Even voorstellen

Hallo mensjes,

Ik ben een meisje met een groot verleden. In 8 jaar tijd zoveel meegemaakt. Het begon bij het verliezen van een goede vriend die zelfmoord pleegde. Een jaartje later verloor ik iemand aan een overdosis. Langzaam belande ik in de sleur van depressie. Heet leek erop dat ik elk moment kon neerstorten, noem het maar levens moe. Verschillende pogingen gedaan tot zelfmoord, mezelf gesneden om andere pijn te voelen dan de pijn in mijn hart. School leed eronder, geen goede cijfers waardoor ik een niveau naar beneden ging. God damn, waar was ik mee bezig...
Het snijden werd steeds erger, waardoor het begon op te vallen door mijn mentor. Hoppa, ouders erbij en doorgestuurd naar een psychiater. Wat werd ik gek van die mensen zeg, allemaal van die hopeloze vragen die nergens over gingen. Na 5 minuten ben ik gillend weg gerent. Was je nog niet klaar voor het gesticht, dan werd je daar wel zover gemaakt. De tijd erna begon ik mezelf goede moed in te praten en de dingen van een positieve kant te bekijken. Zo gezegd, zo gedaan.. Het begon de goede kant op te gaan.. Najaa, dat dacht ik dan...
Ik was mezelf weer terug aan het vinden totdat ik te horen kreeg dat mijn opa kanker had. Die man was net mijn vader voor mij.. Het kwam aan als een klap in mijn gezicht. De dagen erna zakte ik langzaam weer in de put. Net zoals mijn opa die elke dag steeds weer meer achteruit ging. Het deed zoveel pijn om die man zo te zien lijden. Na een strijd van 1,5 jaar kreeg ik tijdens mijn tentamen week te horen dat het zo slecht ging met mijn opa dat ik naar huis moest. Hij liet euthanasie plegen. Ik glee zo weer de depressie in. Ik kon mijn maatje toch niet verliezen!?
De dagen, maanden, jaren erna waren 1 groot gevecht.
Maar na een gevecht van 8 jaar, ben ik eindelijk weer sinds 2 jaar volledig op de rit. Goede opleiding, leuk vriendje, geweldige paarden. Voor mij is mijn leven nu compleet, kan weer lachen zonder een masker. Ookal blijft de pijn bestaan.. Het leven gaat door..