esther poeriem

DE
uitspraak "g d
is in je"
lijkt misschien een simpele
waarheid, maar toch wordt hij
makkelijk misverstaan: WAAR zit g d in?
In je geest en/of in je
hart, gevoel of beleving? En wat is dan
eigenlijk dat wat we al of niet g d noemen:
is dat voor iedereen hetzelfde of heel anders? Als g d
in de geest zit [en wat versta je dan onder 'geest'?],
is g d dan ook in mijn agressieve gedachten? Als g d in m'n
hart en gevoel zit, is
"hij/zij/het"
dan ook aanwezig in mijn woede,
liefde, jaloezie en haat? Als g d in mijn beleving zit, is
'hijzijhet'
dan in mijn kijk
op mijn leven en hoe zit dat dan alles in elkaar?
"Wellcht wel",
zou je kunnen toegeven:
maar is niet ook het omgekeerde waar ~ is het niet evenzeer waar dat
"G D" NIET
in mijn gedachten, gevoelens en mijn kijk op mijn of 'het' leven zit, omdat die stuk voor stuk veel te beperkt zijn?
Alleen wanneer je zegt dat g d zowel binnen als buiten je is, dan kom je in de buurt van de waarheid: g d is aanwezig in mijn beleving, maar gaat toch ook veel verder dan alleen maar mijn tijdelijke beperkte beleving, dus als je zegt:
"ZO IS HET!",
dan moet ik tegelijkertijd ook toegeven dus dat het helemaal
NIET "ZO ZIT" ~
het is allebei even waar, of, anders gezegd, het is allebei even onwaar!
Je kunt dus met geen enkele uitspraak waarbij je het tegendeel uitsluit de waarheid benaderen: elke uit-spraak die geen ruimte laat voor de ven grote waarheid van het tegendeel is simpelweg een mening ~ het is een subjectieve, zelfzuchtige, kortzichtige en zeer tijdelijke perceptie van de werkelijkheid ...
Zolang we niet toegeven dat onze werkelijkheid nu eenmaal paradoxaal van aard is, zullen we in daden noch gedachten, in bewustzijn noch in onze relaties ooit boven ons conflict met onszelf en de ander kunnen uitstijgen: bij alle wat je denkt dat 'waar' is, is er iets mee in tegenspraak dat evenzeer waar is?!
Zodra je toegeeft dat het tegenovergestelde standpunt
OOK
[rak kach: tat tvam asi!]
enige waarde heeft,
laat je die dualiteit achter je: een perfect voorbeeld hiervan is het concept van de 'detente', de tijdelijke ontspanning die, toen het begrip eenmaal breed geaccepteerd was, leide tot het neerhalen van de Berlijnse Muur en het einde van de Koude Oorlog? We komen een conflict alleen maar te boven door wat meer eerbied voor elkaar en door wederzijds respect en betrouwbaarheid: wederzijds respect ontstaat door onze eerbied voor de mening van anderen en voor elkaar [elk ander?]!
Alle meningen zijn even belangrijk of onbelangrijk.
Zwart is even goed als wit.
Als je stug blijft vasthouden aan de wens tot overeenstemming of synthese, als je zegt:
"Zwart en wit moeten grijs worden!",
om
ZO
onze dualiteit en ons conflict te boven te komen, dan kun je lang wachten?
Maar als je zegt:
"Zwart is prima als zwart; wit is prima als wit. Ze zijn allebei even aanvaardbaar!",
DAN
houden zwart en wit op om elkaars tegengestelde te zijn en als beide standpunten over en weer gerespecteerd worden, dan lost de basis voor een conflict letterlijk op in het niets ...
Het is ironisch.
We zijn ons hele leven
opzoek naar overeenstemming,
met de gedachte dat die ons gelukkig zal maken,
maar juist het streven naar 'het eens zijn' creert de voorwaarden voor ons ongeluk.
Het streven naar overeenstemming is niets anders dan het streven om gelijk te krijgen,
jij wilt jouw mening bevestigd zien door anderen: hoe meer je naar overeenstemming streeft,
des te meer oneningheid je tegenkomt?
Dictators en andere godenbeelden
[idols & afgoden]
bijvoorbeeld,
kregen veel bevestiging voor hun ideeen ~ en ze ondervonden ook veel tegenstand!
Hetzelfde blijft ook gelden voor jou en mij.
Als we overeenstemming zoeken,
dan zullen we die vinden, maar
we worden ook met een even
grote hoeveelheid weerstand
en onenigheid tussen ons
geconfronteerd, en g d
is aanwezig op dat
breukvlak
...

@