g*d is het beste wat de mens heeft verzonnen .....

... en moet blijven verzinnen:

"broodje 'aap'" [{!?}]


het is
volkomen
begrijpelijk
dat
g*d
een
oplossing
was
en
dat
er
nooit
een bevredigender oplossing
gevonden
zal
worden

en wie
weet wat liefde
is [?]

bevrijding [!}

toeval ...

hadden we
evengoed niet
kunnen
bestaan

kunnen we
alles kapotdenken

elk idee

elk
ideaal aan gruzelementen
slaan

tot er een
lichtheid overblijft waarin je
als voor het eerst
de vogels hoort
fluiten

ik zou
vrij willen
zijn
mateloos vrij
vrij als een doodgeborene:

zijn we bang om
te leven
en waar
komt onze haat
vandaan:

het
fascisme
de stompzinningheid van ELK handelen
armoede
temidden van een feestelijk verlichte
doch tamelijk overtollige
schepping

wij zijn als
de dictator van de zolderkamer
ons brein als de doos van pandora
zodra je het opent
komt je een troebele walm vol onrust en
dreigend geweld
tegemoet

tegelijkertijd
glashelder en in tegenspraak
met de dampende inhoud en de walmende geur
van modern kanni
balisme

alleen de stijl
houdt de inhoud in bedwang

esthetiek
beteugelt geweld en maakt
uitzichtloos pessimisme
leefbaar

slavische
perioden van lethargie en
vlagen van grote opgewondenheid en
teugelloze energie

slapeloosheid
en een verhit gemoed
dat gedurig extremen
zoekt

wat is
een heilige
en wat
de vurige wens
voor een ascetisch
bestaan

daarvoor
heb je mentale hardheid nodig
maar het vlees
is zwak

als we
met engelen verkeren en
slapen met hoeren

genieten van
mystieke extase die we nooit meer kunnen vergeten
illusies en hallucinaties
zinsbegoocheling

het wezen van
tijd en materie doorgrondend
en elk spoor terugvolgen
tot aan het oerlicht waarin we onszelf
keer op keer zien ontspringen
aan
visioenen van totaliteit

zij
hebben een sterk cerebraal karakter
we willen alles begrijpen en
hoe meer we weten des te minder we kunnen bevatten

en
waar blijft de extase
wanneer slechts luciditeit ons rest

we
teren op vroegere verrukkingen en verkeren in een ogenschijnlijk
permanente toestand van acedia
de lange
grauwheid
die volgt
zo weten alle mystici
op de genade van een enkele
fonkelende nacht
van
metafysische treurarbeid
heimwee naar de vervuldheid van weleer
verlies verwerken
van episodes uit ons eigen leven
kinderlijke onschuld en
alle voorbije eeuwen waarin hardop en zonder gene
over g*d kon worden
gespeculeerd

we kunnen er
zeker van zijn dat de mens nooit meer
zulke diepten zal bereiken als tijdens zijn eeuwenlange
egoistische gesprekken
met g*d

we wekken
diepe irritatie vanwege ons simplisme
literaire verbale technische kunstjes
en hebben een afkeer van het redelijke middelmatige minachtend
de nuance

we zijn kleine
denkers die willen imponeren met grootspraak
hebben last van moedwillige
oppervlakkigheid
die slechts diepte suggereert
om de diepgang van anderen te ontmaskeren

wanneer we
onszelf wellustig strelen
met de waan van lichtheid en lichtvoetigheid

we zijn ongemakkelijk
en dikwijls gevaarlijk en vervelend
drammers zuigers amokmakende
kapotmakers

dolle apen
geile chimps
no good beau no beaus
saters die de schallende lach propageren maar zelden
echt vrolijk zijn

we beschuldigen
bekwame aforisten van oppervlakkigheid en verwisselen
de pyromaan met de rampendeskundige

als aforisten zijn we
erop uit om iets bij onze myDilezers te ontsteken
we schrijven niet voor de lange termijn
wij zijn de magiers van
de luttele vervluchtigende
seconde

als we
slagen met
ons woordenspel dan
zijn wij de vonk die de motor
in beweging zet
zo leren we
onszelf en elk ander kennen
en zijn soms licht of diep geraakt door
wat dan ook

ZO
vergaat ons snelle genieten
want als je er echt een studie van zou maken dan
val je als snel weer ten prooi aan korzeligheid
en mistroostigheid

misschien
hebben we wel
groot gelijk met onze weinig vleiende woorden
en oordelen en heeft onze misplaatste trouw
ongelijk

wat mij helpt in
mijn voorzichtige sympathie is
dat ik de dakloze herken

zoals elke soloreligieus
heb ook ik geen geestelijk thuis meer
en sta ik overal 'tussenin'

we houden het niet uit
tussen traditionele gelo-
vigen
en tegelijk hebben we aan zo weinig het land
als aan de middenstandse nuchterheid
der ongelovigen

want het is helemaal niet zo
gemakkelijk om over g*d te spreken
als je noch gelovige
noch atheist bent
en het is ongetwijfeld de tragedie van ons allemaal
theologen inbegrepen
dat wij het EEN noch het Ander
meer kunnen zijn

wij mensen vormen onze
eigen tragische
comedies
en spreken zo nu en dan met vrijmoedigheid en originaliteit die ons
ondanks alles nog kan begeesteren
zoals de militair alcibiades verklaarde dat uitgerekend
de knorrige en onbeholpen formulerende socrates hem dronken kon maken met zijn eindeloze ondervagingen
en mallotige monologen

zoals dit
gebrabbel in de marge van de aardkloot
en ZO is het ook uitgerekend cioran de meedogenloze
die eros in mij
wekt

religieuze eros
ik ga met g*d naar bed en sta
met hem/haar ook weer op:
we prikkelen elkaar om opnieuw
over and over again
te praten en te mijmeren over dat drieletterwoord
dat gewoonlijk iedere creativiteit
dooft

soms lijkt het wel
alsof wijzelf ook g*d opnieuw uitvinden
alsof WIJ de eerste zijn die zich gedachten over HEM/HAAR
permitteren

bepaalde gedachten althans
soms getuigend van een griezelige vertrouwelijkheid

ik zou niet willen leven in een
van elk religieus gevoel ontdane wereld

ik denk niet aan het geloof maar
aan die innerlijke vibratie waardoor je
onafhankelijk van elke en/of enige geloofsovertuiging
tot "G*D" wordt geroepen en een enkele maal
boven hem uit

en bij deze laatste toevoeging worden we
helemaal ape-
duizelig
en draaierig want dan verliezen we ons evenwicht wel helemaal want
wie zou durven denken
zelfs in stilte
dat ik boven g*d uit zou kunnen springen als deel over geheel
en ik ben dan wel misschien een g*d in 't diepst van mijn gedachten
of zoiets maar

als
cioran je uitnodigt om je schroom af te werpen
en de sprong te wagen
dan merk je dat je niet onmiddellijk
in de armen van de duivel hoeft
te belanden

of JUIST DAAROM niet

mijn g*d is een mogelijkheid in de schepping
en de duivel welhaast de
onmogelijkheid

als we met cioran de schim van deze beminde g*d trachten op te roepen
dan horen we hemelse muziek en denken aan de ijzig-mooie
regel van spinoza:

zij is vrij van passie
en wordt niet aangedaan door de affecten van blijdschap en droefheid
juist dat brengt een grote vreugde in ons teweeg:

de wetenschap dat er
in een denkbeeldige virtuele cyberruimte
een onveranderlijk en onbeinvloedbaar punt is
stralend van eenvoud en klaarte

zodra je dat p.
unt hebt ontdekt valt het niet meer
weg te denken
netzomin als je bach ongedaan kunt maken als je
hem eenmaal hebt beluisterd

onze "G*D" is geest
een intelligentie waarvoor geen raadsels meer bestaan en
die ons daarom
raadselachtig voorkomt


het is een troost in
deze geest te kunnen denken
haar op onze betere momenten
aanwezig te weten

ook in het gelaat van de ander
en als grond van ons
bestaan



en omdat
dit myDiverhaal [alweer]
veel te lang
dreigt te worden
ga ik straks wel weer
verder
misschien
met onze trouwe
letter & geest
alvast
met dank aan emil
cioran
&
jan

~verliefdliefdesverdrietverliefd~
engel
03 jul 2005 - bewerkt op 07 mrt 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende