ergens in 't geile midden tussen de mydi~uitersten

Licht accentueert altijd het donker.

Samen
'n rondje gelopen over de Irminloosche Paalberghei
rondom 't Romeinse marskamp
uit 170 {?}!

Maar daar gaat het me nu niet om.
Rembrandt was in zijn dagelijks leven
ook vaak maar 'n prutser
...

Denk aan al de opdrachten
die hij is misgelopen, zijn huwelijksleven
dat niet altijd over rozen ging.

Maar in zijn werk
is hij een aantal keer tot uitzonderlijke hoogte gestegen.
Die uitschieters tonen ons dat wij, hoezeer we allen ook prutsers zijn,
enkele keren in ons leven in staat zijn om boven onszelf uit te stijgen.
Sommigen denken misschien dat we nooit meer iets maken dat foutloos is
als we accepteren dat we prutsers zijn, maar naar mijn idee is het precies andersom:
we zijn juist vaker in staat iets bijzonders te produceren als we accepteren dat we prutsers zijn.
Ik bedoel hiermee niet dat wij prutsers nu voortaan altijd een excuus hebben voor alle stomme fouten. De deugd is van oudsher het ultieme midden: en dat geldt ook voor het durven maken van fouten.
Wie een absolute puinhoop maakt van z'n leven, ten nadele van anderen,
en dat vervolgens vergoelijkt met de opmerking dat we maar prutsers zijn,
bevindt zich aan 't ene uiterste van die lijn.
Zo iemand wordt in economische &
ethische literatuur wel
omschreven als
de vrijbuiter,
die zich niets aan anderen gelegen laat liggen,
maar er wel op rekent dat uitgerekend die anderen zich netjes en behoorlijk gedragen?
Hoeveel schade hij ook berokkent, hij zal nooit de verantwoordelijkheid voor zijn daden op zich nemen! Ik stel wel vast dat zowel in de ethiek als in sociale wetenschappen
het probleem van de vrijbuiter eigenlijk als onoplosbaar
wordt beschouwd, het is dus zeker niet zo
dat alleen de prutsende mens heeft
af te rekenen met
de vrijbuiter.

Wie staat er aan de andere kant van de lijn?

De perfectionist!

Die
levert juist
'foutloos' maatwerk:
wanneer hij de deugd van het durven fouten maken niet beheerst,
dan zal hij steeds minder maatwerk afleveren. De werkelijke perfectionist,
die natuurlijk niet gelooft dat wij prutsers zijn,
leeft in de illusie dat hij altijd volledige
controle heeft over
zijn omgeving.

Beiden maken
een karikatuur van 't menszijn
& mensworden: 't kansen geven aan de komende eeuwig
aanwezige is en blijft de kern van de zaak in overgave,
inzicht, mededogen, barmhartigheid
& uitzicht.

Zo
we onszelf
al wat meer kunnen herkennen
in die uitersten van ons bestaan als vrijbuiter
& perfectionist zijn we ietwat meer in staat om het leven in onszelf
& elk ander met een korreltje zout te nemen, wat meer licht en ook
het donker te zien voor wat het is: we zijn aangekomen
tussen duivels en engelen in
g ds 'evenwicht'
...

Een
toestand van
'genade': 'n nieuwe
mens met bijna
alles erop &
eran
...

'n Echt mensch.
30 aug 2008 - bewerkt op 01 sep 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende