"Elf over drie: zit je lekker op m'n knie?"


De derde eeuw
loopt dus ook over van wanorde,
wreedheid & waanzin met meer dan twintigduizend kilometer grens
van de Eufraat tot Schotland: 'n onbewaakbare grens
net als die van alle grote 'wereldrijken'.

In het oosten,
aan de overkant van de Eufraat
kwam rond 250 na Christus 'n eind a/d Parthische dynastie
door een Perzische renaissance die ongeveer vier eeuwen duurde
en in het noorden ontstonden er voortdurend nieuwe moeilijkheden
onder de stammen in 't overbevolkte Germania.

Maar het was al veel eerder begonnen:
het eerste boek van Marcus Aurelius is gedateerd
"Onder de Quadi"
~ hij bestreed de Germaanse invallers overdag
en maakte er iedere nacht aantekeningen van.

Al in de derde eeuw
vielen de Allemannen Italia binnen en de Franken Gallia.
De Romeinen hielden er helemaal niet zo van om hun troepen te verplaatsen:
ieder provincieleger werd op den duur zoiets als 'n ras & er ontstond grote naijver
tussen dergelijke legers.

Het werd moeilijk
om nieuwe rekruten te werven, sommige klassen
van belastingbetalers waren veel te waardevol om in 't leger opgenomen te worden,
andere rekruten liepen weg & moesten uiteindelijk als slaven worden gebrandmerkt
als ze werden opgepakt.

Men maakte het plan
[volgens het oeroude spreekwoord dat men met dieven het best dieven vangt],
om de barbaren van over de grenzen in te lijven in het leger:
zij hielden van de strijd en het was beter als zij nu
VOOR
het rijk streden dan er
TEGEN?!

Maar behalve voor de financiele moeilijkheden,
die het betalen van al die troepen om ongewenste barbaren & vandalen buiten die grenzen
te houden tengevolge had, stond de keizer ook steeds weer voor een moeilijk dilemma:
een klein leger betekende dat er altijd wel ergens een of ander kiertje werd opengelaten
voor oude of nieuwe invallers; maar 'n groot leger, of een hele reeks legioenen,
betekende meestal wel weer op den duur soldatenoproeren,
en dat betekende dat de ene provinciale generaal na de andere op de troon werd gezet
voor 'n paar volgende onzekere jaren, totdat er een nieuwe opstand
of 'n Perzische oorlog 'n eind aan zijn macht
en zijn leven maakte.

In het midden van de eeuw
trof dit lot 'n reeks bijzonder kundige heersers & soldaten.
Ammius Marcellinus schreef i/d vierde eeuw:
"We kunnen niet ontkennen dat de veiligheid van de wettige vorst,
de voorstrijder en verdediger van het goede, van wie men veiligheid voor anderen verwacht,
moet worden verzekerd door het verenigd
enthousiasme van allen!"
Waarschijnlijk zouden noch opstandige generaals,
noch barbaren aan de grens een groot gevaar hebben betekend voor het rijk,
als het niet langzaam maar zeker van binnen uit verzwakte?

Vaak vervallen grote rijken:
storten ineen eerder door interne oorzaken
dan door externe.

Het is maar al te duidelijk
dat het rijk vele eeuwen lang zijn hulpbronnen stompzinnig heeft verkwist:
de plunderingen van de provincies in de laatste eeuw v/d republiek was al schaamteloos & al is dit misschien wel enigszins hersteld in het keizerrijk, bepaalde wonden kunnen nu eenmaal
nooit meer goed genezen?!

Hetzelfde was ook 't geval
met de koninkrijken van Jisraeel die stuk voor stuk kapotgedrukt werden
door de omringende grootmachten uit alle windstreken om de zoveel tijd:
diaspora & holocaust/shoah waren 't gevolg ~ joden werden zodoende
noodgedwongen de eerste echte wereldburgers zowel ten linker-
als ter rechterzijde.

Er is 'n Romeinse veroveraar geweest,
'n edelman met 'n uitstekende reputatie, die 150.000 inwoners van Epeiros als slaven verkocht.
Men zal zich de woedende wraak van Sulla
op Asia herinneren.

't Geld
dat in grote massa's Rome binnenrolde
werd grotendeels verkwist net zoals eerder ook al eens was geschied
met alle rijkdommen van Alexanders opvolgelingen. 'n Rage om er enorme kolossale villa's
van te bouwen met uebervette grote baden, triomfbogen, dure luxe tempels voor de afgoden
met kinderprostitutie en de nog veel verkwistender idiote rages voor wildebeestenspelen,
die allemaal eindigden in de afslachting in het publiek van die wilde dieren
[& mensen] die tegen hoge kosten van de uiteinden der aarde
waren gehaald; een universeel verlangen om vooral maar veel zijde te dragen
en sterk gekruid voedsel te eten -
loodvergiftigingen & de gekste bijwerkingen van de overdaad aan eten,
drinken, kruiden, drugs
& corruptie.

Aan
dit alles
& nog meer
verspilde men z'n leven,
arbeid & geld terwijl Yehosjoea
't tegendeel had
verkondigd
...

blozen
05 aug 2008 - bewerkt op 05 aug 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende