Emi/immigranten {eeuwnaeeuwnaeeuwnaeeuw} & SO ON.

Economische crises helpen niet echt.

't Politiek klimaat evenmin. De personeelsmonitor v/d Nederlandse gemeenten toonde 'n flinke daling van 't aantal allochtone ambtenaren.

Kennisinstituut Nicis, concludeerde in 2010 dat diversiteitsbeleid geen thema meer was. Er zijn nog maar nauwelijks stage- & werkervaringsplekken meer, zo merken vluchtelingenorganisaties.

De overheid doet ook zelf niets meer om de vluchtelingen, die vaak geen netwerk hebben dan hen aan 'n baan zou kunnen helpen, 'n steuntje i/d rug te geven.

De overheid eist wel van alles, zo luidt de kritiek: zelfredzaamheid, investeren in je toekomst, de eigen broek ophouden.

't Budget voor taallessen & inburge-ring wordt wegbezuinigd, vluchtelingen moeten dat zelf gaan betalen.

Geen goed idee, zeggen vluchtelingenorganisaties: nieuwkomers die soms totaal berooid aankomen, kosten hebben moeten maken in 't kader v/d gezinshereniging & hoge leges betaalden, zullen zich nu voortaan nog dieper i/d schulden moeten steken. Het zal hun uitgangs- & inkomenspositie volgens VluchtelingenWerk eerder nog verder verslechteren.

Ingenieursgezin leeft van €1200: academicus Pierre Mafouta hoopt op 'n baan als magazijnmedewerker bij Schiphol ~~~~
als hij nu 10.000 euro op straat vond, dan zou PM (47) het wel weten:
"Ik zou m'n eigen exportbedrijf beginnen. Ik zou Nederlandse kippen & kleding willen verkopen in Congo."

Maar 't geld ligt niet op straat & PM's bankrekening is ook niet vet. Met z'n vrouw en zoon leeft de Congolees van zo'n €1200 per maand. Als hij huur, gas & licht en de zorgverzekeringen heeft betaald
"is 'r bijna niks meer over"'
...

Uitzicht op 'n spoedige inkomende rong heeft PM niet ~ ook la heeft hij prachtige diploma's.

In 1993 studeerde hij cum laude af in land-bouw & irrigatie aan 'n Russische universiteit. Maar met zijn kennis van bodems & duurzaam watergebruik heeft hij tot op heden nog niks kunnen doen.

Z'n levensverhaal - dat PM vertelt in keurig, rustig Nederlands - is 'n aaneenschakeling van reizen & verhuizingen, steeds weer nieuwe pogingen om ergens voet aan de grond te krijgen.

Eerst in Congo, daar ging hij, met z'n Russische diploma's op zak, in 1993 op zoek naar werk:
"Maar de burgeroorlog was toen al begonnen, ik had daar niets te zoeken!"

Dus vloog hij terug naar Moskou, waar hij evenmin wortel schoot:
"Ik zag daar geen toekomst wegens discriminatie. Op de universiteit was 't prima, maar op straat is het
helemaal niet gemakkelijk voor donkere mensen."
Na nog 'n aantal werkloze jaren in Congo vluchtte hij in '99 naar Nederland,
alwaar ...