Hoe
je "het"
ook wilt wenden
of keren:
'mydimensen'
blijven meestal zeer emotioneel
[of ze vervelen zich
te pletter]
zo nu en dan?
Vanuit dat emotionele
gaat men dan rationaliseren: geld,
gemeenschap, gedrag,
studie, werk
a.s.o.
't Overgevoelige baby'tje
van ooit is 'n robot geworden die om de vier jaar
mag stemmen
of sterven
...
Holenmensen
leven in stenen tijdperken,
stadsmensen in grote & kleine stenen & rondom dorpelingen,
plattelanders, binnenlanders, buitenlanders,
bleekscheten, zwartjoekels,
bruinwerkers &
aanverwanten?!
Een paar honderd jaar na Yehosjoea
was 'zijn leer en leven' dan ook grondig geadopteerd door allerlei
zeer uiteenlopende volksstammen, primitievelingen,
followers of all kinds of fashions
en vele anderen.
't Optreden
van Paulus van Samosata in Antiochia
doet vermoeden dat er de gehele derde eeuw een minderheid van christenen net adoptiaanse opvattingen over Yesjoea is geweest. Hetzelfde zal ook wel hebben gegolden voor christenen die modalistisch over G d & Yesjoe haNatsri
aka haMasjiach etcetera
dachten?
Zo had Dionysius,
bisschop van Alexandria, in de jaren vijftig van de derde eeuw
ook al te maken met bisschoppen in Lybia
die de opvattingen van Sabellius aanhingen volgens Athanasius in
"De mening van Dionysius",
"De besluiten van de synode te Nicea"
& diverse christelijke dogma's
& doctrines.
Uit de decennia na Origenes
{hij is omstreeks 254 gestorven} zijn er op dit terrein nog
geen belangrijke nieuwe theologische ontwikkelingen bekend:
't 'geloof in wat dan ook' ging z'n gangetje{s}
her en der onder invloed van omstandigheden,
toestanden, verwikkelingen &
al dat soort van dingen.
In het begin van de vierde eeuw,
ten tijde van Diocletianus, had 'de kerk' onder zware vervolgingen te lijden.
Uit die tijd is weinig bekend over interne discussies wat betreft de verhouding tussen "Jezus Christus" & "G d de Vader": te noemen is wel Lucianus van Antiochia,
als martelaar gestorven in 312, die een leerling van Paulus van Samosata wordt genoemd
& invloed op Arianus heeft uitgeoefend.
In 311 besloot
keizer Galerius om de vervolgingen te beeindigen
en het christendom te tolereren. Zo kreeg het de status
van een 'geoorloofde
godsdienst'.
Een belangrijke ommekeer vond vervolgens plaats in 313.
Toen
sloot Constantijn,
een van de vier toenmalige keizers, zich bij het christendom aan,
hoewel hij zich voorlopig nog niet
liet dopen.
Sindsdien
kreeg die kerk in het Romeinse rijk
'alle' vrijheid om zich te ontplooien en had zij ruimte voor ietwat andere nesognes
dan alleen maar het overleven en verwerken
van de krankzinnige vervolgingen
gedurende die eerste eeuwen
van 't vroege
christendom.
Grote opschudding
ontstond er wel omstreeks 320:
toen kwam Arianus,
afkomstig uit Antiochia
& priester te Alexandria,
met zijn opvatting over Christus
naar voren.
Weliswaar
zijn we hierover
alleen maar door geschriften van zijn tegenstanders
geinformeerd, maar daarin worden zijn opvattingen en teksten
voldoende geciteerd, zodat ook wij hiervan
nog een goed beeld kunnen krijgen
als we dat willen?
Arius' voornaamste punt
lijkt te zijn geweest dat hij
tegen een bestaande theologie
van zijn tijd
protesteerde.
Hij
geeft te
kennen dat hij
gelooft in
EEN
G d
die als enige
onverwekt, eeuwig
& zonder begin is!
Hij betwist echter
dat de Logos,
die in "Jezus Christus"
was 'vleesgeworden',
van eeuwigheid af aan
G ds Zoon was:
hij wijst daarvoor op Spreuken 8:22,
waar staat dat de Heer
in het begin
zijn Wijsheid
schiep.
Zoals
destijds gebruikelijk,
identificeert Arius
de Wijsheid
met G ds
Logos:
hij redeneert dat
als de Logos
in het begin door G d was
'
geschapen', hij niet van eeuwigheid
af door G d verwekt
kon zijn, zoals
Origenes had
voorgesteld.
Arius
concludeert dat
de Logos, ofwel de
Zoon, een schepsel was
'en dus'
niet echt "G d" zoals de
Vader: dit betekent dat
G d aanvankelijk alleen
[& eenzaam?]
was.
EEN
van Arius' leuzen luidde:
"er was een tijd
waarin hij {de Zoon} er
[nog] niet
was!"
Eerst
dus maar
even naar de wc,
misschien helpt dat
wel tegen al die ogenschijnlijk
conflicterende elkaar tegenstribbelende
& ~strubbelende dogma's
& malle
doctrines?
