exhibitonisme [ontbloting der geslachtsdelen e.d.]


"Ook een 'onttoverde mydiwereld' blijft 'van kijk'"

We kunnen niet alles
naar onze hand zetten, er blijft chaos over.
Chaos kan zelfs terugkeren als we niet oppassen.
De kernwapens kwamen bovendrijven, al dan niet met een doel,
maar hoe kun je van kernwapens zinvolle instrumenten maken,
hoe kan dat trouwens van welke oorlog
ook maar worden gemaakt?

Zo eenvoudig
verloopt dat proces
van zichzelf opvolgende betekenissen kennelijk niet.
Wat we via wetenschap en techniek in kaart kunnen brengen
is niet meteen in de wereld 'van kijk' in te voegen,
soms helemaal niet, soms maar half,
en die wereld van kijk
moet dan ook nog
eens deugen.

-

Naast al die moeite
die we hebben met het veranderen,
blijft er ook veel over dat we wel willen maar niet kunnen veranderen.
Om daarmee te kunnen leven moeten we het nog steeds hebben
van verbeelding in haar meest oorspronkelijke vorm
van 'hetzelfde anders zien'.

Doodgaan
hebben we al genoemd, maar er is meer.
Lijden, kanker, angst voor kanker en aids;
nog erger dan de kanker zelf, zoals angst voor de dood erger is dan doodgaan.
De onrechtvaardigheid van het lot dat iemand treft: 'waarom ik?' vraagt het slachtoffer telkens weer. Virussen, hiv/aids, ontregelde celdeling/kanker, we hebben het allemaal
[nog] niet onder de knie, en weten niet of we 'het' ooit
[echt] onder de knie
zullen krijgen.

Bovendien,
is hiv weg dan krijgen we sars,
en is sars weg, dan krijgen we weer het virus van de vogelgriep
in schijnbaar eindeloze variaties. Kortom: je blijft aan de gang als homomuchomachobonobo
[en hoopt overigens dat wetenschappers
dat ook doen!]?

-

Er blijft
een rest over, groot of klein,
waarop we [nog steeds & alweer] geen vat hebben.
"Rest" is niet het goede woord, aan alles zit een rand
die verhindert dat we 'het' helemaal in de greep krijgen. Verdriet, wanhoop, verlies, tranen, ontroostbaarheid, het blijft bestaan, wat we er ook aan doen.
We kunnen er een naam aan geven, het invoegen in het bestaan,
maar met die wisselvalligeheden
omgaan, hoe doe je dat,
als jij jezelf een raadsel
bent geworden?

-

De meest omvattende rest
van onontgonnen chaos, zelfs onontginbaar, is het geheel,
de totaliteit van ons bestaan als mensen die leven in een chaos
waaraan we zelf een betekenis moeten toekennen, en die zonder betekenis de mist weer ingaat. Waarom zijn we er, wie zijn we nou eigenlijk helemaal, wat doen we hier [of ergens anders],
wat is onze macht en wat
onze onmacht?

Wat is er over ons
en onze wereld als geheel te vertellen,
wat is "ONS" 'mydiverhaal', en op welke vraag zijn WIJ het antwoord?
DAT weet niemand: 'ons eigen mydiverhaal kan niemand [anders] vertellen,
want dan zou hij of zij erboven moeten staan, en het moeten kunnen overzien als een samenhangend geheel, maar zo iemand kennen wij [nog] niet,
en zo iemand bestaat er
[waarschijnlijk/blijkbaar]
ook [nog]
niet
...

-

En ziedaar,
ineens stuiten we op de religies, de grote wereldreligies.
Iemand die alles overziet, zo iemand kennen wij niet zeiden we.
Maar sommige religies kennen die naar zij zeggen wel:
dat is "G D",
zeggen
ze.

Die
doorziet
en overziet alles,
DIE kent ons 'mydiverhaal',
kent het al als het ware bij wijze van spreken,
schrijven en doen 'bij voorbaat',
want alles geschiedt naar
"Zijn Wil"
...

Andere
religies werken
met weer allerlei andere voorstellingen:
de werkelijkheid stellen ze als EEN groot vlechtwerk voor,
waarvan elk mens deel uitmaakt: het geheel kennen we niet,
maar we weten wel dat we er een deel van zijn,
een klein draadje in het grote{re}
vlechtwerk.

Waar
een draadje
goed voor is, kan het draadje niet weten,
maar het kan wel beseffen dat het 'ergens' voor dient.
Als het komt zoals het komt
is dat [ook]

goed
28 jul 2006 - bewerkt op 02 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende