erev/laila tov sjaloom aleichem & chag sameach

Sommige
dingen moeten
gedaan worden en
wat we weten over
wat we doen is altijd maar 'n gedeelte.
Wat we weten is eigenlijk alleen nog maar de achtergrond van wat komt:
je moet je nooit vastklampen aan wat ooit was
en nu voorbij is
voorgoed.

Mensen
lijken soms
wel tot alles in staat,
maar het pad gaat op weg met ons en wij zijn de voetgangers
die erop rondvliegen en proberen vast te leggen
wat eigenlijk zo vluchtig is
als de wolken en
het water.

Alles gaat
voorbij en verandert:
wij nemen voor 'n tijdje deel!
Soms lijkt de wereld niet meer te worden geregeerd
door de basiswetten die er zin en samenhang aan kunnen geven,
zodat ze het groteske aanzien krijgt
van een cartoon.

De
mensen zien
er dan uit alsof ze
eerder thuishoren op een schilderij van Armando:
hun gelaatstrekken en lichaamsvormen worden grof
en vervreemd en je ondergaat alweer
die verlammende
angst.

Je
hebt geen
idee waar je bent
of wat je aan het doen was
en als je met andere mensen te maken krijgt
dan lijkt het wel als ze naar je schreeuwen
en wijzen.

Je
staart ze
wezenloos aan,
niet in staat om te begrijpen wat ze zeggen of wat ze wilden dat jij deed.
Iemand raakt je aan en doet iets met je, maar je kunt er geen touw meer
aan vastknopen, alles is vaag.
Verdoofd ga je verder,
loopt naar buiten en gaat
zomaar ergens
zitten.

Na
geruime tijd
rond te hebben gekeken
zie je de vormen en bewegingen van alles anders dan voorheen:
wat ooit misschien wel volmaakte toonbeelden waren van volmaaktheid,
heelheid en harmonie had voor een tijdje een heel andere
dimensie aangenomen en leek vervuild,
verdorven en vreselijk
lelijk.

Totdat,
als vanzelf,
alles weer terugkeert tot z'n juiste proporties
waaraan je gewend was geworden en 'verslaafd' geraakt.
Ik dacht geen moment dat dit bovennatuurlijke verschijningen waren:
maar het is wel verdraaid lastig als je niet meer weet
wat of waarom je iets aan het doen bent,
de weg kwijt bent en je afvraagt
waar je bent.

Het
nare vermoeden
komt dan ook bij je op &
naar boven geborreld of naar beneden gesijpeld
dat je wel ziek moet zijn?
En de eerste gevolgtrekking is de aanname
dat deze 'visioenen' net als die flauwtes en 't wegvallen
het gevolg waren van stress of
een virus~
infectie?

Op
een rare
manier leek dat wel terecht:
de wereld die ik verworpen had met al zijn militaire
dienstplichten en politieke verantwoordelijkheden,
leek zich nu tegen me te hebben gekeerd en nam wraak,
op zo'n manier dat mijn omgeving
me periodiek vreemd voorkwam,
als in een nacht~
merrie.

Ik
had het
vroeger op school
ook al gehad, in de bank en op de speelplaats,
gedurende gymnastiek en wandeltochtjes.
Maar toen die vreemde intermezzi vaker begonnen voor te komen,
werd ik steeds banger en ging opnieuw naar de dokter:
hoe moest ik leven met een paniek die meestal
zonder enige voorafgaande waarschuwing over me kwam
en het me verder nog onmogelijk maakte
om goed en normaal
te functioneren?

Het
leek wel
alsof de wereld en ik
chronisch onverenigbaar waren geworden:
of ik er nooit in verder zou
kunnen leven!

En stel
dat ik op een dag
vast zou komen te zitten
aan de andere kant
van de spiegel?

De doker
vond die angsten en vrezen maar overdreven,
maar hij was het er wel mee eens dat ik niet helemaal in orde was.
Hij had het heel ernstig over 'angstaanvallen', zei dat je dat nu eenmaal soms had,
dat 't tamelijk vaak voorkwam en dat er gemakkelijk
iets aan kon worden gedaan.

Ik had
per slot van rekening
toch ook een zware tijd achter de rug:
waarschijnlijk werkte ik veel te hard.
Was ik nu niet in m'n laatste jaar?
Volgende zomer examen?
Ja, daar raakten mensen vaak overspannen van!
Maar gezien mijn ... eh ... voorgeschiedenis,
was het misschien toch ook wel goed
om naar een specialist
te gaan
...

Ik
was toen
een jaar of
zeventien/achttien en de tijd
is razendsnel langsgevlogen sindsdien,
maar daar hebben we het in myDi
ook al veel eerder en vaker
over gehad.

Ondertussen
is dat alles allang voorbij:
tijd nu voor 'iets anders' ~ je raakt eraan gewend ~
de tering naar de nering zetten omdat de kost voor de baat uitgaat?
Je roeit met alle riemen die je hebt gemaakt en ter beschikking hebt:
je bent dan wel nooit echt normaal aan de bak gekomen en zo nu en dan tussen de wal
en het schip van staat terecht gekomen, maar beter een uil op je schouder
dan heel Europa onder de vogelpest
of iets dergelijks!

Tot
straks
of later:
we zullen wel zien,
of niet.