Forever bestaat niet

Die jongen, hij maakte mij zo gelukkig. Niet als vriendje, maar als aller beste vriend. Ik kon alles aan hem vertellen en altijd lachen met hem, hij was altijd zo lief, altijd wist hij de juiste woorden te vertellen. Maar na een tijdje werd hij goed bevriend met een ander meisje, toen werd ik al een beetje jaloers en mocht ik haar niet. Maar toch bleef ik goed bevriend met die jongen. Een tijd later kwam een schoolfeest eraan, ik ging met mijn beste vriendin erheen, maar mijn beste vriend was er natuurlijk ook. Maar opeens de hele avond gingen zij met elkaar en sloten mij buiten, ik heb er nooit iets over gezegd want ik vond het zeikerig klinken, maar ik was alweer erg jaloers. Maar toch stond dat ook niet tussen mijn beste vriend en ik in, we waren nog steeds super close. Maar opeens begon hij me minder te vertellen, ik vroeg of er wat was, maar hij zei : nee ik ben alleen maar wat moe. Een paar dagen lang hetzelfde. En sinds het moment dat hij raar tegen mij begon te doen, werd hij super close met mijn beste vriendin. Dat stak recht in mijn hart. Een tijdje later zei hij opeens tegen mijn beste vriendin, ja voor haar is onze vriendschap niks meer, dus ik laat het ook maar. Terwijl ik juist ervoor wou vechten. Dus toen hadden we een tijd lang ruzie, maar toen heb ik een paar keer geprobeert het goed te maken en de laatste keer lukte het. Dacht ik. Want die avond zei hij nog dat hij om me gaf. Maar de volgende dag zei hij tegn mijn beste vriendin dat hij klaar met me was. Sinds dien sprak ik hem nooit meer. En daar ben ik blij om want nu zie ik in wat een klootzak hij is, hij breekt zoveel harten. Hij zorgt dat je hem vertrouwd en raakt goed bevriend met je, en dan laat hij je vallen. En precies het zelfde heeft hij bij zoveel andere gedaan. Hoe erg ik nu ook de pest aan hem heb, toch mis ik hem, ik kan niet zonder hem. En mijn beste vriendin die is nu super close met hem dus altijd zie ik ze gezellig samen lachen en lieve dingen zeggen. Dus ik gun het mn 'beste' vriendin niet meer, ik kan niet wachten tot zij ook elkaar zat zijn.

Ik heb thuis ookal zoveel problemen, mijn vader is depresief, dus ik ben de huisvrouw. En hij kan z'n agressie niet in bedwang houden, dus laatst ging hij midden op de weg stoppen en op z'n stuur huilen. Bijna waren we aangereden. Eigelijk hoopte ik dat dat zou gebeuren, dan ben ik hier weg, want niemand zit toch meer op mij te wachten. Telkens als ik een trein zie krijg ik de neiging om er heen te gaan en dan hopen dat ik dood ga. Of op welke manier dan ook. Maar ik wil mijn moeder geen verdriet doen, dat verdient zij niet. Gelukkig heb ik iemand gevonden die precies het zelfde meemaakt, nu weet ik dat ik niet de enige ben. Ik hoop dat die ex-beste vriend een harde karma krijgt, want al mijn neigingen voor de dood, maakt hij nu alleen maar sterker, en dat hoort de jongen te zijn die altijd tegen mij zei hoeveel hij van mij houde, dat ik de enige was die hij 100 % vertrouwde en dat hij me voor geen miljard kwijt wilt.