in dé Grote Stad van Noord-Syrië verdient onze aandacht vanwege haar bijzondere kenmerken.
Allereerst,
vlg. AH 11:25,
stelt de auteur v/h Boek Apostolische Handelingen,
dat in Antiochië de discipelen voor 't eerst CRISTIANOI (christenen)
genoemd werden: een term uit het politieke vocabulaire met de Latijnse uitgang -IANUS,
die de 'aanhangers van de Ge-zalfde' (van G d) aanduidt. Òòk dìt woord(je) zóu ironisch bedoeld
kunnen zijn & vooral voor mensen zonder (enige) 'bijbelse cultuur' de suggestie KÙNNEN wekken van
"AANHANGERS VAN DE GEPOMMADEERDE"!? Maar zoals zovaak al in de geschiedenis het geval is geweest
zou hier eveneens die term met enige trots door degenen die het betrof overgenomen kunnen zijn
& voor hèn zó 'n positieve lading kunnen hebben: als dat inderdaad het geval is geweest
zouden we juist híer dé aanwijzing kunnen hebben
van een eerste con-tact
met 'heidense
milieus'.
De auteur
v/d Apostolische Handelingen
duidt trouwens die Gemeenschap van Antiochië aan
als de EKKLESIA (AH 11:26 & 13:1), een term die tot dàn toe nog voorbehouden was
aan de Kerk @ YEROE~SJALAYIEM & die óók de door toedoen van die Kerk van Jerusalem
ontstane gemeenschappen omvatte: het is een duidelijk teken van emancipatie v/d christengemeente
van Antiochië ten opzichte van de Moederkerk?! Moeten we dat toeschrijven aan de invloed
van SAULUS van Tarsus die ietwat later de kwalificatie 'kerk' zal opeisen voor àlle
plaatselijke gemeenschappen die door hèm gesticht zijn? Ook dàt is niet geheel
uitgesloten: 'n derde bijzonderheid v/d Kerk van dit Antiochië is vlg.
Handelingen der Apostelen dat zij bestuurd werd
door een college van 'profeet' & 'leraars' die
naar het schijnt 'n ere-dienst vierden
welke gepaard ging met vasten &
waarin de heilige genezende
G dsgeest 'over hen kwam'
volgens AH
13:1-3?
