Engelen zittend op grafstenen & op de hartshoeken?

Maar zo begrijpen,
noch bevinden 't de krijgsknechten niet,
om datze Mosjiach, en de bond-geheimen,
niet begrijpen.

De schitterstraalen van den Engel
verschrikken die onbesuisde en onverschrokkenen mannen,
gelijk Mattheus zegt,
UIT VREEZE VOOR HEM ZIJN DE WACHTERS
ZEER VERSCHRIKT GEWORDEN.

Het woord, dat
VERSCHRIKT WORDEN
is verduitscht, is het zelve, als dat van de
AARDBEVINGE
gebruikt is, en zegt eigentlijk
SCHUDDEN, BEWEGEN,
BEVEN.

Zulks werkt ook de schrik,
en maakt door schielijke vertraginge van 't bloed, en angstvalligheid der verbeelde rampen,
dat alle de ledemaaten beven; het benauwd harte klopt, de handen tsidderen, de voeten trillen,
de tong verstomt, de herssenen benevelen, de moed ontzinkt,
en alle krachten vergaan.

De kloeksten zelfs weten door schrikbeelden
raad noch handen te vinden:
en geene aardbevinge verwekt grooter ontsteltenissen in d' ingewanden der aarde,
als de verbazende schrik
in 't harte der menschen.

Waar zijn uwe wapenen nu, Romeinsche krijgsknechten,
waar door gy de geheele weereld hebt t' ondergebragt?

Waar is uwe heldhaftige manmoedigheid, die zo dikwijls uwe vyanden deed beven, en zwichten?

Zijt gy wachters, en beklemt de vrees uwe harten?

Zijt gy gewapend, en schroomt gy het uiterlijk gelaat?

Wat zoude 't wezen, indien u de H. Engel aangreep, en zijn kracht tegen u wendde?

Nu zit hy op den steen, en gy schrikt voor hem.

Nu houd hy zich stil, en gy beeft van vreeze.

Maar dit is het gewrochte der zonde,
en de kracht van het schuldig geweten,
dat men geene blijken van G ds heerlijkheid, en ontzachlijke mogendheid ziet,
of men is bekommerd
en verschrikt.

Zo ging het den Gelovigen voor en onder de wet: en zoud het den vyanden van Mosjiach anders gaan?

Inzonderheid als men vast stelt,
gelijk wy vast stellen, dat onder het afwentelen van den steen,
in 't midden van de bliksem-gelijke schitterstraalen,
Christos herrezen en onverhinderd uit den grave uitgegaan zy, daar zy het zagen,
en niet beletten konden.

En wie zoud durven zich aankanten tegen hem;
die nu den dood overwonnen,
en 't leven weder aangenomen had?

Die met zo veel glants en heerlijkheid omschenen was?

Die zo geduchten gezant en verdediger had?

'T is ook zo verre van daar,
datze Christus, of zijnen Engel zouden wederstand geboden hebben,
datze
WIERDEN ALS DOODEN,
van angst zo benepen, van schrik zo verslagen, dat ze als onbeweeglijk, kracht- en moed-loos waren,
en zo weinig durfden of konden doen, als dooden,
die van alle magt en vermogen ontbloot zijn.

Dat ze niet gedood zijn,
had bijzondere en doorslaande reden:
want hoe zoude niet de Bloedraad met waarschijnlijkheid hebben verbreid,
dat 's Heilands Discipelen waren gekomen,
door overmagt hunner aanhanglingen de wachters aangetast en vernielt hadden,
en JC met geweld weggevoert.

Nu in tegendeel moeten de wachters bekennen,
en zullen 't aanstonds voor den Raad volmondig belijden,
dat JC verrezen, een Engel nedergedaald, de steen afgewenteld, en zy vol schriks onmagtig geweest zijn,
dit wonderwerk te verhinderen.

Zo wijslijk schrikt 'de wijze G d alles', tot roem zijner deugden, en verzekering der waarheid.

Want dat Christus, volgens onze onderstellinge,
onder die schitteringe en glantsrijke tegenwoordigheid des Engels,
en benauwde verslagendheid der krijgsknechten moet verrezen, en uit het graf gegaan zijn,
is hier uit middagklaar, dat, als de vrouwen by 't graf kwamen, zy dat leedig, en JC daar in niet vonden:
en dat de wachters haar niet belet hebben, gelijk zy anders ligtlijk hadden konnen doen, in 't graf te zien,
daar in en uit te gaan, de verholenen Discipelen in te leiden,
en alles zo nauwkeurig aan te merken.

Dus
is de schrik der G dloozen,
de troost der
Vroomen
...