enige troost in leven en sterven ondertussen voor

Veel moderne theologen zijn het erover eens dat daarvoor ook vanuit de christelijke traditie geen bevredigende verklaring te geven valt.
Oude oplossingen met een straffende of beproevende God zijn in de 20ste eeuw hardhandig onderuit gegaan en samen gesneuveld met vele miljoenen onschuldige slachtoffers van alle leeftijden, rassen en volkeren, rangen en standen.

Het kwaad, zowel in de natuur als door mensen, moet er altijd al geweest zijn via natuurrampen, ziekte, corruptie, hebzucht en geweld.
Dit kwaad rechtstreeks in verband brengen met g d is volgens de moderne theologie ongepast: het blijft staan als een bitter raadsel samen met de dood, domheid, onkunde, kwaadwilligheid en talloze perversies, in een scheppende evolutie die door velen desondanks als goed kan worden ervaren. Hoogstens kun je zeggen: voor zover g d betrokken is in de geschetste processen van schepping, evolutie en 'vrije wil', neemt hij net als wij risico's die min of meer horen bij bepaalde situaties, verantwoordelijkheden en aanverwantecwisselwerkingen.

Bepaalde omstandigheden zijn vol gevaar, slechte eigenschappen hebben net zoveel kans, of soms zelfs meer, als goede. Evolutie kent eigen wet-matigheden en vormen deel van een krachtenspel, dat g d niet zomaar kan veranderen, omvormen of volkomen buitensluiten voor altijd. En ook de mens die hieruit gegroeid is kent over het algemeen een grote vrijheid ten goede en ten kwade: we zijn en blijven daardoor een tamelijk on-voorspelbaar wezen met enorme invloed om oorzaken en gevolgen binnenin en rondom onszelf.

Dit alles is blijkbaar onvermijdelijk in het "experiment wereld op aarde": het hoort erbij als afwijking, 'testcase' & uitdaging ten goede met als gevolg dat veel onrecht op aarde niet wordt rechtgezet of vergolden. Wie daarop blijven hopen tijdens hun leven komen dikwijls bedrogen uit!

Wel kan ook een christelijk geloof, net als allerleibandere geloven, ons troost bieden vanuit het besef dat een mens in leven en sterven, in onze ups & downs goor g d gekend en gedragen kan worden: blijkbaar kunnen g d en mens niet zonder elkaar, net als lucht en water, voedsel en drinken, hitte en koude, vorm en inhoud? Die ervaring staat dan ook volkomen centraal in het mydiverhaal van Yehosjoea's geboorte en zijn sterven, hope & dope: ecce homo, zie de mens, in al onze kracht en onmacht, genezing en verzieking, sinds de alleroudste oertijden.

Daarmee verbonden leeft er onder gelovigen van alle tijden en plaatsen een diep verlangen naar de voltooiing van deze wereld, en daarom ook leven we vanuit de hoop om na onze lichamelijke en geestelijke dood samen met de profeten en Yesjoea te delen in een nieuw geestelijk bestaan
bij en in g d: voor sommige mensen klinkt dit mischien
als een ietwat schrale en kinderlijke hoop
op troost en uiteindelijke verzoening,
voor weer anderen
is dit genoeg
...