Fladders, gekwetst.

Je houdt van iemand en die iemand houdt van jou.
Je kent elkaar door en door, je kent elkaar bijna je leven lang.
En alles doe je voor het eerst, samen.
Je hebt elkaar volwassen zien worden.
Je bouwt samen iets op, je krijgt prachtige kinderen.
We zijn verschillend maar ook hetzelfde.
En daarom lief daarom doet het zo'n verschrikkelijke pijn.
Zoveel pijn als je mij kwetst.
Als je mij vertelt dat jou leven zwaar is.
Dat jij harder loopt dan andere mannen, dat jij altijd de pineut bent.
Omdat ik soms niet meer kan.
En ik doe zo mijn best elke dag ga ik kilometers mijn grenzen over.
Om jullie niet te laten lijden omdat ik lijd elke dag.
Dat ik jullie kan bieden wat elke mama en vrouw kan bieden.
Mijn strijd, om door te gaan om te vechten tegen pijn zodat ik een "normale" moeder en vrouw kan zijn.
Nu vertel je mij het hardste wat ik horen kon, dat het mislukt is mijn strijd.
Mijn strijd is voor niks want jij zegt dat jij lijd en dan zou dat voor de kinderen ook vast zijn.
In plaats van vlinders voel ik nu fladders.
Het is een rommel in m'n hoofd en mijn hart huilt.
Ik voel me in één krimpen.
Het liefst kruip ik weg ergens alleen, ik wil naar huis.
Waarom ben ik hier nog als dit is wat het is.
Het hield me hier de gedachte dat jullie mij nodig hadden.
Ik probeerde me daaraan vast te houden.
Maar nu glijd alles onder m'n voeten weg.
En ik glij mee. Ik voel me minder dan niks.