galmende mydipsalmen, kreunende mydideunen in onze
goede & slechte tijden
Maar niemant denkt om den Tempelzang, die by 't gedurig morgen-offer uitgegalmt wierd,
en dat 't kruislijden van den Messias, even zo aanvangt, als JC hier eindigt:
mijn g d! mijn g d! waarom heb jy my verlaten?
Maar deezen morgen zijn deeze doldriftige Messiasmoorders niet in den Tempel geweest;
maar bezig met veroordelen, kruisigen, bespotten en lasteren:
hoe zouden zy aan Tempel-zangen denken? Hoe zich der zelver beduidenisse kreunen?
Die "G d, en G ddienst" verachten, vervallen tot bespottingen van "G ds woord",
en verdraien dat tot hun eigen verderf: gelijk hier de Jooden. Maar JC foor angstige zielsmerten
meer dan licchaam-wonden versmacht, zegt:
my dorst!
'T is bedrukten eigen, dorstig te zijn, voor al daar verlies van bloed, en levens-sappen de vochten, verdroogt. Geen wonder, dat JC, die ondraaglijkste droefheid, en ziel-ja hel-angsten door-worstelen moet,
en door 't kruislijden zo veele krachten verloren had, ook door snakdorst bestreden word.
De dorst, weet ieder, is de scherpste plaag, die men lijden kan. Zo komt die hier ook voor:
want als of JC alle smerten vergeten, en 't lijden niet meer gevoelt hadde, klaagt hy in 't uiteinde van zijn leven en lijden, alleen van DORST.
Daarom hebben ook sommigen die zinbeeldig verstaan, en tot bewijs genomen, hoe zeer de heiland dorstte na onze gerechtigheid, en met welke zucht hy onze verlossinge behartigde. EVA, voegen zy 'er by,
is door vervloekten smaak eerst verleid; Christos heeft laatst in den smaak geleden.
Die gedachten zijn niet onaartig, doch Yochanan geeft 'er deeze reden van, dat JC, wetende, dat alles volbragt was, op dat de schrift zoude vervult worden, zeide, my dorst! De Vrederaad, de Schaduwdienst,
de Profeeten liepen in 's Heilands kruisdood eenpaarig t'zamen, en JC had niets overig te zoen, als zijnen
geest over te geven in zijns Vaders handen.
Het is als 'n soort van soapopera van 2000 jaar geleden: in alle spannende levensverwikkelingen kunnen alle mensen van alle leeftijden, plaatsen en tijden zich terug {h}erkennen, schuldbesef & bemoedigingen
vinden in de stormen & stromen des levens vol van genot, pijn, zaligheid, verdriet, ellende & go{e}dheid.
Maar niemant denkt om den Tempelzang, die by 't gedurig morgen-offer uitgegalmt wierd,
en dat 't kruislijden van den Messias, even zo aanvangt, als JC hier eindigt:
mijn g d! mijn g d! waarom heb jy my verlaten?
Maar deezen morgen zijn deeze doldriftige Messiasmoorders niet in den Tempel geweest;
maar bezig met veroordelen, kruisigen, bespotten en lasteren:
hoe zouden zy aan Tempel-zangen denken? Hoe zich der zelver beduidenisse kreunen?
Die "G d, en G ddienst" verachten, vervallen tot bespottingen van "G ds woord",
en verdraien dat tot hun eigen verderf: gelijk hier de Jooden. Maar JC foor angstige zielsmerten
meer dan licchaam-wonden versmacht, zegt:
my dorst!
'T is bedrukten eigen, dorstig te zijn, voor al daar verlies van bloed, en levens-sappen de vochten, verdroogt. Geen wonder, dat JC, die ondraaglijkste droefheid, en ziel-ja hel-angsten door-worstelen moet,
en door 't kruislijden zo veele krachten verloren had, ook door snakdorst bestreden word.
De dorst, weet ieder, is de scherpste plaag, die men lijden kan. Zo komt die hier ook voor:
want als of JC alle smerten vergeten, en 't lijden niet meer gevoelt hadde, klaagt hy in 't uiteinde van zijn leven en lijden, alleen van DORST.
Daarom hebben ook sommigen die zinbeeldig verstaan, en tot bewijs genomen, hoe zeer de heiland dorstte na onze gerechtigheid, en met welke zucht hy onze verlossinge behartigde. EVA, voegen zy 'er by,
is door vervloekten smaak eerst verleid; Christos heeft laatst in den smaak geleden.
Die gedachten zijn niet onaartig, doch Yochanan geeft 'er deeze reden van, dat JC, wetende, dat alles volbragt was, op dat de schrift zoude vervult worden, zeide, my dorst! De Vrederaad, de Schaduwdienst,
de Profeeten liepen in 's Heilands kruisdood eenpaarig t'zamen, en JC had niets overig te zoen, als zijnen
geest over te geven in zijns Vaders handen.
Het is als 'n soort van soapopera van 2000 jaar geleden: in alle spannende levensverwikkelingen kunnen alle mensen van alle leeftijden, plaatsen en tijden zich terug {h}erkennen, schuldbesef & bemoedigingen
vinden in de stormen & stromen des levens vol van genot, pijn, zaligheid, verdriet, ellende & go{e}dheid.
17 apr 2009 - bewerkt op 17 apr 2009
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 13 apr 2026 Door al deze maatregelen werden de gewone man & de
- O 12 apr 2026 Maar behalve de Tempel bouwde Sjlomo ook ‘n groot
- O 11 apr 2026 Allereerst moest Sjlomo de omvang van ‘t Rijk zien
- O 11 apr 2026 Omdat David nooit één van zijn zonen officieel als
- O 11 apr 2026 Minder succesvol was Dawied in zijn pogingen oude
- O 11 apr 2026 15 Dawiedewiedewieds Residentie Chevron lag nog té
- O 11 apr 2026 In ‘n beslissende slag i/d heuvels van Gilboa werd
- O 10 apr 2026 Achimelech, de Hogepriester
- O 10 apr 2026 Achterwerk vprogids: bereid je voor op een … nood-
- O 10 apr 2026 millennia eeuwen decennia zijn als sneeuw voor de
- O 10 apr 2026 Aanvankelijk gedroeg SaulSja’oel zich nog wel als
- O 09 apr 2026 De Bindende Kracht van ‘t Geloof in YaHWeH was dus
- O 09 apr 2026 Nog maar amper 3 millennia geleden was
- O 09 apr 2026 Datgene waar ‘t blijkbaar in evolutie om draait is
- O 08 apr 2026 14 ‘Als ik ‘n woord nèt níet begrijp, begeef ik me