ff dimmen: bijna donker {at last but not at least}

Eigenlijk
ben ik
dus gewoon gek
op 'ouwe troep': grafheuvels,
plaggenhutten, hunebedden, bergschuren, huizen, boerderijen,
ruines, hout, stenen, metaal, potscherven, mos,
paddestoelen, zwerfkeien &
boeken.

Vroeger
hadden veel
huizen en hoeves
ook nog prieeltjes, bakhuizen, varkens-, paarden-, koeienstallen,
konijnen-, geiten- & kippenhokken, rommelzolders, kelders met
spinnewebben, hofkatten &
waakhonden.

Daarmee vergeleken
komt al dat nieuwe gedoe
mij maar voor als ijdeltuiterij & nietszeggend modernisme
van kunststof, plastic, nylon rondom
inhoudsloze flut
& prut.

't Verschil
tussen echtheid & leeg surrealisme
dus geef mij maar 't verleden dat je werkelijk kunt zien,
horen, aanraken, proeven,
bewerken & verteren!

Alsof ik
't heden bekijk
door de 'verkeerde' kant van 'n verrekijker:
ze konden net zo goed plaatsvinden op
'n andere planeet waar ik
nooit zou komen?

Psychologen
& psychiaters zullen daar
ook wel mooie termen voor weten,
maar ik zit er maar mee, al meer dan zestig jaar lang.
Zo heeft elke gek 'n gebrek: er is wel altijd iets op iemand aan te merken
en 't zal allemaal ook wel ergens door komen net als je lengte,
dikte & inhoud van top
tot teen.

Ik overdrijf natuurlijk ook weer eens, wanneer eigenlijk niet?

Alles
wat we doen & laten
is onder- & overdrijven, maar ik zoek mijn toevlucht in 't diepst
van wat was en nu [zegt men] niet meer
'aanwezig' is!

Maar ik
voel me nu eenmaal
naar 't schijnt thuis in 'oude rommel',
want waarom ga je immers anders dan op zoek
naar al die voorbije zaken in boeken en tijdschriften, boekrollen & rotstekeningen,
krassen, vlekken, sporen, restanten, onontcijferbare overblijfsels
van wat aan ons heden van nu
voorafging?

Ik kan nog wel
een beetje samenhangend & logisch denken
zo nu & dan, dus mijn geest kan toch niet helemaal onherstelbaar beschadigd zijn
ook al ben ik misschien niet echt zo vreselijk 'psychelisch' origineel
als ik wel dacht bij tijd
& wijle.

Hoe meer
ik lees & studeer
des te meer ik geniet van al die onderlinge boeiende
en hoogst merkwaardige samenhangen die ons heden hebben gevormd
tot in de kleinste details &
grootste eenheden.

Ik ben
niet helemaal gek
dus moet ik toch als 'n 'normaal' mens m'n weg kunnen vinden hier
en nu.

En ik moet
eerlijk toegeven
dat myDi daar net zo nuttig voor is als dat ouwe geduldige papier van ooit:
of het {myDiary} net zolang zal blijven bestaan als ouderswets kras,
krabbel, schrijf- & drukwerk is nog
maar de vraag.

Een
'rechter' linkerkantlijn
zou daar best bij kunnen helpen:
ik erger me aan dat rafelige eind
[indien 'normaal' geschreven]
van al deze
zinnetjes!

Kleinigheidje:
alles wat we doen
en laten is immers onaf,
erg tijdelijk & ook
telkens hoogst
vergankelijk?

blozen
engel
cool!
knipoog
26 okt 2007 - bewerkt op 19 sep 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende