er was eens een haveloos ventje, die had er een S5

Vaderlands leed in de moedertaal!? Hiëronymus' vriend Augustinus (354-430), bisschop van Hippo in Noord-Afrika, had retorica gestudeerd & was aanvankelijk teleurgesteld in de bijbel, die in zijn ogen pover afstak bij het werk van de grote Latijnse dichters & sprekers. Toch speelde de bijbel een essentiële rol in zijn bekering tot het christendom, die plaatsvond na een lange, pijnlijke strijd. Juist toen hij leed onder 'n geestelijke crisis had hij 'n kind i/d aangrenzende tuin steeds weer dezelfde woorden horen zingen: 'TOLLE, LEGE' (Pak op & lees), & op dat moment her-innerde hij zich hoe Antonius besloten had voor 't monastieke leven te kiezen nadat hij uit 't Euangelie had horen voorlezen. (114/115)

Hevig opgewonden pakte hij 'n exemplaar v/d Brieven van Sja'oelPaulos & las de eerste woorden waar z'n oog op viel: 'Laten we [...] ons onthouden van bras- & slemppartijen, ontucht & losbandigheid, tweespalt & jaloezie. Omkleed u met de Heer Yesjoea de Masjiach & geef niet toe aan uw eigen wil, die begeerten in u opwekt!' Augustus was één v/d eersten die zijn bekering ervoer als 'n wedergeboorte, iets wat kenmerkend zou worden voor 't westers christendom. Hij voelde al z'n twijfels oplossen: 'Het was alsof 't licht van 'n standvastig vertrouwen in m'n hart binnenstroomde, & alle schaduwen van twijfel verdwenen!'

Augustinus realiseerde zich later dat zijn vroegere problemen met de bijbel te wijten waren aan zijn trots: de Schrift was alleen toegankelijk voor degenen die zich hadden bevrijd van hoogmoed en eigendunk. De Logos was uit de hemel neergedaald om te delen in onze menselijke onvol-maaktheid, en zó moest ook G d, toen hij zijn woord in de Schrift openbaarde, naar ons niveau afdalen en tijdgebonden beelden gebruiken die wij zouden (kunnen) begrijpen. Zelfs Mosjeh mocht het wezen van G d niet rechtstreeks aanschouwen.

De taal schoot volgens Augustinus per definitie tekort: we brengen onze gedachte maar heel zelden adequaat genoeg aan anderen over, en dit maakt onze relaties met andere mensen problematisch. Dus onze worsteling met de Schrift moest ons steeds weer doen beseffen dat we het zg. 'goddelijk mysterie' nooit in menselijke taal zouden kunnen uitdrukken: 't was daarom zinloos om scherpe & verhitte discussies over de betekenis van 'n bijbeltekst te voeren, want de bijbel verwoordde 'n waarheid die oneindig was & 't begrip v/h individu te boven ging waarom niemand 't Laatste Woord kon hebben.