Even wennen

Ik wilde al een tijdje lang een blog, maar ik wist maar niet waar.
Ik wist ook maar niet zeker of ik elke keer wel wat boeinds te typen had. Eigenlijk maakt het niet uit... Ik doe het toch voor mijzelf. Altijd leuk als mensen het lezen uiteraard, maar eerste instantie is het voor mijn eigen ik.

Vroeger heb ik ook altijd wel een dagboek bij gehouden. Ik vond het heerlijk om dingen van me af te schrijven.
Ik heb het afgelopen jaren erg druk gehad, nog steeds, maar ik miste die tijd voor mijn dagboek, de tijd voor mezelf. Dit wordt dus weer een nieuw begin.

Gedachtes op nul en lekker schrijven. Maakt niet uit of het onzin is. Als ik het wil schrijven, dan schrijf ik het!
Om de zoveel tijd is het altijd leuk om terug te lezen. Wat hielt me toen bezig? Wat vind ik toen zo leuk, moeilijk, of klote? Soms lees ik het terug en moet ik weleens lachen over de dingen die ik toen schreef, maar ach, toen vond ik het belangrijk genoeg om te schrijven.

Schrijven voor mezelf is wel weer wennen merk ik. Ik ben nu zo gewend om officiele verslagen te schijven voor mijn opleiding SPH. Alles moet dan zo precies en in logische opbouw. Ik kan dan niet zomaar iets typen. Alles moet onderbouwd worden. Het is zoveel werk elke keer. Dus het is nu heerlijk om gewoon mijn vingers over het toetsenbord te laten gaan en ik merk wel wat er komt te staan.

Heerlijk om weer een dagboek te hebben!!