veel beter. Sterker nog.... het werd alleen maar erger! De weeën kwamen sneller en pijnlijker. Gelukkig was Jochem er want ik kwam bijna dat bad niet uit. Uiteindelijk toch gelukt en nadat ik aangekleed was, had Jochem een rolstoel gehaald want het lukte me niet meer om naar zaal te lopen. Eenmaal op zaal aangekomen kregen we te horen dat ik maar naar de verloskamer moest want het zou vast niet lang meer duren.
Toen ik op de verloskamer lag kwam Miriam (klinisch verloskundige) weer even kijken hoe het ging. Maar nog steeds geen verandering! Ik werd ondertussen zwaar gefrustreerd en was natuurlijk bekaf! Ik wilde een ruggenprik want doordat ik zo moe was kon ik de pijn niet meer goed hebben. Dus werd de anesthesist erbij geroepen. In de tussentijd nam de pijn zo erg toe dat ik niet meer kon blijven stilliggen en dus het CTG-apparaat de hartslag van Zoey niet goed kon meten. Miriam plaatste daarom elektroden op het hoofdje van Zoey en daardoor braken natuurlijk mijn vliezen. Nog steeds geen ontsluiting.
Toen de anesthesist er eenmaal was lag ik te schreeuwen van de pijn en werd de gynaecoloog Dr. Tavernier erbij gehaald want ik kon natuurlijk geen ruggenprik krijgen op deze manier. Toen dr. Tavenier er was en ging kijken en voelen wat er eigenlijk allemaal aan de hand was had ik ineens 8 cm ontsluiting. En dat in 20 minuten! Normaal staat er 1 cm in een uur voor ongeveer...Ik had een weeënstorm en daarom dus zoveel pijn. Normaal gesproken heb je tussen de weeën door zelf een minuutje om op adem te komen maar bij mij zakte de weeën niet af maar had wel pieken! In die pieken ging de hartslag van Zoey ontzettend naar beneden dus zij had het onwijs zwaar! Dr. Tavenier twijfelde geen seconde en bracht mij met spoed naar de OK. Het werd een spoedkeizersnede onder volledige narcose. Ik hoorde Miriam zeggen tegen Jochem dat hij kleertjes en de fotocamera moest pakken. Camera was achteraf niet nodig geweest; er was geen tijd voor foto's.
Zoey moest NU geboren worden, er was gewoonweg geen tijd meer voor een normale bevalling. Ondertussen kreeg ik ook persweeën.
Op de OK kreeg ik een mondkapje met het spul dat je onder narcose moet brengen. Ondertussen werden mijn buik en benen ingesmeerd met jodium. Maar toen ze mij aan het intuberen waren (slang door mijn keel) en de keizersnede zette, was ik nog niet helemaal weg. Ik voelde alles. Weliswaar gelukkig al een beetje verdoofd maar toch. Ik had het gevoel dat ik stikte, en toen ze Zoey aan het halen waren leek het wel alsof zij tientallen handjes en voetjes kreeg. Zo druk was het in mijn buik. Daarna was ik weg....

Zoey is ter wereld gebracht om 18:24 uur.

Toen ik bijkwam vertelde ik tegen de OK assistent dat ik nog niet helemaal onder narcose was terwijl ze al waren begonnen. Hij schrok ervan en zei dat hij vond dat ik er aardig nuchter onder bleef. Tja, het was gebeurd en daar kon ik niets meer aan veranderen. Maar daar zou ik later op de avond nog op terugkomen...
Ik werd met mijn bed naar de couveuse afdeling gereden om naar Zoey gebracht te worden. Ik zou mijn mooie dochter zien! Maar het moment dat ik haar daar zag liggen kan ik me niet meer herinneren. Ik was nog half verdoofd. Zoey moest daar een nachtje blijven ter observatie maar ze deed het hartstikke goed!
's Avonds bleef Jochem bij me totdat ik in slaap zou vallen. Het was natuurlijk allemaal erg heftig en ook zeker voor Jochem. Het ging allemaal zo snel. Een vriendin die lag te schreeuwen van de pijn, een dochter nog niet geboren maar in nood, papieren die hij snel moest tekenen waarop stond dat ze voorrang geven aan het kind en moeder dus op tweede plaats komt, en daar stond hij dan hulpeloos op de gang....
's Avonds lukte het me niet om in slaap te vallen. Iedere keer als ik indommelde schrok ik wakker met het gevoel dat ik aan het stikken was. Jochem is gebleven totdat hij zelf zijn ogen niet open kon houden en is toen naar huis gegaan. Hij mocht wel blijven slapen maar hij heeft een hekel aan ziekenhuisbedden en omdat ik zelf in paniek wakker werd iedere keer, is hij naar huis gegaan om de volgende dag een beetje fit te zijn. Ik was in goede handen dus gaf hem groot gelijk!

De volgende ochtend was Jochem er alweer vroeg en werd Zoey naar ons gebracht. Ze deed het prima dus er was geen reden om haar op de couveuse afdeling te houden en mocht dus lekker bij mij op de kamer blijven. Ik was een beetje misselijk en had moeite om mijn eten en drinken binnen te houden. En geloof mij; overgeven met een buikwond over bijna de hele breedte van je buik is echt geen pretje!
Donderdag ging het niet veel beter en werd ik op nuchter gezet. Ik mocht alleen een slokje water en meer niet. Het vooruitzicht dat ik vrijdags naar huis zou mogen was weg. Mijn darmen lagen stil en daarom was ik zo ziek. Dus moest stukjes gaan lopen als het ging om mijn darmen weer te laten werken. Jochem deed ondertussen de verzorging van Zoey. Dat kon ik niet. Ik lag alleen maar misselijk en over te geven in bed. Toen Jochem Zoey voor het eerst in bad deed, zat ik erbij in een stoel met mijn infuuspaal en spuugbak. Vrijdags, toen Zoey 3 dagen oud was, heb ik haar voor het eerst de fles gegeven. Zaterdag voelde ik me een stuk beter en voelde mijn darmen wat rommelen. Ik mocht van nuchter op vloeibaar over. 's Nachts nog 1 keer overgegeven maar dat kwam naar mijn idee meer door de honger als door ziek zijn. Dus zondags (op moederdag) mocht ik van de gynaecoloog een beschuitje proberen en als dat goed ging dan 's middags een broodje. Als ook dat binnen bleef mocht ik maandags naar huis. En ook dat hield ik binnen. Maar ik was het zat om in het ziekenhuis te liggen, ik wilde lekker naar huis met mijn gezin. Dus in overleg kreeg ik toestemming. Eindelijk!! Naar huis! Het mooiste moederdagcadeautje dus!
Trots op Jochem die alle zorg voor Zoey en voor mij op zich heeft genomen. Hoe vernederend het af en toe ook was voor me, ik ben blij dat Jochem zo goed voor me heeft gezorgd. Zo trots! En ook supertrots op Zoey, onze mooie dochter, die het zo goed heeft gedaan en nog steeds doet!

Eenmaal thuis was het herstel nog niet echt in zicht...buiten de hoeveelheid vocht dat ik nog steeds vasthield en ook in mijn buik en dus de wond onder druk stond, bleek ook de wond ontstoken. Ik kreeg een zware antibioticakuur voor tien dagen. Toen ik na een week terugkwam voor controle was het nog steeds niet over en werd de kuur verlengd met nog eens vijf dagen. Na in totaal dus 15 dagen antibiotica te hebben geslikt leek het inderdaad over. Te vroeg gejuicht.... twee dagen later weer! Ik moest toevallig op controle en daar bleek ik helemaal niet tegen oplosbare hechtingen te kunnen. Dus het restant van de hechtingen werden eruit gehaald (pijnlijk!!!) en de volgende dag zo goed als pijnvrij! Heerlijk. Vanaf dit punt kon het herstel beginnen.
Ik heb nog wel nachtmerries over de bevalling maar die worden gelukkig wel minder. En dat mag ook wel; Zoey is nu 10 weken.